Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZO 59/23 Generato dall'IA

Private prosecutor's appeal dismissed; lack of standing and missing criminal case details barred permission to prosecute judge.

Numero d'incarto II ZO 59/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the private prosecutor's appeal against the refusal to grant permission to criminally prosecute a judge. The prosecutor failed to demonstrate standing to file the complaint and did not specify the criminal case number or court where the alleged offense was pending. The court ruled that the prosecutor bears the burden of proving sufficient suspicion and providing the necessary procedural identifiers, which were absent in the submitted materials.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.; Art. 80 § 2b u.s.p.; Art. 80 § 2c u.s.p.; Art. 13 k.p.k.: A private prosecutor must have standing to file a complaint and must specify the criminal case number and court; without these, the request for permission to prosecute a judge is inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
private prosecutor standing judicial immunity criminal case number permission to prosecute procedural requirements Supreme Court disciplinary proceedings autorizzazione ad agire

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 437 § 1 k.p.k.
akt I ZPI 2/22, w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw.
art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych
z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.
art. 80 § 2b u.s.p.
art. 80 § 2b u.s.p. w zw.
art. 13 k.p.k.
z art. 13 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej A.
art. 80 § 2c u.s.p.
Dokonywane przez sąd ustalenia w tym zakresie nie mogą wykraczać poza granicę zakreśloną przepisem art. 80 § 2c u.s.p.
art. 437 § 1 k.p.k
akt I ZPI 2/22, w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 212 k.k
o przestępstwo z art. 212 k.k.
art. 216 k.k
oraz art. 216 k.k.Jednocześnie, w treści wskazanego pisma P.
art. 13 k.p.k
z art. 13 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej A.
art. 128 § 1 k.p.k
z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2003 roku, SNO 29/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2003 roku, SNO 29/03; uchwała SN z dnia 24 października 2014 roku, SNO 43/14).
uchwała SN z dnia 24 października 2014 roku, SNO 43/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2003 roku, SNO 29/03; uchwała SN z dnia 24 października 2014 roku, SNO 43/14).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZO 59/23 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska w sprawie wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Okręgowego w W. – A. O. po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 23 sierpnia 2024 r., zażalenia P. K. na zarządzenie z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt I ZPI 2/22, w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2023, poz. 217; dalej: u.s.p.) postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

UZASADNIENIE

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w […] pismem z dnia 10 grudnia 2020 r. przekazał do Sądu Najwyższego pismo P. K. z dnia 28 lipca 2020 r., zatytułowane akt oskarżenia, w którym to wniósł on o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej A. O. - sędziego Sądu Okręgowego w W., które pierwotnie wpłynęło do Sądu Apelacyjnego w […]Z treści pisma wynikło, że P. K. zarzucił A. O. popełnienie czynu polegającego na tym, że:w W. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zamiarze bezpośrednim, dokonała pomówienia pokrzywdzonego oraz znieważenia pokrzywdzonego, o takie postępowanie i właściwości, które poniżały go w opinii publicznej i narażały na utratę zaufania, tj. o przestępstwo z art. 212 k.k. oraz art. 216 k.k.Jednocześnie, w treści wskazanego pisma P. K. wniósł o wyznaczenie mu pełnomocnika w celu sporządzenia i podpisania wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi wymienionej w treści pisma.

Zarządzeniem z dnia 15 lutego 2021 r. były prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej wyznaczył wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu w osobie adw. A. B. Pismem z dnia 2 czerwca 2022 r. adw. A. B. poinformował Sąd Najwyższy, iż po analizie akt sprawy nie dostrzega podstaw do sporządzenia wniosku o pociągniecie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego w W. A. O. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 28 marca 2023 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Odpowiedzialności Zawodowej, wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zezwolenie na pociągniecie do odpowiedzialności karnej w postaci sporządzenia i podpisania powyższego pisma przez pełnomocnika.

Zarządzeniem z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt I ZPI 2/22, Sąd Najwyższy, na podstawie art. art. 80 § 2b u.s.p. w zw. z art. 13 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej A. O. sędziego Sądu Okręgowego w W. z uwagi na brak legitymacji do wystąpienia z wnioskiem. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył P. K. zaskarżając je ‎w całości wskazując na rażąc nieprawidłowości i brak ustaleń stanu faktycznego, nieważność, rażące naruszenia prawa i brak rozpoznania wniosków.

W oparciu ‎o tak skonstruowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i wydanie uchwały zezwalającej na pociągniecie do odpowiedzialności karnej A. O. sędziego Sądu Okręgowego w W.Sąd najwyższy zważył co następuje.Zażalenie wniesione przez P. K. nie jest zasadne.W niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń wskazanych w zażaleniu, co prowadzi do wniosku o prawidłowości zaskarżonego zarządzenia.Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że orzeczenia‎ i zarządzenia, zgodnie z treścią art. 128 § 1 k.p.k., stosowanego odpowiednio na podstawie art. 128 u.s.p. doręcza się w uwierzytelnionych odpisach, jeżeli ustawa nakazuje ich doręczenie.

