Supreme Court dismissed lawyer's appeal for disclosing settlement talks, ruling it was inadmissible as a factual dispute.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the lawyer's cassation appeal as obviously unfounded and inadmissible. The lawyer argued that the disciplinary court erred in factually establishing that he disclosed settlement negotiations, claiming this constituted a material law violation. The court ruled that such a dispute over factual findings cannot be raised as a claim of material law infringement under cassation rules.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 623 ust. 1 u.r.p.; Art. 438 pkt 3 k.p.k.: A cassation claim alleging a violation of material law is inadmissible if it essentially contests factual findings rather than the correct application of law to undisputed facts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II ZK 114/24 POSTANOWIENIE Dnia 31 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie radcy prawnego P. G. obwinionego o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499) w zw. z art. 21 Kodeksu etyki radcy prawnego po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej w dniu 31 grudnia 2024 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. kasacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie z dnia 4 października 2023 r. sygn. akt […]utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych […] z dnia 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt […] p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. wydatkami postępowania kasacyjnego w kwocie 20 (dwudziestu) zł obciążyć radcę prawnego P. G. [M. T.] UZASADNIENIERadca prawny P. G. został obwiniony o to, że w dniu 3 listopada 2022 r. w P., działając jako pełnomocnik substytucyjny pozwanego W. L. w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w G. Wydział […] Cywilny pod sygn. akt […] przeciwko powodowi G.L. w piśmie procesowym pozwanego, stanowiącym wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron na podstawie postanowienia z dnia 22 czerwca 2022 r., ujawnił treść przebiegu pertraktacji ugodowych poprzez wskazanie, że mimo kilkukrotnych próśb o treść ugody strona powodowa nie przesłała żadnej propozycji ugody, jak też nie zaproponowała jakiegokolwiek rozsądnego rozwiązania, a także poprzez to, że w przedmiotowym piśmie wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci korespondencji mailowej prowadzonej w toku pertraktacji ugodowych (tj. korespondencji e-mail pomiędzy pełnomocnikami stron po dniu zawieszenia postępowania), które zdaniem pozwanego wskazują, że działania powódki nie zmierzają w żadnej mierze do zakończenia sporu, a wręcz do wszczynania kolejnych konfliktów, tj. o czyn z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.
U. z 2022 r. poz. 1166) w zw. z art. 21 Kodeksu etyki radcy prawnego.Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych […] orzeczeniem z dnia 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt […] uznał obwinionego radcę prawnego P. G. winnym tego, że w dniu 3 listopada 2022 r. w P., działając jako pełnomocnik substytucyjny pozwanego W. L. w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w G. Wydział […] Cywilny pod sygn. akt […] przeciwko powodowi G. L. w piśmie procesowym pozwanego, stanowiącym wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron na podstawie postanowienia z dnia 22 czerwca 2022 r., ujawnił treść i przebieg pertraktacji ugodowych poprzez wskazanie, że mimo kilkukrotnych próśb o treść ugody strona powodowa nie przesłała żadnej propozycji ugody, jak też nie zaproponowała jakiegokolwiek rozsądnego rozwiązania, a także poprzez to, że w przedmiotowym piśmie wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci korespondencji mailowej prowadzonej w toku pertraktacji ugodowych (tj. korespondencji e-mail pomiędzy pełnomocnikami stron po dniu zawieszenia postępowania), które zdaniem pozwanego wskazują, że działania powódki nie zmierzają w żadnej mierze do zakończenia sporu, a wręcz do wszczynania kolejnych konfliktów, tj. popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.
