Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CK 21/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses hospital's claim against National Health Fund for 2003 salary increases under transitional law article 4a.

Numero d'incarto III CK 21/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the hospital's cassation appeal against the lower courts' rejection of its claim for reimbursement of increased staff salaries from 2003. The hospital argued that Article 4a of the 1994 Act on the Negotiated System of Setting Average Wage Increases allowed it to recover these costs from the National Health Fund. The court ruled that this transitional provision only applied to wage hikes in 2001 and 2002 to establish a baseline for future negotiations, rendering it inapplicable to the 2003 period.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców; Art. 56 k.c.: The transitional provision of Article 4a of the 1994 Act applies only to wage increases in 2001 and 2002 to establish a baseline for future negotiations and cannot be used as a basis for claims regarding salary increases from 2003 onwards.

Parole chiave

Generato dall'IA
transitional provision salary increase healthcare facility National Health Fund reimbursement claim wage negotiation system cassation appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4a of the Act of 16 December 1994 on the Negotiated System of Setting Average Wage Increases
na podstawie art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia
Art. 56 of the Civil Code
stanowi – w związku z art. 56 k.c.
Art. 393 § 13 of the Code of Civil Procedure
Z podanych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 393 13 w zw.
art. 32 Konstytucji
systemu finansów publicznych za jego wykonanie jest zgodny z art. 2, art. 7 i art. 32
art. 20 Konstytucji
Konstytucji i nie jest niezgodny z art. 20 Konstytucji.
art. 56 k.c
stanowi – w związku z art. 56 k.c.
art. 108 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CK 21/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Krzysztof Pietrzykowski

Protokolant Bożena Kowalska

w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej

w B.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia w Warszawie,

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2006 r.,

kasacji strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 20 października 2004 r.,

uchyla

zaskarżony

wyrok

i

przekazuje

sprawę

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Sądowi

i

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 24 maja 2004 r. oddalił powództwo

Samodzielnego

Publicznego

Zakładu

Opieki

Zdrowotnej

w

B. przeciwko

Narodowemu Funduszowi Zdrowia Oddziałowi w L. o zasądzenie 128.442,55 zł, to

jest połowy kwoty wynagrodzeń pracowniczych, wypłaconych

przez powoda w

okresie od marca do grudnia 2003 r. na podstawie art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia

1994

r.

o

negocjacyjnym

systemie

kształtowania

przyrostu

przeciętnych

wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r,

nr 1, poz. 2, ze zm.), dalej: „ustawa z 1994 r.”. W ocenie Sądu Okręgowego brak

jest podstaw prawnych do obciążenia strony pozwanej tym wydatkiem powoda; w

szczególności nie może stanowić podstawy prawnej dochodzonego roszczenia art.

4a powołanej ustawy.

Apelacja powoda od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 20 października 2004 r., który podzielił stanowisko prawne

Sądu I – ej Instancji.

W kasacji powód zarzucił naruszenie art. 4a ustawy z 1994 r., wnosząc

o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i o przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Od początku obowiązywania art. 4a ustawy z 1994 r. przepis ten budził

kontrowersje i wątpliwości, które brały się stąd, że wprowadzając przewidziane

w nim podwyższenie wynagrodzeń pracowników publicznych samodzielnych

zakładów opieki zdrowotnej w latach 2001 – 2002, ustawodawca nie wskazał źródła

sfinansowania

tych

podwyżek.

Dało

to

asumpt

do

zakwestionowania

konstytucyjności takiego sposobu regulacji prawnej. W wyroku z dnia 18 grudnia

2002 r., K 43/01 (OTK ZU 2002, nr 7, poz. 96) Trybunał Konstytucyjny orzekł,

że art. 4a ustawy z 1994 r., rozumiany jako tworzący współodpowiedzialność

systemu finansów publicznych za jego wykonanie jest zgodny z art. 2, art. 7 i art. 32

Konstytucji i nie jest niezgodny z art. 20 Konstytucji. Jednocześnie Trybunał

przesądził, że kwestionowany przepis ustawy z 1994 r. przyznawał indywidualne

roszczenia pracownikom wobec samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej, jako pracodawców. W takim stanie prawnym doszło do rozbieżności

w orzecznictwie sądowym w przedmiocie, czy art. 4a może być podstawą roszczeń

tych pracodawców o zasądzenie wypłaconych pracownikom, a podwyższonych

z mocy ustawy wynagrodzeń, wobec Kas Chorych (obecnie Narodowego

Funduszu Zdrowia). W uchwale siedmiu sędziów z dnia 30 marca 2006 r., III CZP

130/05, (dotychczas niepublikowanej) Sąd Najwyższy orzekł, że art. 4a ustawy

z dnia 16 grudnia 1994 r. stanowi – w związku z art. 56 k.c. – podstawę roszczenia

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w stosunku do kasy chorych

(Narodowego Funduszu Zdrowia) o zwrot kosztów zwiększonego wynagrodzenia

pracowników, jeżeli zakład ten, mimo prawidłowego gospodarowania środkami

uzyskanymi na podstawie umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych, nie mógł

tych kosztów pokryć w całości lub części. W tej sytuacji, zaskarżony wyrok,

w którym Sąd Apelacyjny zajął w tej kwestii odmienne stanowisko, nie mógł się

ostać.

Należy podkreślić, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśnione

zostało, że art. 4a ustawy z 1994 r. miał charakter przejściowy, o wyraźnie

określonym czasie obowiązywania: art. 4a ust. 1 obowiązywał tylko w odniesieniu

do wzrostu wynagrodzeń w 2001 r., zaś art. 4a ust. 2 – do wzrostu wynagrodzeń

w 2002 r. W związku z tym mechanizm ustawowej ingerencji w wysokość

wynagrodzeń, poczynając od 2003 r., nie miał zastosowania, a wzrost

wynagrodzeń

powinien się dokonywać w ramach rozwiązań systemowych

przewidzianych w pozostałych przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. Celem

przejściowego przepisu art. 4a o przyroście wynagrodzeń ex lege w latach 2001

i 2002 było podniesienie wynagrodzeń pracowników samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej do poziomu, który tworzył punkt wyjścia dla

wykorzystania instrumentów ustalania przyrostu wynagrodzeń przewidzianych w tej

ustawie. Objęcie samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej systemem

negocjacyjnego kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń wymagało

incydentalnej

interwencji

ustawodawcy

w

postaci

ustawowej

podwyżki

wynagrodzenia o określoną kwotę (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 maja

2005 r., III PK 20/05, OSNP 2006, nr 1 – 2, poz. 9 i z dnia 23 lutego 2005 r.,

III PK 65/04, OSNP 2005, nr 20, poz. 320, oraz uchwały z dnia 20 maja 2004 r.,

II PZP 7/04, (OSNP 2004, nr 19, poz. 327, i z dnia 81 grudnia 2004 r. – w składzie

siedmiu sędziów - I PZP 8/04, OSNP 2005, nr 8, poz. 105). Z tych względów

powodowy zakład nie może dochodzić na podstawie art. 4a ustawy z 1994 r.

zasądzenia

od

Narodowego

Funduszu

Zdrowie

zwrotu

podwyższonych

wynagrodzeń za okres poczynając od 1 stycznia 2003 r.

Z podanych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 393 13 w zw.

z art. 108 § 2 k.p.c.).

jz