Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CK 84/03 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding civil procedure suspension grounds and evidence admissibility.

Numero d'incarto III CK 84/03
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a lower court's judgment ordering payment for land use. The defendant argued that the civil proceedings should have been suspended and that evidence was inadmissible due to procedural errors. The court rejected these claims, ruling that the lower court correctly resumed proceedings after finding no basis for suspension and properly closed the trial without needing administrative input.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 180 ust. 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 224 ust. 1 k.p.c.; Art. 328 ust. 2 k.p.c.: The court may resume suspended proceedings if the grounds for suspension never existed, and a trial may be closed once essential evidence is presented and parties have been heard, without requiring administrative opinions.

Parole chiave

Generato dall'IA
suspension of proceedings civil procedure code cassation appeal evidence admissibility trial closure administrative decision property rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c.
– zawierała zarzut naruszenia art. 177 § 1 pkt 1, 180 § 1 pkt 4, 328 § 2, 224
Art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c.
który w istocie sprowadza się do naruszenia art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c. w drodze
Art. 328 § 2 k.p.c.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 328 § 2 k.p.c. przez
Art. 224 k.p.c.
naruszył art. 224 k.p.c. przez to, że nie zwrócił się do właściwego organu
Art. 130 k.p.c.
I na koniec, z przyczyn oczywistych Sąd Apelacyjny nie naruszył art. 130
Art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.
Kasacja pozwanej – w istocie rzeczy oparta na podstawie drugiej z art. 393 1
Art. 393 § 12 k.p.c.
Kasacja pozwanej – w istocie rzeczy oparta na podstawie drugiej z art. 393 1
art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c
który w istocie sprowadza się do naruszenia art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 181 k.p.c
wiąże się jego podjęcie (art. 180 i art. 181 k.p.c.).
art. 224 § 1 k.p.c
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 224 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
4 CZ 185/55
Sąd Najwyższy w orzeczeniu 4 CZ 185/55 z dnia 7

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CK 84/03

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 maja 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

Protokolant Bożena Nowicka

w sprawie z powództwa J. M.

przeciwko Gminnej Spółdzielni "(...)" w J.

o zapłatę,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2004 r.,

na rozprawie kasacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)

z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt I ACa (...),

oddala kasację; oddala wniosek powoda o zasądzenie kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z dnia 6 września 2002 r. oddalił apelację

pozwanej Gminnej Spółdzielni „(...)” w J. od wyroku Sądu Okręgowego w N., którym

ten Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powodów J. M. i A. M. 19 756,92 zł tytułem

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z bliżej oznaczonej działki gruntu.

U podłoża tego rozstrzygnięcia legło stanowisko, iż pozwana nie wykazała, że

decyzja o wywłaszczeniu tego gruntu stała się ostateczna.

Kasacja pozwanej – w istocie rzeczy oparta na podstawie drugiej z art. 393 1

k.p.c. – zawierała zarzut naruszenia art. 177 § 1 pkt 1, 180 § 1 pkt 4, 328 § 2, 224

i 130 k.p.c., i zmierzała do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz przekazania

sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 177 § 1 pkt 1 i 180 § 1 pkt 4 k.p.c.,

który w istocie sprowadza się do naruszenia art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c. w drodze

zakwestionowania stanowiska prawnego Sądu Apelacyjnego, że istniały podstawy

z tego przepisu do podjęcia zawieszonego postępowania.

Kodeks

postępowania

cywilnego

przewiduje

różnorodne

przyczyny

zawieszenia postępowania (art. 173-178). Z instytucją zawieszenia postępowania

wiąże się jego podjęcie (art. 180 i art. 181 k.p.c.).