Z treści tego przepisu jasno wynika, że gdy ustawa nakazuje doręczenie orzeczenia i zarządzenia, doręcza się je w uwierzytelnionych odpisach, czyli z urzędowym potwierdzeniem zgodności z oryginałem. Wymóg uwierzytelnienia odpisów oznacza, że muszą one zawierać urzędowe potwierdzenie autentyczności podpisów złożonych na oryginale orzeczenia lub zarządzenia (zob. T. Grzegorczyk [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Artykuły 1-467. Komentarz, Warszawa 2014, art. 128). Nie stanowią zatem ich kopii. Analiza treści oryginału zaskarżonego zarządzenia, które znajduje się w aktach sprawy wskazuje, że spełnia ono wszystkie ustawowe wymagania, w tym zawiera nie tylko wskazanie, iż zostało ono wydane przez Sędziego SN Pawła Wojciechowskiego, ale także jego podpis oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia ‎i uzasadnienie, które z uwagi na to, że jest jasne i wyczerpujące, pozwala na merytoryczną ocenę zarządzenia i stwierdzenie, że jest ono wydane zgodnie ‎z obowiązującymi przepisami.Po wtóre, ocena dokonywana przez sąd w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, ograniczona jest co do zasady, do zbadania słuszności twierdzeń wnioskodawcy‎ w oparciu o przedstawiony wraz z wnioskiem materiał dowodowy, a zatem do stwierdzenia czy zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa.

Dokonywane przez sąd ustalenia w tym zakresie nie mogą wykraczać poza granicę zakreśloną przepisem art. 80 § 2c u.s.p. Innymi słowy rzeczą oskarżyciela, a nie sądu jest formułowanie oraz wykazywanie przesłanek uzasadniających zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, toteż oskarżyciela – a nie sąd dyscyplinarny – obciąża powinność gromadzenia ‎i prowadzenia wszystkich niezbędnych w sprawie dowodów, uzasadniających ‎w pełni podejrzenie popełnienia przez sędziego przestępstwa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2003 roku, SNO 29/03; uchwała SN z dnia 24 października 2014 roku, SNO 43/14).

Nie ma innych przepisów, które pozwalałyby na procesową identyfikację zachowania zarzucanego określonej osobie – sędziemu przez oskarżyciela prywatnego lub subsydiarnego w postępowaniu przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej. Jedynie zatem przez pryzmat realizacji przepisów dotyczących wymogów aktu oskarżenia, zarówno w płaszczyźnie formalnej, jak i merytorycznej, możliwa jest ocena wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, w kontekście przesłanki wymienionej w art. 80 § 2c u.s.p.Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że ‎w podniesionym zażaleniu P. K. nie tylko nie odniósł się do treści zaskarżonego zarządzenia wskazując na jego ewentualne błędy, lecz jedynie wyraził swoją dezaprobatę dla takiego sposobu zakończenia postepowania, ‎i sformułował ponownie wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, nie wykazując w sposób należyty i dający się obiektywnie ocenić z czego owe żądanie wywodzi.

Wobec powyższego, wniesione zażalenie nie mogło wywołać oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Co więcej, P. K., wezwany w dniu 17 czerwca 2024 r. do wskazania Sądu, do którego został skierowany akt oskarżania przeciwko SSO A. O. oraz sygnatury akt sprawy i etapu postępowania, na którym się znajduje, wskazał jedynie, iż akt oskarżenia został skierowany do Sądu Apelacyjnego w […] i najprawdopodobniej przekazany do Sądu Okręgowego w W. Natomiast, co już zostało podniesione powyżej, to obowiązkiem strony jest wykazać, że sprawa przeciwko wskazanej we wniosku sędzi zawisła przed sądem powszechnym, jak i dostarczyć materiał dowodowy niezbędny do stwierdzenia, że zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa.W tym stanie rzeczy zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku w sprawie ‎I ZPI 2/22 jako nie tylko pochodzącego od osoby nieuprawnionej do jego złożenia, ale przede wszystkim niewskazującego sprawy karnej, której wniosek miałby dotyczyć, a więc obarczonego brakami formalnymi, było całkowicie zasadne.

Nadto należy wskazać, że brak było jakiejkolwiek podstawy faktycznej czy też prawnej do wyznaczenia P. K. kolejnego pełnomocnika ‎z urzędu, natomiast wniosek o zezwolenie do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej musi być sporządzony przez adwokata czy też radcę prawnego, z którego to obowiązku również się on nie wywiązał.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [M. T.] [ms] ‎