Supreme Court dismisses appeal against disciplinary board's refusal to accept appeal in veterinary law case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the disciplinary board's order denying the appellant's appeal against a final decision. The appellant argued that the General Code of Criminal Procedure allowed for an appeal, but the court found the Veterinary Law's specific provisions on extraordinary review took precedence. Consequently, the court ruled that the General Code's appeal mechanisms did not apply to this specialized disciplinary procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 55 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii; Art. 62 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii: In disciplinary proceedings governed by special laws, the General Code of Criminal Procedure applies only to matters not explicitly regulated by the special law, meaning appeals under the General Code are inadmissible when the special law defines a different remedy.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 22 kwietnia 1999 r.
III AO 1/99
Niedopuszczalna jest kasacja od prawomocnego orzeczenia Krajowego
Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego.
Przewodniczący: SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jerzy
Kwaśniewski (sprawozdawca), Tomasz Grzegorczyk
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 1999 r. na posiedzeniu
niejawnym sprawy z zażalenia obwinionego Adama H. na zarządzenie Przewodniczącego Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego w W. z dnia 22 stycznia 1999 r.
[...] o odmowie przyjęcia kasacji
p o s t a n o w i ł:
u t r z y m a ć w mocy zaskarżone zarządzenie.
Uzasadnienie
W zażaleniu na zarządzenie przewodniczącego Krajowego Sądu LekarskoWeterynaryjnego w W. z dnia 22 stycznia 1999 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia
kasacji , pełnomocnik obwinionego zarzucił rażące naruszenie art. 46 i art. 55 ustawy
z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych oraz art. 463 § 1 KPK i art. 9 przepisów wprowadzających KPK z 1997 r.
Podnosząc te zarzuty żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i
przyjęcie kasacji do merytorycznego rozpoznania.
Zażalenie nie jest zasadne. W świetle art. 55 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r.
o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz.U. z 1991 r. Nr
8, poz. 27 ze zm.), przewidziana tamże rewizja nadzwyczajna przysługuje tylko podmiotom określonym w tym przepisie, nie służy natomiast stronie. Zgodnie z kolei z
art. 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1995 r. o zmianie Kodeksu postępowania karnego
(Dz.U. Nr 89, poz. 443), ilekroć ustawa szczególna - a taką jest m.in. ustawa z 1990
r. - przewiduje w postępowaniu dyscyplinarnym rewizję nadzwyczajną, Sąd Najwyższy stosuje odpowiednio przy jej rozpoznawaniu przepisy o postępowaniu kasacyjnym. Wprowadzenie zatem w 1995 r. kasacji do procedury karnej nie oznaczało, iżby
konstrukcja rewizji nadzwyczajnej znana postępowaniom dyscyplinarnym uległa
automatycznie przekształceniu w kasację. Jedynie przy rozpoznawaniu danej rewizji
nadzwyczajnej należy stosować przepisy o postępowaniu kasacyjnym. Tym samym,
zakres rozstrzygnięć podległych zaskarżeniu rewizją nadzwyczajną w postępowaniach dyscyplinarnych, jak i podmioty uprawnione do występowania z takimi środkami, określają nadal ustawy szczególne regulujące dane postępowanie dyscyplinarne. W niniejszym wypadku jest to powołana ustawa z 1990 r. o zawodzie lekarza
weterynarii (...). Ustawa ta w art. 62 ust. 1 nakazuje odpowiednio stosować przepisy
KPK, ale tylko w odniesieniu do kwestii nie uregulowanych wprost w tej ustawie, a
tyczących odpowiedzialności zawodowej lekarza weterynarii. Ponieważ kwestię
przedmiotu i podmiotów rewizji nadzwyczajnej unormowano wyraźnie w art. 55, nie
miał tu zastosowania art. 463 d. KPK (w brzmieniu nadanym wspomnianą nowelą z
1995 r.). Zgodnie zaś z art. 3 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Przepisy wprowadzające kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 556), pozostają w mocy także po 1 września 1998 r. - przepisy dotyczące przedmiotów unormowanych w kodeksie postępowania karnego z 1997 r., jeżeli mają charakter przepisów szczególnych. W konsekwencji, w kwestiach uregulowanych w art. 55 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii nie ma też obecnie po wejściu w życie nowego KPK z 1997 r. zastosowania art. 520 obecnego KPK, uprawniający strony do złożenia kasacji. Strona
może na gruncie tej ustawy wystąpić ze środkiem zaskarżenia od orzeczenia organu
drugiej instancji jedynie w sytuacji opisanej w art. 46 ust. 2 ustawy.
Skoro zatem kasacja strony od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarza weterynarii nie jest na gruncie ustawy z 1990 r.
dopuszczalna, zarządzenie o odmowie jej przyjęcia było zasadne i znajdowało oparcie w art. 62 ust. 1 tej ustawy w związku z art. 530 § 2 i 429 § 1 KPK oraz art. 3 § 2
ustawy Przepisy wprowadzające KPK z 1997 r. i art. 4 ustawy z 26 czerwca 1995 r. o
zmianie kodeksu postępowania karnego.