Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZO 71/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses judge's recusal request as subjective opinion lacks objective grounds under Code of Criminal Procedure.

Numero d'incarto II ZO 71/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected a judge's request to recuse another judge from a case, citing insufficient grounds for bias. The requesting judge argued the other judge was appointed to the Supreme Court by a Constitutional Council formed in violation of the Constitution, but the Court found this merely a subjective opinion. The decision emphasized that recusal requires concrete, objective facts verifiable externally, not just personal disagreement with the appointment process or subsequent Constitutional Court rulings declaring the Council's formation unconstitutional.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 41 § 1 k.p.k.; Art. 42 § 1 k.p.k.: A request for recusal based on a judge's appointment by a Constitutional Council does not constitute grounds for recusal if it relies solely on the applicant's subjective opinion rather than concrete, objective, and externally verifiable circumstances.

Parole chiave

Generato dall'IA
recusal of judge subjective opinion objective grounds Code of Criminal Procedure Constitutional Council bias and impartiality Supreme Court of Poland cancellazione dall'albo avvocati

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 41 § 1 of the Code of Criminal Procedure
akt II ZO 2/22 nie zasługiwał na uwzględnienie.Zaprezentowana przez autorkę wniosku argumentacja nie zawiera bowiem okoliczności, które mogłyby podawać w wątpliwość stronniczość SSN Marii Szczepaniec, tym samym nie spełniając wymogów wskazywanych przez ustawodawcę w art. 41 k.p.k.
Art. 42 § 1 of the Code of Criminal Procedure
Art. 128 of the Act on the Organization of Common Courts
z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych (dalej p.u.s.p.) postanowił: nie uwzględnić wniosku o wyłączenie SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie o sygn.
Art. 179 of the Constitution of the Republic of Poland
akt U 2/20 (M.P.2020.376 z 21 kwietnia 2020 r.), Trybunał Konstytucyjny orzekł o jej niezgodności z art. 179, art.
Art. 144 ust. 3 pkt 17 of the Constitution of the Republic of Poland
Art. 183 ust. 1 of the Constitution of the Republic of Poland
Art. 45 ust. 1 of the Constitution of the Republic of Poland
Art. 8 ust. 1 of the Constitution of the Republic of Poland
Art. 7 of the Constitution of the Republic of Poland
Art. 2 of the Constitution of the Republic of Poland
7 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.
Art. 4 ust. 3 of the Treaty on European Union
akt II ZO 2/22 nie zasługiwał na uwzględnienie.Zaprezentowana przez autorkę wniosku argumentacja nie zawiera bowiem okoliczności, które mogłyby podawać w wątpliwość stronniczość SSN Marii Szczepaniec, tym samym nie spełniając wymogów wskazywanych przez ustawodawcę w art. 41 k.p.k.
Art. 6 § 1 of the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms
864/30, ze zm.) oraz art. 6 ust.
Art. 190 ust. 1 of the Constitution of the Republic of Poland
Warto w tym miejscu również zaznaczyć, iż po opublikowaniu ‎w dzienniku promulgacyjnym orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne (art. 190 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZO 71/23 POSTANOWIENIE Dnia 13 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Dobrowolski w sprawie dotyczącej sędzi Sądu Rejonowego M. F., po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 13 września 2022 roku wniosku sędziego M. F. w przedmiocie wyłączenia SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 2/22 na podst. art. 42 § 1 k.p.k. i art. 41 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych (dalej p.u.s.p.) postanowił: nie uwzględnić wniosku o wyłączenie SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie o sygn. akt II ZO 2/22.

UZASADNIENIEPismem z dnia 26 lipca 2023 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego) sędzia M. F. wniosła o wyłączenie SSN Marii Szczepaniec od udziału ‎w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 2/22.W uzasadnieniu formułowanego postulatu wnioskująca argumentowała, iż wskazana we wniosku sędzia została powołana (w ocenie obwinionej nieskutecznie) na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w dniu 10 października 2018 r., na skutek udziału w procedurze przed Krajową Radą Sądownictwa, ukształtowanej ‎z naruszeniem przepisów Konstytucji RP.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek w przedmiocie wyłączenia SSN Marii Szczepaniec od udziału ‎w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 2/22 nie zasługiwał na uwzględnienie.Zaprezentowana przez autorkę wniosku argumentacja nie zawiera bowiem okoliczności, które mogłyby podawać w wątpliwość stronniczość SSN Marii Szczepaniec, tym samym nie spełniając wymogów wskazywanych przez ustawodawcę w art. 41 k.p.k.

Podkreślić należy, iż wątpliwość, o której traktuje uprzednio wspomniany przepis, nie może stanowić jedynie subiektywnego przekonania określonej osoby, lecz winna być konkretna, realna, obiektywna ‎i poddająca się zewnętrznej weryfikacji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego ‎z 11 stycznia 2012 r., III KK 214/11, OSNKW 2012/4/4). Zdaniem Sądu Najwyższego takich kryteriów żądanie obwinionego natomiast nie spełnia.Wnioskująca ograniczyła bowiem uzasadnienie formułowanego żądania jedynie do wyrażenia subiektywnej oceny o Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 grudnia 2017 r.

‎o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.

3) i niepopartej rzeczowym uzasadnieniem hipotezy ‎o skutkach orzekania przez sędziego powołanego na wniosek tego organu, która nie pozwala na powzięcie uzasadnionej i realnej wątpliwości w tym aspekcie. Zaprezentowana przez autorkę wniosku argumentacja dotycząca skutków udziału w składzie Sądu Najwyższego osoby powołanej na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy ‎o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.

3) sprowadza się w swej istocie do wyrażenia przez obwinioną jedynie osobistego poglądu w tym zakresie, nieznajdującego jakiegokolwiek poparcia w przepisach prawa.W kontekście powoływanej uchwały połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 wskazać należy - co wnioskująca zdaje się pomijać w toku motywowania forsowanego poglądu – na treść postanowienia z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt Kpt 1/20 (M.P.2020.103), w którym to Trybunał Konstytucyjny nakazał wstrzymać stosowanie powoływanej uchwały składu połączonych Izb Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego od dnia jej wydania.

Następnie wyrokiem z 20 kwietnia 2020 r., w sprawie sygn. akt U 2/20 (M.P.2020.376 z 21 kwietnia 2020 r.), Trybunał Konstytucyjny orzekł o jej niezgodności z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30, ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.

U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.).Nadto zauważyć należy, iż w postanowieniu z 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt Kpt 1/20, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że Sąd Najwyższy - również w związku z orzeczeniem sądu międzynarodowego - nie ma kompetencji do dokonywania prawotwórczej wykładni przepisów prawa, prowadzącej do zmiany stanu normatywnego w sferze ustroju i organizacji wymiaru sprawiedliwości, dokonywanej w drodze uchwały, o której mowa w art. 83 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym, ‎a dokonywanie zmiany w tym zakresie należy do wyłącznej kompetencji ustawodawcy.

Jednocześnie potwierdzono, iż powołanie sędziego jest wyłączną kompetencją Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, którą wykonuje na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa osobiście, definitywnie, bez udziału i ingerencji Sądu Najwyższego, który nie ma kompetencji do sprawowania nadzoru nad wykonywaniem przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej jego uprawnień w tym dokonywania wiążącej wykładni przepisów prowadzącej do określenia warunków skuteczności wykonywania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej tej kompetencji. Warto w tym miejscu również zaznaczyć, iż po opublikowaniu ‎w dzienniku promulgacyjnym orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne (art. 190 ust. 1 Konstytucji RP).

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [M. T.][ł.n]