U. z 2022 r. poz. 1166) w związku z art. 21 Kodeksu etyki radcy prawnego stanowiącego załącznik do uchwały nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w związku z § 23 pkt 2, 3 i 4 Regulaminu wykonywania zawodu radcy prawnego i za to na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych wymierzył mu karę upomnienia. Jednocześnie obciążył radcę prawnego P. G. kosztami postępowania dyscyplinarnego w kwocie 1 500 zł.Po rozpoznaniu odwołania obwinionego Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie orzeczeniem z dnia 4 października 2023 r. sygn. akt […] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie i zasądził od obwinionego P. G. na rzecz Krajowej Izby Radców Prawnych koszty postępowania odwoławczego w kwocie 2 000 zł.Od tego orzeczenia kasację wywiodła obrończyni obwinionego, zaskarżając je w całości na korzyść obwinionego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła rażące naruszenie prawa, tj. art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zw. z art. 21 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego poprzez uznanie, że obwiniony działając jako pełnomocnik substytucyjny W. L. w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w G. Wydział […] Cywilny pod sygnaturą […], przeciwko powodowi G. L. w piśmie procesowym pozwanego, stanowiącym wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron na podstawie postanowienia z dnia 22 czerwca 2022 r., ujawnił treść i przebieg pertraktacji ugodowych poprzez wskazanie, że mimo kilkakrotnych próśb o treść ugody strona powodowa nie przesłała żadnej propozycji ugody, jak też nie zaproponowała jakiegokolwiek rozsądnego rozwiązania, a także przez to, że w przedmiotowym piśmie wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci korespondencji mailowej prowadzonej w toku pertraktacji ugodowych (tj. korespondencji e-mail pomiędzy pełnomocnikiem stron po dniu zawieszenia postępowania), które zdaniem pozwanego wskazują, że działania powódki nie zmierzają w żadnej mierze do zakończenia sporu, a wręcz do wszczynania kolejnych konfliktów, podczas gdy obwiniony nie dokonał czynu z art. 21 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, ponieważ nie wypełnił dyspozycji w nim zawartych, tj. nie ujawnił przebiegu i treści negocjacji podejmowanych w ramach polubownego załatwienia sprawy, a jedynie przekazał informację, że strona powodowa odmawia podjęcia negocjacji, co do polubownego załatwienia sprawy.W konkluzji obrończyni obwinionego wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie i orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych […] w całości i o umorzenie postępowania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna, wobec czego podlegała rozpoznaniu w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 622 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499), zwanej dalej „u.r.p.”, kasację wnosi się od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego wydawanego w II instancji, przy czym stosownie do treści art. 623 u.r.p. kasacja może być wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa oraz rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnej.Z powołanych przepisów wynika, że kasacja nie jest środkiem zaskarżenia służącym weryfikacji poprawności rozstrzygnięcia wydanego w I instancji.
Oznacza to, że w kasacji nie jest dopuszczalne stawianie zarzutów, które w istocie są skierowane do orzeczenia okręgowego sądu dyscyplinarnego. Sąd Najwyższy nie jest bowiem umocowany do ponownej weryfikacji orzeczenia pierwszoinstancyjnego, gdyż temu służy wyłącznie postępowanie odwoławcze, a takie zostało w sprawie przeprowadzone.Należy jednocześnie podkreślić specyfikę związaną z usytuowaniem Sądu Najwyższego w strukturze organów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym wszystkich przewidzianych w ustawodawstwie zawodów zaufania publicznego, a więc również radców prawnych.
Sąd Najwyższy nie jest kolejnym sądem dyscyplinarnym przyporządkowanym do tej struktury; ustawodawca nałożył na Sąd Najwyższy jedynie obowiązek kontroli prawidłowości odwoławczych postępowań dyscyplinarnych wyłącznie z punktu widzenia zgodności tego postępowania z prawem oraz adekwatności orzekanych w tym postępowaniu dolegliwości. W modelu kontroli postępowań dyscyplinarnych określonych zawodów zaufania publicznego chodzi zatem o to, aby najwyższy rangą sąd państwa miał możliwość weryfikacji prawidłowości realizacji określonych zadań, jakie prawodawca przewidział dla określonych korporacji zawodowych w kontekście pewnych uprawnień władczych, jakie tym korporacjom przysługują w ramach sądownictwa dyscyplinarnego.
