Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZO 98/24 Generato dall'IA

Plaintiff's appeal dismissed; Supreme Court upheld rejection due to lack of lawyer representation and standing.

Numero d'incarto II ZO 98/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal, upholding the lower court's refusal to accept the plaintiff's request to initiate criminal proceedings against judges and prosecutors. The plaintiff failed to correct formal defects, specifically the absence of a lawyer's signature and the missing indictment copy, despite a prior summons. Furthermore, the court found the plaintiff lacked the legal standing to file the request without proper authorization.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 80 § 2b ust. 1 ust. 2 k.p.k.; Art. 135 § 4 u.p.p.: A request for permission to initiate criminal proceedings against a judge, prosecutor, or assessor is inadmissible if it lacks formal requirements such as a lawyer's signature or the indictment copy, or if the applicant lacks the requisite standing to file the request.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal proceedings permission judicial immunity formal defects legal standing lawyer representation Supreme Court appeal procedural inadmissibility ritiro dell'istanza giudiziaria

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 437 § 1 k.p.k.
X.Y.3 – asesora Prokuratury Rejonowej w Z., X.Y.4 – prokuratora Prokuratury Rejonowej w S., na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw.
art. 128 usp
art. 171 pkt 1 u.p.p.
128 usp oraz art. 171 pkt 1 u.p.p. postanowił: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
art. 80 § 2a i 2b usp
Na podstawie art. 80 § 2a i 2b usp w zw.
art. 13 k.p.k.
z art. 13 k.p.k. oraz art.
art. 120 § 2 k.p.k.
oraz art. 120 § 2 k.p.k., odmówiła przyjęcia wniosku o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X.Y.
art. 135 § 3 u.p.p.
Na podstawie art. 135 § 3 w zw.
art. 135 § 4 u.p.p.
z art. 135 § 4 u.p.p. w zw.
art. 437 § 1 k.p.k
X.Y.3 – asesora Prokuratury Rejonowej w Z., X.Y.4 – prokuratora Prokuratury Rejonowej w S., na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 231 § 1 k.k
za czyny z art. 231 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZO 98/24 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej 31 stycznia 2025 r. zażalenia wniesionego 28 października 2024 r., przez M. C. na zarządzenie SSN Marii Szczepaniec z 17 października 2024 r., sygn. akt I ZI 55/24, w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X.Y. – sędziego Sądu Rejonowego w S., X.Y.1 – sędzi Sądu Rejonowego w S., X.Y.2 – sędziego Sądu Okręgowego w S.;

X.Y.3 – asesora Prokuratury Rejonowej w Z., X.Y.4 – prokuratora Prokuratury Rejonowej w S., na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 usp oraz art. 171 pkt 1 u.p.p. postanowił: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. UZASADNIENIEPismem z 26 sierpnia 2024 r. M. C. wniosła o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X.Y. – sędziego Sądu Rejonowego w S., X.Y.1 – sędzi Sądu Rejonowego w S., X.Y.2 – sędziego Sądu Okręgowego w S., X.Y.3 – asesora Prokuratury Rejonowej w Z. i X.Y.4 – prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. za czyny z art. 231 § 1 k.k. i art. 191 k.k. Zarządzeniem z 3 września 2024 r., Przewodniczący Wydziału I Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego wezwał M.

C. do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez przesłanie wniosku sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem oraz przesłanie odpisu aktu oskarżenia wniesionego do sądu wskazującego sprawę, w której immunitet ma być uchylony w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku w razie nieusunięcia braku w wyznaczonym terminie.Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone M. C. 7 września 2024 r. Pismem z 9 września 2024 r. M. C. wniosła o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do złożenia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X.Y.

– sędziego Sądu Rejonowego w S., X.Y.1 – sędzi Sądu Rejonowego w S., X.Y.2 – sędziego Sądu Okręgowego w S., X.Y.3 – asesora Prokuratury Rejonowej w Z. i X.Y.4 – prokuratora Prokuratury Rejonowej w S.Zarządzeniem z 17 października 2024 r. sędzia Sądu Najwyższego Maria Szczepaniec 1. Na podstawie art. 80 § 2a i 2b usp w zw. z art. 13 k.p.k. oraz art. 120 § 2 k.p.k., odmówiła przyjęcia wniosku o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X.Y. – sędziego Sądu Rejonowego w S., X.Y.1 – sędzi Sądu Rejonowego w S. i X.Y.2 – sędziego Sądu Okręgowego w S. z uwagi na niespełnienie warunków formalnych wniosku w postaci braku przesłania wniosku sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem oraz w postaci braku przesłania odpisu aktu oskarżenia wniesionego do sądu wskazującego sprawę, w której immunitet ma być uchylony, pomimo wcześniejszego wezwania do ich uzupełnienia;

2. Na podstawie art. 135 § 3 w zw. z art. 135 § 4 u.p.p. w zw. z art. 13 k.p.k. oraz art. 120 § 2 k.p.k., odmówiła przyjęcia wniosku o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X.Y.3 – asesora Prokuratury Rejonowej w Z. i X.Y.4 – prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. z uwagi na niespełnienie warunków formalnych wniosku w postaci braku przesłania wniosku sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem oraz braku przesłania odpisu aktu oskarżenia wniesionego do sądu wskazującego sprawę, w której immunitet ma być uchylony, pomimo wcześniejszego wezwania do ich uzupełnienia;

