Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZO 24/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed disciplinary case transfer due to improper legal qualification of the alleged misconduct.

Numero d'incarto II ZO 24/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Deputy Disciplinary Ombudsman's request to transfer a disciplinary case against a prosecutor to the General Prosecutor's Office. The prosecutor was accused of negligence in supervising an assistant, but the Ombudsman's request failed to qualify the act as a serious intentional crime. The court ruled that the Ombudsman must accurately characterize the offense in the initial request, and transferring the case based on hypothetical serious crimes would violate procedural economy and the duty of the prosecutor to act diligently.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 137 § 1 pkt 1 p.p.; Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.; Art. 35 k.p.k.: The Supreme Court's jurisdiction over disciplinary cases is determined by the prosecutor's request; if the request does not qualify the act as a serious intentional crime, the case must remain with the regional court, and the prosecutor must ensure the request accurately reflects the facts to avoid procedural inefficiency.

Parole chiave

Generato dall'IA
disciplinary procedure jurisdiction transfer prosecutor negligence serious intentional crime procedural economy discipline ombudsman legal qualification procedura disciplinare degli avvocati

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 137 § 1 pkt 1 p.p.
Czyn zarzucany obwinionemu został bowiem zakwalifikowany przez składającego wniosek, jedynie jako przewinienie dyscyplinarne z art. 137 § 1 pkt 1 p.p.Powyższego ustalenia nie podważa fakt toczącego się postępowania przygotowawczego o sygn.
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.
W uzasadnieniu swojego pisma wnioskodawca podniósł, że czyn zarzucany obwinionemu zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.
art. 35 k.p.k.
Założenie to jest nie tylko sprzeczne z ekonomiką procesu, lecz również skutkuje uznaniem przepisu art. 35 k.p.k. za martwy.W oparciu o przywołaną wyżej argumentację Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.
art. 35 k.p.k
Uprawnienie, a zarazem obowiązek ten, sprawia, że Sąd Najwyższy w znacznej mierze związany jest treścią rzeczonego wniosku, co ma istotne znaczenie ‎w kontekście obowiązku płynącego z art. 35 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II ZO 24/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marek Siwek‎Ławnik SN Bogdan Gutowski w sprawie prokuratora P. C. obwinionego o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 137 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 7 grudnia 2022 r. zażalenia Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla wrocławskiego okręgu regionalnego na postanowienie Sądu Najwyższego Izba Dyscyplinarna Wydział I z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. I DSK 14/21 postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

UZASADNIENIE

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla wrocławskiego okręgu regionalnego skierował wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przeciwko prokuratorowi P. C. obwinionemu o to, że: w okresie od 16 października 2019 r. do 16 marca 2020 r. w C., wówczas pełniąc funkcję Prokuratora Rejonowego w C., dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa, to jest § 64 ust. 1 i § 65 ust. ‎1 pkt 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (...) i art. 96 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r.

– prawo o prokuraturze (...) w zw. z § 8 i § 15 ust. 1 Zbioru Zasad Etyki Zawodowej prokuratorów przyjętego w dniu 12 grudnia 2017 r. przez Krajową Radę prokuratorów, poprzez brak właściwego nadzoru służbowego nad czynnościami podległego asesora Prokuratury Rejonowej delegowanego do wykonywania czynności w Prokuraturze Rejonowej w C. – J. Z., wyrażający się w zaniechaniu żądania relacji o przebiegu czynności w sprawie o sygn. PR Ds. […] Prokuratury Rejonowej w C., przydzielonej w dniu 16 października 2019 r. do referatu asesor J.

Z. i niezapoznawaniu się z aktami postępowania przygotowawczego do dnia 13 marca 2020 r., a nadto wydanie w dniu 16 marca 2020 r. polecenia pracownikowi sekretariatu zarejestrowania tej sprawy do jego referatu oraz odnotowania w systemie informatycznym SIP: postanowienia o wszczęciu dochodzenia datowanego 3 stycznia 2020 r., zarządzenia o powierzeniu dochodzenia datowanego 3 marca 2020 r., a przez to naruszenie zasady wykonywania czynności sumiennie i rzetelnie, tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 137 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r.

– Prawo o prokuraturze. Obrońca obwinionego - prokurator Prokuratury Regionalnej w Poznaniu R. W. wnioskiem z dnia 17 stycznia 2022 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej o przekazanie sprawy obwinionego prokuratora P. C. do Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym jako sądu właściwego rzeczowo do orzekania w pierwszej instancji w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu swojego pisma wnioskodawca podniósł, że czyn zarzucany obwinionemu zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku Prawo o prokuraturze, powinien być rozpoznawany w pierwszej instancji przez Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym.

