Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CK 27/04 Generato dall'IA

Bankruptcy appeal dismissed; secret session compliance upheld under insolvency law provisions.

Numero d'incarto III CK 27/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the debtor's appeal against the bankruptcy declaration order issued in a secret session. The debtor argued that the secret hearing violated procedural rights and that the court should have dismissed the proceedings upon the creditor's request. The court ruled that insolvency law mandates secret sessions for bankruptcy proceedings and that the second-instance court correctly applied the relevant civil procedure rules for handling such appeals.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 69 Prawa upadłościowego; Art. 17 § 1 Prawa upadłościowego; Art. 68 Prawa upadłościowego; Art. 397 § 1 k.p.c.: The principle of secret sessions in bankruptcy proceedings applies to appeals and does not constitute a procedural defect warranting the dismissal of the bankruptcy declaration.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy declaration secret session insolvency proceedings appeal dismissal creditor request

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 1 § 1 in conjunction with art. 14 § 1 of the Presidential Decree of October 24, 1934 – Bankruptcy Law
Mając to na względzie Sąd Rejonowy uznał, że stosownie do art. 1 § 1 w związku z
art. 69 of the Bankruptcy Law
W myśl zasady ogólnej wyrażonej w art. 69 Pr.upadł., sprawę upadłościową
art. 17 § 1 of the Bankruptcy Law
ograniczenia w postępowaniu odwoławczym, stosownie bowiem do art. 17 § 1
art. 68 of the Bankruptcy Law
zaskarżonego postanowienia nastąpiło z naruszeniem art. 68 Pr.upadł.
art. 397 § 1 of the Code of Civil Procedure
68 Pr.upadł.), stosuje się art. 397 § 1 tego
art. 386 § 4 k.p.c
2, art. 386 § 4 k.p.c. przez ich „niezastosowanie i nieuwzględnienie stanowiska
art. 148 § 2 k.p.c
Nie usuwa to wprawdzie możliwości wyznaczenia rozprawy (art. 148 § 2
art. 39312 k.p.c
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 39312 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1994 r., III CKN 35/94, OSNCP 1994, nr 11, poz. 227

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 5 listopada 2004 r., III CK 27/04

Zażalenie na postanowienie o ogłoszeniu upadłości sąd drugiej instancji

rozpoznaje na posiedzeniu niejawnym.

Sędzia SN Tadeusz Domińczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Antoni Górski

Sędzia SN Kazimierz Zawada

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Zakładów Azotowych "A." S.A. w W. przy

uczestnictwie dłużnika Krzysztofa M. o ogłoszenie upadłości, po rozpoznaniu na

posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 listopada 2004 r. kasacji

uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 3 lipca 2003 r.

oddalił kasację.

Uzasadnienie

Uwzględniając wniosek wierzyciela – Zakładów Azotowych "A." S.A. w W.,

postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2003 r. Sąd Rejonowy – Sąd Gospodarczy w

Radomiu ogłosił upadłość Krzysztofa M., prowadzącego działalność gospodarczą

pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe „M.” w K.K., ustalając że

postanowieniem z dnia 11 czerwca 2001 r. Sąd Rejonowy w Radomiu zatwierdził

układ dłużnika z wierzycielami. W myśl tego układu, z ogólnej sumy zadłużenia –

4 290 171,31 zł do zapłaty pozostała kwota 2 603 008,45 zł. Po zaspokojeniu części

wierzycieli niespłacony z układu dług w 2002 r. wyniósł kwotę 399 199,56 zł, którą

powiększają długi nieobjęte układem w kwocie 82 542,85 zł oraz inne zobowiązania

wobec Banku PKO S.A. w kwocie 1 515 017,19 zł, z tytułu należności

publicznoprawnych w kwocie 954 031,30 zł, z tytułu wynagrodzeń pracowniczych w

kwocie 143 729,83 zł i na poczet funduszu socjalnego w kwocie 48 009,81 zł.

Tymczasem stan majątku dłużnika przedstawiał wartość 2 217 117,94 zł i w tych

warunkach utracił on płynność finansową. Wielkość zadłużenia przewyższa

dwukrotnie wartość jego majątku, a zaniechanie spłaty długów ma charakter trwały.

Mając to na względzie Sąd Rejonowy uznał, że stosownie do art. 1 § 1 w związku z

art. 14 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października

1934 r. – Prawo upadłościowe (jedn. tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.

– dalej: "Pr.upadł.") zasadne było ogłoszenie upadłości dłużnika.

Zażalenie dłużnika na postanowienie o ogłoszeniu upadłości zaskarżonym

kasacją postanowieniem, wydanym na posiedzeniu niejawnym, Sąd Okręgowy

oddalił, nie podzielając zarzutu wnoszącego zażalenie jakoby nie miał on zdolności

upadłościowej. Za decydujące w tym względzie uznał prowadzenie przez niego

zaewidencjonowanej działalności gospodarczej, co czyni go przedsiębiorcą w

rozumieniu art. 1 § 1 Pr.upadł., porównanie zaś jego stanu zadłużenia i wartości

majątku przeczy podniesionemu twierdzeniu, że przejściowe trudności

uniemożliwiają mu spłacanie długów.

