Supreme Court dismisses second disqualification request as inadmissible due to identical factual basis as prior request.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to examine a second request to disqualify a judge, ruling it inadmissible because it relied on the same factual grounds as a previously rejected request. The defense argued the judge's appointment violated independence standards, but the court noted the identical underlying issue had already been formally dismissed. Consequently, the new petition was barred under procedural rules preventing re-litigation of the same facts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 41a k.p.k.; Art. 95n pkt 1 ustawy Prawo o adwokaturze: A second request for a judge's disqualification based on identical factual grounds as a previously rejected request is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II ZO 120/24 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Dobrowolski w sprawie obwinionej adwokat K. Z., po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej w dniu 21 stycznia 2025 r. wniosku obrońcy obwinionej w przedmiocie wyłączenia SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZK 47/24 na podstawie art. 41a k.p.k. w zw. z art. 95n pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (dalej powoływana jako: ustawa Prawo o adwokaturze) postanowił: ponowny wniosek o wyłączenie SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZK 47/24 pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalny.
UZASADNIENIEPismem z dnia 12 lipca 2024 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego) obrońca obwinionej wniosła o wyłączenie SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZK 47/24 z uwagi na to, iż wskazana sędzia została powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. W uzasadnieniu formułowanego postulatu wnioskująca argumentowała nadto, iż SSN Maria Szczepaniec zasiada w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, a sądy tworzone przez skład wszystkich sędziów zasiadających w tej Izbie uznane zostały za wadliwe i naruszające prawo do sądu w rozumieniu art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (vide: sprawa Dolińska - Ficek i Ozimek przeciwko Polsce) oraz art. 19 Traktatu o Unii Europejskiej (wyrok TSUE z dnia 6 października 2021 r. w sprawie C - 487/19).Postanowieniem z dnia 15 października 2024 r., sygn. akt II ZO 58/24, Sąd Najwyższy podstawie art. 42 § 1 k.p.k. i art. 41 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 95n pkt 1 ustawy Prawo o adwokaturze wniosek o wyłączenie SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZK 47/24 pozostawił bez rozpoznania jako niedopuszczalny.Pismem z dnia 23 grudnia 2024 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego) obrońca obwinionej ponownie wniósł o wyłączenie SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZK 47/24 z uwagi na „niespełnianie przez Panią Sędzię wymogu instytucjonalnej bezstronności w rozumieniu wskazanym m.in. w pisemnych motywach uchwały trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA 1-4110-1/2020 oraz uchwały Sądu Najwyższego (7) z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, która to okoliczność wywołuje uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności wskazanej Pani Sędzi przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, a wynika z faktu Jej powołania na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw”, która to wadliwość powołania - wg wskazanych wyżej uchwał Sądu Najwyższego – w ocenie obrońcy obwinionej prowadzi samodzielnie w odniesieniu do sędziów Sądu Najwyższego, w tym sędzi objętej niniejszym wnioskiem, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 KPP oraz art. 6 ust. 1 EKPCz.
Autor wniosku wskazał nadto, że SSN Maria Szczepaniec zasiada w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, a sądy tworzone przez składy wszystkich sędziów zasiadających w tej Izbie uznane zostały za wadliwe i naruszające prawo do sądu w rozumieniu art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (vide: sprawa Dolińska - Ficek i Ozimek przeciwko Polsce) oraz art. 19 Traktatu o Unii Europejskiej (wyrok TSUE z dnia 6 października 2021 r. w sprawie C - 487/19).Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W myśl art. 41a k.p.k. wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych podstawach faktycznych co wniosek wcześniej rozpoznany pozostawia się bez rozpoznania.
Mimo, że powyższa regulacja dotyczy wprost sytuacji, w której sąd wcześniej wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku, po jego merytorycznym rozpoznaniu, to oczywiste jest, że regulację tę w drodze wnioskowania a fortiori należy stosować również w przypadkach, w których wcześniej złożony wniosek o wyłączenie sędziego został pozostawiony bez rozpoznania z przyczyn formalnych (zob. Postanowienie SN z 29.11.2024 r., II KK 423/23, LEX nr 3786950).W analizowanym postępowaniu obrońca obwinionej złożył już wcześniej wniosek o wyłączenie o wyłączenie SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZK 47/24, oparty na twierdzeniu o powołaniu wskazanej sędzi w wadliwej procedurze, tj. z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.
Wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2024 r. o sygn. akt II ZO 58/24 z uwagi na swą niedopuszczalność.Wobec powyższej okoliczności ponowny wniosek o wyłączenie sędzi SSN Marii Szczepaniec od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZK 47/24, tj. z dnia 23 grudnia 2024 r., oparty na tej samej podstawie faktycznej, niezawierający zarówno jej modyfikacji, jak również elementów na nowo powyższej kreujących, a zatem nie wykraczający ponad to, o czym rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uprzednio powołanym postanowieniu – zgodnie z 41a k.p.k. w zw. z art. 95n pkt 1 ustawy Prawo o adwokaturze - nie mógł podlegać rozpoznaniu.Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [M.
T.][a.ł]