Należy jednocześnie podkreślić, że obowiązki Sądu Najwyższego, jak już wcześniej zaznaczono, nie pokrywają się w żadnej mierze z obowiązkami sądu odwoławczego, gdyż kontrola prawidłowości postępowania dyscyplinarnego została ograniczona wyłącznie do płaszczyzny stosowania prawa przez sąd dyscyplinarny odwoławczy i odbywa się w płaszczyźnie kasacyjnej, a więc z natury rzeczy wyjątkowej, ukierunkowanej na stwierdzenie tylko szczególnej rangi uchybień, których zaistnienie dyskwalifikuje w ogóle zaskarżone orzeczenie sądu dyscyplinarnego II instancji, powodując, że nie sposób zaakceptować jego istnienia w obrocie prawnym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2024 r. sygn. akt II ZK 84/23).Konsekwencją treści art. 622 i 623 ustawy o radcach prawnych jest także to, że w kasacji można podnieść zarzuty wyłącznie natury prawnej, co oznacza, że postępowaniu kasacyjnym wykluczone jest kwestionowanie ustaleń faktycznych.
Sąd Najwyższy, także w modelu kontroli postępowań dyscyplinarnych zawodów zaufania publicznego, jest bowiem sądem prawa i zakresem jego kognicji w ramach postępowania kasacyjnego jest objęte jedynie badanie zaskarżonego orzeczenia z punktu widzenia zgodności z prawem, w dodatku, jak już wspomniano, w sposób kwalifikowany, odmienny od kontroli odwoławczej. Na skarżącym kasacją ciąży zatem obowiązek wykazania nie tylko istnienia określonego uchybienia sądu odwoławczego, ale także jego kardynalnego, kwalifikowanego charakteru, które dyskwalifikuje zaskarżone orzeczenie i nakazuje jego uchylenie.Analiza treści wniesionej kasacji nie tylko nie wskazuje, aby w postępowaniu odwoławczym w sprawie obwinionego radcy prawnego P. G. do takich uchybień doszło, ale zawiera ona zarzut, którego rozpoznanie w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne.
Zarzut ten ma zresztą charakter pozorny, bowiem – choć skarżąca w jego ramach podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 u.r.p. w zw. z art. 21 Kodeksu etyki radcy prawnego – w istocie zarzut ten sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych, czego w świetle art. 623 u.r.p. formułującego podstawy kasacji – czynić nie można. Należy przypomnieć, że „obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu w orzeczeniu, które zostało oparte na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych.
Tym samym obraza prawa materialnego nie ma miejsca, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów procesowych” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt IV KK 288/14). Warto również wskazać na pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt III KK 221/10, zgodnie z którym „nieprawidłowe nazwanie przez skarżącego wadliwości polegającej na przyjęciu za podstawę wyroku błędnych ustaleń faktycznych „naruszeniem prawa materialnego” nie może prowadzić do obejścia ustawowej regulacji podstaw kasacji i nie uprawnia instancji kasacyjnej do badania – pod pozorem rozpoznawania „zarzutu naruszenia prawa” – w rzeczywistości zarzutu opartego o przepis art. 438 pkt 3 k.p.k.”.
Zwłaszcza ten ostatni z przywołanych judykatów znajduje odniesienie do przyjętego przez autorkę kasacji sposobu konstrukcji zarzutu. Treść tego zarzutu wskazuje, że w istocie nie chodzi skarżącej o prawidłowość zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, ale o wadliwość polegającą na przypisaniu obwinionemu określonego zachowania, odpowiednio opisanego i kwalifikowanego z przytoczonego w orzeczeniu Sądu I instancji przepisu u.r.p. oraz § 21 Kodeksu etyki radcy prawnego. W istocie więc przedmiotem kontestacji w postępowaniu kasacyjnym stały się ustalenia faktyczne sprowadzające się do stwierdzenia, że obwiniony dopuścił się deliktu dyscyplinarnego w określonym kształcie.
Z tego zatem powodu, rozstrzygając co do kasacji w niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy nie jest umocowany do rozpoznania tego typu zarzutu.Konkludując, wywiedzioną w niniejszej sprawie kasację należało uznać za oczywiście bezzasadną – i w konsekwencji oddalić na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 741 pkt 1 u.r.p.O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 741 pkt 1 u.r.p., uwzględniając treść § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.
U. z 2013 r. poz. 663, z późn. zm.).Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.[M. T.][a.ł]