Wydanie przez sąd postanowienia o zawieszeniu postępowania nie wyłącza

jego późniejszej kontroli w zakresie podstawy zawieszenia lub czy została

zastosowana właściwa przyczyna zawieszenia oraz czy została ona prawidłowo

zakwalifikowana przez powołanie odpowiedniego przepisu kodeksu postępowania

cywilnego. Zagadnienie kontroli w tym sensie może wystąpić m.in. wtedy, gdy, jak

w sprawie, sąd podejmuje zawieszone postępowanie, stwierdzając, że nie było

podstawy do jego zawieszenia. Sąd Najwyższy w orzeczeniu 4 CZ 185/55 z dnia 7

października 1955 r. (PiP 1957, nr 3, s. 649) wyraził pogląd, który skład Sądu

Najwyższego rozpoznający sprawę niniejszą w pełni podziela, że sąd może

uwzględnić wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania lub podjąć z urzędu

zawieszone postanowienie nie tylko wówczas, gdy ustała przyczyna zawieszenia

postępowania, ale także wtedy, gdy wbrew swemu postanowieniu o zawieszeniu

postępowania dojdzie do wniosku, że przyczyna taka w ogóle nie istniała.

Wskazane w kasacji okoliczności nie uzasadniają twierdzenia, że Sąd

Apelacyjny dopuścił się naruszenia art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c., korzystając z

przewidzianej w tym przepisie możliwości podjęcia postępowania. W przyjętym

przez prawo polskie systemie wpis do księgi wieczystej, o jaki chodzi skarżącej, nie

stanowi samoistnej przesłanki nabycia prawa, co zdaje się zakładać skarżąca.

Nigdy nie powoduje zmiany stanu prawnego; sam przez się stwarza tylko

domniemanie jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Inaczej mówiąc,

wbrew zapatrywaniu skarżącej, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest zależne

od wyniku postępowania wieczystoksięgowego, w którym wnioskowano dokonanie

wpisu prawa własności spornej działki gruntu na rzecz Skarbu Państwa.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 224 § 1 k.p.c. Błędnie

bowiem skarżąca upatruje w tym przepisie obowiązku kontynuowania rozprawy do

chwili "wyjaśnienia" spornych okoliczności po jej myśli. Przepis art. 224 § 1 k.p.c.

dotyczy kompetencji przewodniczącego, określonych w art. 210 k.p.c., i podlega

wykładni w powiązaniu z innymi przepisami, zwłaszcza art. 3 k.p.c., zakładającym

aktywność stron, i art.

k.p.c., postulującym

sprawność postępowania.

Kontradyktoryjność procesu oraz obowiązek zapewnienia stronom możliwości

obrony swoich praw pozwala przewodniczącemu zamknąć rozprawę, gdy

wskazane, istotne dla sprawy dowody, zostały przeprowadzone, a strony miały

sposobność wyrażenia swojego stanowiska. Po spełnieniu tych wymagań sprawa

może być uznana za wyjaśnioną, a rozprawa zgodnie z art. 224 § 1 k.p.c.

zamknięta. Czynność ta nie zaskakuje stron, skoro – jak w rozpoznawanej sprawie

– udziela się im głosu. Ponadto, wbrew zapatrywaniu skarżącej, Sąd Apelacyjny nie

naruszył art. 224 k.p.c. przez to, że nie zwrócił się do właściwego organu

administracyjnego o zajęcie przez niego „miarodajnego dla rozstrzygnięcia sprawy

jego stanowiska w tej kwestii” /kwestii, czy decyzja o wywłaszczeniu stała się

ostateczna/, już choćby tylko dlatego, iż z przepisu tego, co jest oczywiste, taki

obowiązek nie wynika.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 328 § 2 k.p.c. przez

dokonanie „ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią zebranego w sprawie

materiału dowodowego (...)”. Przytoczone uzasadnienie tego zarzutu nie odnosi się

bowiem do treści powołanego przepisu. Trzeba tu zauważyć, że według

utrwalonego stanowiska Sądu Najwyższego naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. może

stanowić podstawę kasacji o tyle tylko, o ile uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia

nie pozwala na kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. Tylko w takim wypadku

uchybienie art. 328 § 2 może być uznane za mogące mieć wpływ na wynik sprawy

(art. 3931 pkt 2 k.p.c.).

I na koniec, z przyczyn oczywistych Sąd Apelacyjny nie naruszył art. 130

k.p.c. przez to, że, podług użytego określenia, rozpoznając apelację nie uwzględnił

powołanych w niej dowodów, których brak było z niewiadomych przyczyn przy tej

apelacji.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku /art. 39312 k.p.c./.