Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZO 47/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal of permission to prosecute a judge due to missing formal requirements and lack of prosecutor status.

Numero d'incarto II ZO 47/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the lower court's decision to reject a request for permission to criminally prosecute a judge. The applicant failed to provide the criminal case number and indictment copy, which are mandatory formalities, and did not establish standing as a prosecutor. Consequently, the court ruled that appointing a legal representative would be futile without first establishing the applicant's status as a prosecutor.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 13 k.p.k.; Art. 80 § 2a, 2b u.s.p.: Permission to prosecute a judge requires the applicant to hold prosecutor status and submit a properly signed petition; appointing a legal representative is ineffective if the applicant lacks standing as a prosecutor.

Parole chiave

Generato dall'IA
judicial immunity prosecutor status criminal proceedings legal representative formal requirements Supreme Court disciplinary proceedings autorizzazione ad agire

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 13 k.p.k.
Art. 80 § 2a u.s.p.
Z przepisu tego wynika zatem, że warunkiem wystąpienia ‎z wnioskiem o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, o którym mowa w art. 80 § 2a i 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
Art. 80 § 2b u.s.p.
Z przepisu tego wynika zatem, że warunkiem wystąpienia ‎z wnioskiem o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, o którym mowa w art. 80 § 2a i 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
Art. 437 § 1 k.p.k.
oraz o odmowie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu do złożenia wskazanego wniosku na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 466 § 1 k.p.k.
z art. 466 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
art. 437 § 1 k.p.k
oraz o odmowie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu do złożenia wskazanego wniosku na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 466 § 1 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZO 47/24 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie sędziego Sądu Okręgowego w L. M. Z.po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu bez udziału stron zażalenia wnioskodawcy Z. Z.na zarządzenie z dnia 8 maja 2024 r. sygn. akt I ZI 23/24 o odmowie przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego w L. M. Z. oraz o odmowie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu do złożenia wskazanego wniosku na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 466 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIEZ. Z. wniósł o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego w L. M. Z.Zarządzeniem z dnia 8 maja 2024 r. sygn. akt I ZI 23/24 sędzia wyznaczony do rozpoznania wskazanego wniosku odmówił jego przyjęcia z uwagi na niespełnienie warunków formalnych – brak wskazania sygnatury akt sprawy karnej, której dotyczy wniosek oraz nienadesłanie odpisu aktu oskarżenia – pomimo wcześniejszego wezwania do ich uzupełnienia. Z kolei wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do złożenia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej uznano za bezskuteczny oraz pozostawiono w aktach sprawy bez podejmowania czynności, z uwagi na nieuzupełnienie przez wnioskodawcę wyżej wymienionych braków formalnych.Zażalenie na to zarządzenie wniósł Z.

Z. i wskazał, że się z nim nie zgadza. Zrelacjonował przy tym przebieg postępowań toczących się z jego udziałem przed Sądem Okręgowym w L., Sądem Rejonowym w C., w Prokuraturze Rejonowej w C. oraz przed Zastępcą Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w L.Sąd Najwyższy – Izba Odpowiedzialności Zawodowej zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Z treści art. 13 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) wynika, że „uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela”.

Z przepisu tego wynika zatem, że warunkiem wystąpienia ‎z wnioskiem o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, o którym mowa w art. 80 § 2a i 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334), zwanej dalej „u.s.p.”, jest posiadanie przez wnioskodawcę statusu oskarżyciela.W celu ustalenia, czy Z. Z. posiada status oskarżyciela, został on wezwany do wskazania sygnatury akt sprawy karnej, w której oskarżonym jest sędzia Sądu Okręgowego w L. M. Z. oraz o przesłanie kopii aktu oskarżenia przeciwko wymienionemu sędziemu (k. 23).

Z pisma Z. Z. z dnia 5 stycznia 2024 r. (k. 3-5) nie wynika również, popełnienie jakiego przestępstwa zarzuca on wymienionemu sędziemu.Wskazanych braków formalnych pisma z dnia 5 stycznia 2024 r. skarżący nie uzupełnił, zatem zarządzenie o odmowie przyjęcia złożonego przez niego wniosku było zasadne. W złożonym zażaleniu Z. Z. nie przytoczył żadnych argumentów, które podważałyby powyższe ustalenia.Wymaga odnotowania, że do Sądu Najwyższego w dniu 11 kwietnia 2024 r. wpłynął wniosek skarżącego o wyznaczenie mu pełnomocnika z urzędu.

Wyznaczenie takiego pełnomocnika pozwoliłoby skarżącemu na spełnienie wymogu określonego w art. 80 § 2a u.s.p. zgodnie z którym „wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego będącego pełnomocnikiem”. Wniosek ten zasadnie został uznany za bezprzedmiotowy. Skoro brak jest danych wskazujących na to, że przeciwko sędziemu Sądu Okręgowego w L. M. Z. zawisła przed sądem sprawa karna z udziałem Z.

Z. jako oskarżyciela (co jest warunkiem koniecznym do uchylenia sędziemu immunitetu), to wyznaczenie Z. Z. pełnomocnika z urzędu niczego w sprawie by nie zmieniło. Nawet pełnomocnik wnioskodawcy nie mógłby bowiem skutecznie wystąpić z wnioskiem o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej w sytuacji, gdy reprezentowany przez niego wnioskodawca nie jest oskarżycielem.Wymaga podkreślenia, że w pierwszej kolejności wnioskodawca powinien uzyskać status oskarżyciela, a dopiero potem skierować do Sądu Najwyższego-Izby Odpowiedzialności Zawodowej wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.

W takiej sytuacji postępowanie przed sądem karnym uległoby zawieszeniu, do czasu uzyskania zgody Sądu Najwyższego na jego prowadzenie przeciwko określonemu sędziemu.Z uwagi na to, że w zażaleniu wniesionym przez Z. Z. brak było argumentów podważających powyższe ustalenia, zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy.Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. [M. T.] r.g. ‎