Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III BP 4/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against district court order dismissing claim as inadmissible under civil procedure law.

Numero d'incarto III BP 4/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal challenging a district court order dismissing their labor claim. The plaintiff argued the order violated procedural rules regarding the scope of appeals, but the court found the appeal was filed against a judge's ruling rather than a final judgment. Consequently, the court ruled the appeal procedurally inadmissible because it did not target a final decision subject to review under the relevant civil procedure statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1, 2 k.p.c.; A complaint for a finding of unlawfulness applies only to final judgments of the second instance court, not to rulings dismissing a claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for unlawfulness final judgment requirement ruling dismissing claim procedural inadmissibility civil procedure code second instance court scope of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
4241 k.p.c.Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia o zwrocie pozwu wniesiona w rozpoznawanej sprawie jest zatem niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu.Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 187 § 1 k.p.c
130 § 2 w związku z art. 187 § 1 k.p.c.
art. 300 k.p
art. 1 k.p.c
w związku z art. 1 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4241 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
4241 k.p.c.Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia o zwrocie pozwu wniesiona w rozpoznawanej sprawie jest zatem niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu.Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III BP 4/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa R. K. ‎przeciwko S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. ‎o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej, ekwiwalent za urlop, diety, odszkodowanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego zarządzenia Sądu Rejonowego w S. ‎z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt IX P (…), odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Sędzia Sądu Rejonowego K. K. w Sądzie Rejonowym w S. zarządzeniem z dnia 22 października 2015 r. zwrócił powodowi R. K. pozew skierowany przeciw S. spółce z o.o. w S. w zakresie roszczeń o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej, diety i odszkodowanie.Powód R. K. w dniu 10 czerwca 2016 r. złożył „wniosek” o stwierdzenie niezgodności z prawem tego zarządzenia, opierając skargę na naruszeniu art. 130 § 2 w związku z art. 187 § 1 k.p.c. w związku z § 126 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 1987 r.

– Regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych (Dz.U. Nr 38, poz. 218 ze zm.) i wskazując art. 56 § 1 i art. 300 k.p. w związku z art. 1 k.p.c. jako przepisy prawa, z którymi zaskarżone zarządzenie jest niezgodne. Skarżący podniósł nadto, że na skutek wadliwego zwrotu pozwu poniósł szkodę w wysokości 50.000 zł, a wzruszenie tego zarządzenia nie było i nie jest możliwe. Wniósł „o stwierdzenie, że zaskarżone zarządzenie jest niezgodne z treścią powołanych przepisów kodeksu postępowania cywilnego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych (art. 4241 § 2 k.p.c.).

Z przytoczonych uregulowań jednoznacznie wynika, że skarga przysługuje od wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a więc zasadniczo - w trybie procesowym - od wyroku sądu okręgowego (działającego jako sąd drugiej instancji) albo od wyroku sądu apelacyjnego, jeżeli wyroki te kończą postępowanie w sprawie. W trybie procesowym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje - co do zasady - tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach także od wyroków sądu pierwszej instancji kończących postępowanie w sprawie.Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia sędziego Sądu Rejonowego z dnia 22 października 2015 r. o zwrocie pozwu.

Skarga o stwierdzenie bezprawności nie została zatem wniesiona od wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie (co do istoty), lecz od zarządzenia sędziego. Zarządzenie takie nie mieści się w kategorii orzeczeń zaskarżalnych skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem, o której stanowi art. 4241 k.p.c.Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia o zwrocie pozwu wniesiona w rozpoznawanej sprawie jest zatem niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu.Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). l.n