W kasacji, powołując się na obie jej podstawy, dłużnik zarzucił, że wydanie

zaskarżonego postanowienia nastąpiło z naruszeniem art. 68 Pr.upadł. – wobec

wydania go na posiedzeniu niejawnym, art. 218 pkt 3 Pr.upadł. – ze względu na

odmowę umorzenia postępowania mimo wniosku wierzyciela, oraz art. 382, 397 §

2, art. 386 § 4 k.p.c. przez ich „niezastosowanie i nieuwzględnienie stanowiska

procesowego wierzyciela, wyrażającego wolę zakończenia postępowania

upadłościowego przez jego umorzenie”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie zauważyć należy, że z dniem 1 października 2003 r. weszła w

życie ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr

80, poz. 535 ze zm.). Stosownie do art. 536 tej ustawy, w sprawach, w których

ogłoszono upadłość przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy

dotychczasowe. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o ogłoszeniu

upadłości wydane przed wejściem w życie powołanej ustawy, co oznacza

podległość sprawy przepisom rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia

24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe.

W myśl zasady ogólnej wyrażonej w art. 69 Pr.upadł., sprawę upadłościową

sąd rozpoznaje na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznanie sprawy na rozprawie

należy do wyjątków, które sprowadzają się do rozpoznania sprzeciwu co do uznania

lub odmówienia uznania wierzytelności (art. 165 § 1), do rozstrzygnięcia zarzutów

przeciwko układowi (art. 189 § 2) oraz do rozpoznania wniosku o uchylenie układu z

powodu skazania (art. 197 § 1 i 2).

Zasada niejawności dotyczy postępowania upadłościowego, w tym

postępowania poprzedzającego ogłoszenie upadłości i samego ogłoszenia

upadłości, z tym zastrzeżeniem, że niejawność nie oznacza braku dostępności osób

zainteresowanych do udziału w posiedzeniu sądu. Według art. 73 Pr.upadł., gdy

zachodzi potrzeba wysłuchania upadłego, syndyka, wierzyciela lub członka rady

wierzycieli, nastąpi to, stosownie do okoliczności, bądź przez spisanie protokołu w

obecności lub nieobecności innych osób zainteresowanych, bądź przez

oświadczenie na piśmie. W postępowaniu w przedmiocie upadłości sąd w miarę

potrzeb i możliwości wysłuchuje dłużnika i wierzycieli, a gdy wniosek dotyczy

upadłości przedsiębiorstwa państwowego, sąd może w razie potrzeby wysłuchać

także radę pracowniczą i organ założycielski (art. 10 Pr.upadł.). W § 2 i 3

powołanego artykułu wskazane zostały inne przypadki tzw. jawności wewnętrznej,

wyrażające jej odmienność od jawności w postaci rozprawy.

Przewidziana w art. 69 Pr.upadł. zasada niejawności posiedzeń w

postępowaniu upadłościowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7

czerwca 1994 r., III CKN 35/94, OSNCP 1994, nr 11, poz. 227) nie doznaje

ograniczenia w postępowaniu odwoławczym, stosownie bowiem do art. 17 § 1

Pr.upadł., na postanowienie sądu pierwszej instancji o ogłoszeniu upadłości

upadłemu służy zażalenie. Ponieważ przepisy Prawa upadłościowego nie regulują

sposobu rozpoznawania środków odwoławczych, na podstawie odesłania do

kodeksu postępowania cywilnego (art. 68 Pr.upadł.), stosuje się art. 397 § 1 tego

kodeksu, według którego sąd drugiej instancji rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu

niejawnym. Nie usuwa to wprawdzie możliwości wyznaczenia rozprawy (art. 148 § 2

k.p.c.), ale pozostawione to zostało uznaniu sądu.

W świetle tych uwag nieuzasadniony okazał się podniesiony w kasacji zarzut

nieważności postępowania jako następstwa rozpoznania zażalenia na posiedzeniu

niejawnym.

Wadliwości kwestionowanego postanowienia skarżący upatrywał także w tym,

że Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku wierzyciela o umorzenie postępowania

upadłościowego. Stosownie do art. 218 § 1 pkt 3 Pr.upadł., sąd umarza

postępowanie upadłościowe, gdy wszyscy wierzyciele, którzy zgłosili swe

wierzytelności, żądają umorzenia. Tymczasem wniosek w tym względzie z dnia 20

czerwca 2003 r. pochodzi tylko od jednego z tych wierzycieli, a co za tym idzie nie

odpowiada wymaganiu powołanego przepisu. Wbrew oczekiwaniu skarżącego, Sąd

nie był natomiast zobligowany do podejmowania czynności zmierzających do

ustalenia, jakie stanowisko w przedmiocie umorzenia postępowania prezentują

pozostali wierzyciele.

Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 39312 k.p.c.).