Supreme Court dismisses appeal on lease termination, upholding lower court's factual findings on replacement housing suitability.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the tenant against the lower court's termination of the residential lease. The tenant argued procedural errors and challenged the factual assessment that the new apartment met the requirements for temporary relocation. The court rejected these claims, emphasizing that the cassation court reviews only legal issues and cannot overturn the appellate court's comprehensive evaluation of evidence regarding the new dwelling's suitability.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 378 § 2 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.: The cassation court acts as a court of law, not of facts, and may not overturn the appellate court's evaluation of evidence unless it violates specific procedural rules governing such assessment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CKN 1036/98
W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 grudnia 2000 r.
Sąd Najwyższy Izba Cywilna
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSN - Antoni Górski (spraw.)
Sędziowie:
SN - Henryk Pietrzkowski
SN - Marek Sychowicz
Protokolant: Iwona Budzik
po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2000 r.
na rozprawie sprawy z powództwa W. M.
przeciwko W. P.
o rozwiązanie umowy najmu lokalu,
na skutek kasacji pozwanej
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w S.
z dnia 28 maja 1998 r., sygn. akt I Ca […]
oddala kasację.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 16 marca 2000 r. Sąd Rejonowy w S. rozwiązał łączący
strony stosunek najmu i nakazał pozwanej aby opróżniła i wydała powodowi
w terminie 14-tu dni od uprawomocnienia się tego wyroku lokal mieszkalny
stanowiący przedmiot najmu i przeniosła się na koszt powoda do wskazanego
w wyroku lokalu zamiennego. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że
podstawą uwzględnienia powództwa była konieczność wykonania przez
wynajmującego powoda kapitalnego remontu całego domu, w którym znajduje
się sporny lokal (art. 33 i 35 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali
mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych - Dz.U. Nr 105 z 1994 r. ze zm.).
Apelacja pozwanej od tego rozstrzygnięcia została uwzględniona wyrokiem
Sądu Okręgowego w S. z 28 maja 1998 r. jedynie przez przesunięcie terminu
wydania spornego lokalu na dzień 1 sierpnia 1998 r., natomiast w części,
w której
kwestionowała
samą
zasadę
powództwa
została
oddalona,
jako niesłuszna.
W kasacji od tego wyroku opartej na podstawie naruszenia przepisów
postępowania w postaci art. 378 § 2 kpc i art. 233 § 1 kpc pełnomocnik
pozwanej wnosił o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi Odwoławczemu lub Sądowi pierwszej
instancji.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Przede wszystkim należy stwierdzić, uwzględniając całą treść kasacji oraz
jej konstrukcję formalno-prawną, że powołanie się w niej na naruszenie art. 84
kc jest nieporozumieniem. Przepis ten dotyczy bowiem czynności prawnych
materialnych, a nie procesowych. Skoro zaś w kasacji kwestionuje się
prawidłowość odczytania przez Sąd właściwej treści zeznań przesłuchanej
w charakterze strony pozwanej, to w takim kontekście art. 84 kc nie może mieć
w ogóle zastosowania. Dlatego też odwoływanie się do niego w kasacji jest
błędne i tym samym nieskuteczne.
Nie można też podzielić zastrzeżeń pozwanej co do dokonanej przez Sąd oceny
materiału dowodowego zebranego w sprawie. Z istoty postępowania
kasacyjnego wynika, że orzekający w nim Sąd Najwyższy jest Sądem co do
prawa, a nie co do faktów. Podstawą jego wyrokowania pozostają więc ustalenia
dokonane przez sąd drugiej instancji. Kwestionowanie prawidłowości tych
ustaleń przez podniesienie w kasacji zarzutu uchybienia art. 233 § 1 kpc może
być skuteczne tylko wyjątkowo, kiedy sąd odwoławczy, będący przecież
w systemie apelacyjnym instancją merytoryczną, naruszy przewidziane w tym
przepisie zasady, którymi powinien się kierować przy dokonywaniu oceny
dowodów i wyprowadzaniu na podstawie tej oceny ustaleń. Wedle tego przepisu
ocena ta powinna być całościowa i wszechstronna - i jak się powszechnie
przyjmuje - pozostawać w zgodzie z zasadami poznania naukowego,
doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Autor kasacji niczym nie
wykazał, aby w zaskarżonym orzeczeniu doszło do naruszenia którejś z tych
zasad. W szczególności niesłuszne są jego zastrzeżenia co do tego, że wskazany
przez powoda lokal spełnia wymogi lokalu zamiennego, zdatnego do
przeprowadzenia się tam powódki. Mieści się on w nowo wybudowanym domu
przez powoda, a jego pełną przydatność do zamieszkania potwierdził świadek
M. L. - specjalista od spraw budownictwa i architektury, a także Nadzór
Budowlany Urzędu Rejonowego w S.. W tej sytuacji oświadczenie pozwanej
wyrażające gotowość czasowej przeprowadzki do tego lokalu dopełniało tylko
prawidłowości ustaleń Sądu w tym przedmiocie. Późniejsza zmiana stanowiska
pozwanej co do tej kwestii i uznanie, że lokal ten nie spełnia jednak standardów
lokalu zamiennego nie może skutecznie zakwestionować ocen Sądu,
a zastosowana przez skarżącego formuła prawna dla tej zmiany stanowiska
pozwanej
wskazująca,
że
wcześniej
złożyła
ona
oświadczenie
woli
pod wpływem błędu, jest, o czym już wspomniano, oczywiście błędna.
Dlatego też podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc jest
nietrafny. Tym samym bezpodstawne są też pretensje skarżącego o naruszenie
art. 378 § 1 kpc „poprzez nie rozpoznanie zarzutu apelacji dotyczącego
uchybienia art. 84 kc przez przyjęcie, że W. P. złożyła oświadczenie woli
w formie zeznań w trybie art. 299 kpc wolne od błędów co do treści czynności
prawnej w przedmiocie nie kwestionowania opinii M. L.” (...).
W rezultacie kasacja, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała
oddaleniu na mocy art. 39312 kpc.
aw
jb.