Sąd Najwyższy Izba Dyscyplinarna postanowieniem z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt I DSK 14/21:1.uwzględnił wniosek o przekazanie sprawy według właściwości złożony przez obrońcę obwinionego, 2.przekazał sprawę Sądowi Dyscyplinarnemu przy Prokuratorze Generalnym – do rozpoznania. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla wrocławskiego okręgu regionalnego. Zaskarżył postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym uznaniu, że zarzucone obwinionemu przewinienie dyscyplinarne nie wyczerpuje znamion umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, mimo powzięcia wiedzy ‎o toczącym się postępowaniu przygotowawczym o sygn.

PK XIV Ds. […] w Wydziale Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej.Na podstawie tak skonstruowanego zarzutu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Izbie Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego do merytorycznego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut podniesiony w zażaleniu skarżącego uznać należy za niezasadny, zatem zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie zaznaczyć należy, że materię sądu właściwego do orzekania ‎w sprawach dyscyplinarnych prokuratorów reguluje ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (dalej: p.p.). Rzeczona ustawa w art. 145 § 1 stanowi, że w sprawach dyscyplinarnych prokuratorów w pierwszej instancji orzeka Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym w składzie 3 członków, natomiast Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1 ławnika Sądu Najwyższego w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych przestępstw skarbowych lub w sprawach, w których wniosek złożył Sąd Najwyższy, oraz w sprawach, o których mowa w art. 137 § 1 pkt 3.Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż z treści wniosku Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym dla wrocławskiego okręgu regionalnego jednoznacznie wynika, iż delikt dyscyplinarny zarzucany obwinionemu prokuratorowi P. C. nie wyczerpuje znamion umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwa skarbowego.

Czyn zarzucany obwinionemu został bowiem zakwalifikowany przez składającego wniosek, jedynie jako przewinienie dyscyplinarne z art. 137 § 1 pkt 1 p.p.Powyższego ustalenia nie podważa fakt toczącego się postępowania przygotowawczego o sygn. akt PK XIV Ds. […] w Wydziale Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej. Z uzyskanych bowiem informacji wynika, że postępowanie toczy się w fazie in rem, a więc obwinionemu nie został przedstawiony żaden zarzut popełnienia umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwa skarbowego.

W związku z powyższym, żądanie Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego zakwalifikowania zarzucanego obwinionemu deliktu dyscyplinarnego jako czynu wyczerpującego znamiona jednego z wyżej wymienionych umyślnych przestępstw, jedynie w oparciu o hipotetyczne założenia i teoretyczne rozważania, musi budzić co najmniej zdziwienie. Podkreślić należy, że Rzecznik Dyscyplinarny jest podmiotem profesjonalnym, który ma obowiązek sformułować wniosek w wymagany prawem sposób. W tym celu ustawodawca przewidział możliwość wszczęcia i prowadzenia przez niego postępowania wyjaśniającego oraz dyscyplinarnego, które ma skutkować ustaleniem okoliczności czynu i sformułowaniem adekwatnego do nich wniosku.

Uprawnienie, a zarazem obowiązek ten, sprawia, że Sąd Najwyższy w znacznej mierze związany jest treścią rzeczonego wniosku, co ma istotne znaczenie ‎w kontekście obowiązku płynącego z art. 35 k.p.k. Sąd bada bowiem swoją właściwość w oparciu o wstępną analizę wniosku, a przede wszystkim ‎o sformułowania zawarte w jego sentencji. Natomiast wyłącznie jego merytoryczne rozpoznanie pozwala na stwierdzenie czy zarzucony obwinionemu czyn jest adekwatny do ustaleń faktycznych dokonanych przez Rzecznika Dyscyplinarnego‎i podjęcia koniecznych modyfikacji w tym zakresie.Przyjęcie odmiennego zapatrywania prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której błędna kwalifikacja prawna bądź opis czynu dokonany przez wnioskodawcę skutkowałaby przekazaniem sprawy dopiero na etapie procedowania wniosku przez ten sąd, a Sąd Najwyższy każdorazowo rozpatrywać powinien sprawę, która według Rzecznika Dyscyplinarnego powinna być przez niego procedowana.

Założenie to jest nie tylko sprzeczne z ekonomiką procesu, lecz również skutkuje uznaniem przepisu art. 35 k.p.k. za martwy.W oparciu o przywołaną wyżej argumentację Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.