3. Na podstawie art. 120 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. w zw. z art. 13 k.p.k., wniosek M. C. z dnia 9 września 2024 r. o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do złożenia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X.Y. – sędziego Sądu Rejonowego w S., X.Y.1 – sędzi Sądu Rejonowego w S. i X.Y.2 – sędziego Sądu Okręgowego w S., uznała za bezskuteczny oraz pozostawiła w aktach sprawy bez podejmowania czynności, z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego, pomimo doręczonego prawidłowo wezwania;

4. Na podstawie art. 120 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 171 pkt 1 u.p.p. w zw. z art. 13 k.p.k., wniosek M. C. z dnia 9 września 2024 r. o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do złożenia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X.Y.3 – asesora Prokuratury Rejonowej w Z. i X.Y.4 – prokuratora Prokuratury Rejonowej w S., uznała za bezskuteczny oraz pozostawiła w aktach sprawy bez podejmowania czynności, z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego, pomimo doręczonego prawidłowo wezwania; Odpis zarządzenia doręczono M.

C. 25 października 2014 r. wraz z pouczeniem, że na pkt 1 i 2 zarządzenia przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego – Izby Odpowiedzialności Zawodowej w terminie zawitym 7 dni od dnia jego doręczenia, zaś na pkt 3 i 4 zarządzenia, zażalenie nie przysługuje.Zażaleniem z 28 października 2024 r. M. C. zaskarżyła zarządzenie z 17 października 2024 r. Wniosła o unieważnienie zarządzenia, przyjęcie jej wniosku o pociągnięcie do odpowiedzialności karnej wskazanych przez nią funkcjonariuszy i wydanie zezwolenia na ich ściganie karne.W uzasadnieniu wskazała, że żadne postępowanie karne w sądzie nie może się toczyć bez uprzedniego wydania zezwolenia Sądu Najwyższego Izby Odpowiedzialności Zawodowej na ściganie karne sędziego, asesora czy prokuratora; nie może być wniesiony do sądu akt oskarżenia przeciwko sędziemu, asesorowi czy prokuratorowi.

Podkreśliła, że w jej przypadku czyny popełnione przez wskazanych przez nią we wniosku funkcjonariuszy zakwalifikować należy jako przestępstwa zatuszowania oszustwa i śmierci jej brata. Wyrządzono jej wielką krzywdę i szkodę majątkową.Nadmieniła, że Prokuratura Rejonowa w Z. nie może skierować do sądu aktu oskarżenia przeciwko sędziom, bo nie ma zezwolenia Sądu Najwyższego Izby Odpowiedzialności Zawodowej na ściganie karne tych sędziów.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jest niezasadne, a zatem zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zarządzenie z 17 października 2024 r., sygn. akt I ZI 55/24, nie jest, jak to ujęto w zażaleniu „bezimiennym”, gdyż zostało ono podpisane przez sędzię Sądu Najwyższego Marię Szczepaniec i znajduje się na k. 28-31 akt sprawy. Wniosek nie został przyjęty, ponieważ M. C. nie uzupełniła w terminie braków do których została wezwana.Jak stanowi art. 80 § 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych – jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego lub jest oczywiście bezzasadny, prezes sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia.Zgodnie natomiast z art. 135 § 4 u.p.p., jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej lub wniosek o zezwolenie na tymczasowe aresztowanie prokuratora/asesora nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r.

Kodeks postępowania karnego, przewodniczący sądu dyscyplinarnego odmawia, w drodze zarządzenia, jego przyjęcia.Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie wskazanych wyżej funkcjonariuszy publicznych do odpowiedzialności karnej został sporządzony i podpisany przez M. C., która jako osoba niebędąca adwokatem lub radcą prawnym, była do tej czynności nieuprawniona. Wezwana do uzupełnienia braku formalnego nie uczyniła tego. Niezachowanie przymusu adwokacko – radcowskiego stanowi brak formalny wniosku. Brak ten, przewidziany w przepisach szczególnych, jest tego rodzaju, że wniosek nie mógł otrzymać biegu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2014 r., sygn.

III KZ 17/14, Lex 1511281).Nadto zgodnie z treścią art. 13 k.p.k. uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela. M. C., pomimo wezwania jej do uzupełnienia braku, nie wykazała legitymacji do wystąpienia z wnioskiem – nie wykazała bowiem, że przysługuje jej status oskarżyciela.W konsekwencji, należało przyjąć, że zasadnie odmówiono przyjęcia do rozpoznania wniosku. Decyzja o odmowie jego przyjęcia, podjęta na podstawie art. 80 § 2a i 2b usp w zw. z art. 13 k.p.k., a także art. 120 § 2 k.p.k. oraz art. 135 § 3 w zw. z art. 135 § 4 u.p.p. w zw. z art. 13 k.p.k. oraz art. 120 § 2 k.p.k., była zatem prawidłowa.Mając na uwadze powyższe postanowiono jak na wstępie (art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 usp oraz art. 171 pkt 1 u.p.p.). [M.

T.][a.ł] ‎