Supreme Court dismisses retrial appeal lacking statutory grounds for invalidity due to counsel negligence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiffs' appeal for a retrial filed under Article 407 of the Civil Procedure Code. The plaintiffs argued that their legal representative neglected the hearing date, causing inadequate representation, but failed to claim procedural invalidity of the proceedings. The court ruled that the appeal lacked any statutory basis for retrial under Articles 401 and 403 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 407 k.p.c.; Art. 401, 403 k.p.c.: An appeal for retrial must be grounded in a specific statutory provision; mere allegations of counsel negligence without claiming procedural invalidity do not constitute a valid legal basis for retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 12 października 2001 r.
III AO 32/01
Nie ma ustawowej podstawy i podlega odrzuceniu skarga o wznowienie
postępowania, w której skarżący powołuje się na pozbawienie możliwości
działania, na skutek zaniedbania pełnomocnika procesowego.
Przewodniczący SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący), Sędziowie SN: Jerzy
Kwaśniewski (sprawozdawca), Andrzej Wasilewski.
Sąd Najwyższy, w sprawie z powództwa Józefa S. i Eugeniusza K. przeciwko
Kopalni Węgla Brunatnego „K.” Spółce Akcyjnej w K. o zapłatę, po rozpoznaniu na
posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2001 r. skargi powodów o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21
marca 2001 r.[...]
o d r z u c i ł skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 marca 2001 r. [...] Sąd Najwyższy oddalił kasację powodów i kasację strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 16
lutego 2000 r. [...].
Powodowie od powyższego wyroku wnieśli skargę o wznowienie postępowania powołując jako jej podstawę, przepis art. 407 KPC i żądając wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, ze strona powodowa nie była należycie reprezentowana na rozprawie przed Sądem Najwyższym w dniu 21 marca
2001 r. Wynika to - według skarżących - z przeprowadzenia rozprawy pomimo nieobecności pełnomocnika powodów, który wprawdzie był o terminie rozprawy powiadomiony jednakże: „zlekceważył sobie powagę Sądu Najwyższego i bardzo ważny
interes powodów i o terminie rozprawy nie powiadomił powodów, mimo że sobie ten
fakt wyraźnie zastrzegliśmy i sam na rozprawę się nie stawił”.
Ponadto w uzasadnieniu skargi podniesione zostały zarzuty dotyczące sposobu wykonywania zastępstwa powodów przez ich pełnomocnika w innych stadiach
postępowania. Podniesione zostały także zarzuty co do prawidłowości wydanych w
sprawie wyroków przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu i Sąd Najwyższy na skutek nie
rozpoznania istoty odwołań powodów i dokonania błędnych ustaleń faktycznych oraz
gołosłowności i powierzchowności uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powołany w skardze jako jej podstawa art. 407 KPC określa termin wniesienia
skargi o wznowienie. Oprócz zachowania terminu skarga o wznowienie postępowania musi opierać się na ustawowej podstawie, jest bowiem nadzwyczajnym sposobem, dopuszczalnego ustawowo, spowodowania rozpoznania sprawy, która została już prawomocnie zakończona.
Stosownie do art. 410 § 1 KPC sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy
skarga spełnia ustawowe wymagania, a w razie ich braku - skargę odrzuca. Sytuacja
taka zachodzi w rozpatrywanej sprawie, gdyż skarga powodów nie opiera się na
żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, które są określone w art. 401 i art. 403
KPC.
Z uzasadnienia skargi wynika zaledwie sugestia podstawy nieważności, o której mowa w art. 401 pkt. 2 KPC wobec braku należytej reprezentacji strony. Jednakże chociaż skarżący posłużyli się określeniami znajdującymi się w art. 401 pkt. 2
KPC to równocześnie wyraźnie wskazali, że nie chodzi im o takie wadliwości w zakresie reprezentacji strony, które mogą powodować - stosownie do art. 379 pkt. 2
KPC - nieważność postępowania. Skarżący bowiem nie twierdzą, że zachodziła
jakakolwiek sytuacja braku zdolności sądowej lub procesowej. Nie twierdzą też, że
ich pełnomocnik był nie należycie umocowany. Kierują natomiast zarzuty w stosunku
do swego pełnomocnika należycie przez nich umocowanego. Wynika stąd, że skarga
nie opiera się na podstawie wznowienia postępowania z przyczyny nieważności (art.
401 pkt. 2 KPC). Ponadto skarga nie opiera się na żadnej innej podstawie wznowienia (por. art. 403 KPC).
Z powyższych przyczyn na podstawie art. 410 § 1 KPC skarga podlegała odrzuceniu.