Supreme Court dismisses appeal in civil commercial case under 6000 PLN threshold, allowing no third instance review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by partners of a civil partnership against a lower court judgment ordering them to repay overpaid road construction fees. The plaintiff, a municipality, argued they had paid 14,382.84 PLN exceeding the contractual amount, while the defendants contested the appeal on procedural grounds. The court ruled that because the disputed value of 6,088.32 PLN fell below the 10,000 PLN threshold for commercial cases, cassation was inadmissible under the law applicable at the time.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 pkt 1 k.p.c.; Art. 2 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej; Cassation is inadmissible in commercial civil cases where the subject matter value does not reach ten thousand zlotys.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CKN 1166/98
POSTANOWIENIE
Dnia 16 marca 2001 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN
Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa Gminy P.
przeciwko T. Z., K. Z. i J. Z.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 marca 2001 r.,
na skutek kasacji pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 2 września 1998 r., sygn. akt I ACa […],
1) odrzuca kasację,
2) zasądza od pozwanych na rzecz strony powodowej 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sygn. akt III CKN 1166/98
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zasądził solidarnie od pozwanych,
jako wspólników spółki cywilnej „B.”, 6088,32 zł. O tyle uwzględnił żądanie powodowej Gminy o zwrot nienależnego świadczenia. Gmina twierdziła, że zapłaciła pozwanym 14382,84 zł więcej niż wynosiło należne im wynagrodzenie na podstawie
umów o wykonanie robót drogowych, zawartych z Gminą 1 marca 1993 r.
Pozwani zaskarżyli wyrok Sądu Apelacyjnego kasacją, podnosząc określone
bliżej zarzuty.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia
17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, której nadano moc zasady prawnej, art. 393
k.p.c. ma zastosowanie na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r.
o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. nr 48, poz. 554) także do
kasacji od orzeczeń sądów drugiej instancji, wydanych przed 1 lipca 2000 r.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie nie narusza w sposób
oczywisty prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§2), Sąd Najwyższy
może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje
istotne zagadnienie prawne ani nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów a kasacja jest oczywiście bezzasadna (§1). W myśl art. 393 7 k.p.c., o odmowie
przyjęcia kasacji do rozpoznania Sąd Najwyższy orzeka na posiedzeniu niejawnym
w składzie jednego sędziego (§1). W tym samym składzie Sąd Najwyższy może
także odrzucić kasację, gdy ulegała ona odrzuceniu przez sąd drugiej instancji (§2).
Odrzucenie kasacji od orzeczenia sądu drugiej instancji wydanego przed 1 lipca
2000 r. może oczywiście nastąpić tylko z przyczyn przewidzianych w prawie obowiązującym przed wymienioną datą. Jednym z przepisów miarodajnych w tym
względzie jest art. 393 pkt 1 k.p.c. w pierwotnym brzmieniu.
Otóż według tego przepisu, kasacja nie przysługuje w sprawach o świadczenie,
w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych,
a w sprawach gospodarczych – niż dziesięć tysięcy złotych. Założeniem tej regulacji jest zbędność orzekania przez trzecią instancję w sprawach o mniejszej wadze
majątkowej (zob. post. SN z 16 kwietnia 1998 r., III CZ 45/98, OSN 1998/11, poz.
186, a co do zgodności przewidzianego w art. 393 pkt 1 k.p.c. ograniczenia dopuszczalności kasacji z Konstytucją – post. SN z 29 grudnia 1998 r., I PZ 67/98,
OSNAP 2000/2, poz. 65). Należy przy tym pamiętać, iż decydująca jest wartość
przedmiotu zaskarżenia określona w sposób odpowiadający stosownym przepisom
(art. 393 pkt 1 in fine k.p.c.), jak też prawidłowo dokonana kwalifikacja sprawy jako
gospodarczej bądź nie gospodarczej (art. 2 ustawy z 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych, Dz. U nr 33, poz. 175, ze zm.; art. 2
ustawy z 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, Dz. U. nr 41, poz. 324, ze
zm. (zob. też art. 2 ustawy z 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej, Dz. U. nr 101, poz. 1178 ze zm.); art. 4791 i art. 4792 k.p.c., a gdy strona jest
gminą, należy mieć również na uwadze art. 9 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jedn. tekst Dz. U. z 1996 r. nr 13, poz. 74 ze zm.).
Przedsiębiorcami mogą być także wspólnicy spółki cywilnej (co do stanu prawnego
sprzed wejścia w życie ustawy – Prawo działalności gospodarczej zob. w szczególności wyrok NSA z 12 lutego 1996 r., II S.A. 1912/94, „Prawo Gospodarcze”
1996/5, poz. 31). Także gminę, w zakresie, w jakim ona administruje określonym
mieniem w związku z realizacją swoich zadań, uważa się za podmiot prowadzący
działalność gospodarczą (zob. w szczególności uchw. SN z 30 listopada 1992 r.,
III CZP 134/92, OSN 1993/5, poz. 79; uchw. SN z 9 marca 1993 r., III CZP 156/92,
OSN 1993/9, poz. 152; uchw. SN z 6 sierpnia 1996 r., III CZP 84/96, OSN 1996/11,
poz. 150; uchw. SN z 11 października 1996 r., III CZP 110/96, OSN 1997/2, poz.
17).
Z dokonanych ustaleń wynika, że rozpoznawana sprawa wynika ze stosunku cywilnego (o zwrot nienależnego świadczenia) między przedsiębiorcami, powstałego
w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, a zatem jest sprawą
gospodarczą w świetle właściwych przepisów, w tym także art. 393 pkt 1 k.p.c.
w pierwotnym brzmieniu. Powyższej oceny nie uchyla fakt, że rozpoznawana sprawa nie toczyła się przed sądem gospodarczym, gdyż, jak już zaznaczono, o dopuszczalności kasacji z punktu widzenia art. 393 pkt 1 k.p.c. w pierwotnym brzmie-
niu decyduje prawidłowa kwalifikacja sprawy, a nie stan, który powstał w wyniku błędnego nadania biegu sprawie. Tak samo - należy dodać – rzecz przedstawia
się w świetle aktualnie obowiązującego art. 3921 § 1 k.p.c.
Wobec tego, że rozpoznawana sprawa jest sprawą gospodarczą o świadczenie,
w której wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego wynosi 6088,32 zł, tj. nie
osiąga kwoty dziesięciu tysięcy złotych, należało orzec jak w sentencji. O kosztach
postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 98 i art. 108 §1 k.p.c. w związku
z § 15 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r.
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. nr 154, poz. 1013 ze zm.).
aw
jb.