Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZO 41/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on court costs, upholding that fee exemption is an exceptional state aid for the poorest.

Numero d'incarto II ZO 41/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a decision denying a waiver of court fees for a service fee. The appellant argued for fee exemption based on financial hardship, while the Court emphasized that such exemptions are exceptional state aid reserved for the poorest individuals. The Court upheld the lower court's assessment of the appellant's financial situation, rejecting the request to suspend proceedings pending a preliminary ruling on judicial independence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3 ust. 1 u.k.s.c.; Art. 102 ust. 1 u.k.s.c.: Court fee exemption is an exceptional state aid intended only for the poorest persons who cannot bear costs without harming necessary maintenance.

Parole chiave

Generato dall'IA
court fees waiver financial hardship assessment state aid exception poorest persons rule preliminary ruling suspension ritiro della querela penale procedura di rivendicazione nel pignoramento azione con domande successive

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3 ust. 1 u.k.s.c.
z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie występuje analogiczne zagadnienie prawne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Sąd wskazuje, że poniesienie kosztów sądowych jest zasadą wyrażoną w art. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
Art. 102 ust. 1 u.k.s.c.
‎Na podstawie art. 102 ust. 1 u.k.s.c., zwolnienia od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, która złożyła oświadczenie, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Art. 29 § 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZO 41/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szczepaniec w sprawie z powództwa M. J. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o ustalenie nieistnienia stosunku pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 października 2024 r., w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej, zażalenia wniesionego przez M.J. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt I ZPU 4/22 postanowił:

1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2. nie uwzględnić wniosku o zawieszenie postępowania. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt I ZPU 4/22, oddalił wniosek powoda M. J. o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty od wniosku o doręczenie postanowienia wraz z uzasadnieniem. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył powód M. J., zaskarżając je w całości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zniesienie postępowania oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania albo o uwzględnienie wniosku strony. Ponadto, skarżący wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania pytań prejudycjalnych zawartych przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 października 2023 r., sygn. akt III CB 40/23. z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie występuje analogiczne zagadnienie prawne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Sąd wskazuje, że poniesienie kosztów sądowych jest zasadą wyrażoną w art. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2024.959.j.t.) – dalej powoływana jako:

„u.k.s.c.”, zaś zwolnienie z tego obowiązku jest odstępstwem od niej. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2014 r., w sprawie I Cz 103/13, instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest wyjątkiem od zasady odpłatności postępowania i winna stanowić pomoc państwa tylko dla osób najuboższych. ‎Na podstawie art. 102 ust. 1 u.k.s.c., zwolnienia od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, która złożyła oświadczenie, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Sąd w całości przyjmuje za własne ustalenia faktyczne oraz podziela rozważania prawne poczynione w ramach zaskarżonego orzeczenia. Sąd I instancji dokonał trafnej oceny sytuacji majątkowej powoda, poddając wnikliwej analizie przedstawione w tym zakresie oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Podkreślenia wymaga fakt, że powód prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie ze swoją małżonką, która także osiąga comiesięczny dochód z pracy w ramach samozatrudnienia.Jak wynika ze wskazanego przepisu koszty sądowe wyprzedzają jedynie koszty utrzymania koniecznego dla strony i jej rodziny.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 16 marca 2016 r., w sprawie o sygn. akt IV CZ 102/15 stwierdził, że zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych jest instytucją o charakterze wyjątkowym. O braku możliwości uiszczenia ich w części lub w całości, uzasadniającym zwolnienie, można mówić jedynie wówczas gdy uczestnik (strona) nie ma realnego wpływu na swoją sytuację materialną i rzeczywiście nie może ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. W ocenie Sądu Najwyższego podkreślenia wymaga, że pomoc państwa w sferze instytucji zwolnienia od kosztów sądowych, skierowana jest do osób, które ze względu na bardzo trudną sytuację materialną nie są w stanie poczynić oszczędności we własnych wydatkach z przeznaczeniem na koszty sądowe, bez spowodowania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania.Za niezasadny uznać należało wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia pytań prejudycjalnych skierowanych przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 20 października 2023 r., sygn. akt III CB 40/23, do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są odmienne od tych występujących w sprawie o sygn. akt III CB 40/23, bowiem niniejsza sprawa ma za przedmiot zażalenie skarżącego na postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku skarżącego o zwolnienie go z opłaty od wniosku o doręczenie postanowienia wraz z uzasadnieniem, nie zaś jak ma to miejsce w sprawie, w której skierowano pytanie prejudycjalne - wniosek o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności przez danego sędziego w oparciu o art. 29 § 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym.

Z tych też względów brak jest podstaw do uznania obligatoryjności oczekiwania na następną interpretację prawa unijnego dokonaną we wskazanym zakresie.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. [M. T.] [ał] ‎