Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZP 17/94 Generato dall'IA

Supreme Court allows partial employment during the three-year base period for pension recalculation under Polish law.

Numero d'incarto II UZP 17/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that a three-year period for pension recalculation can be considered even if the applicant only partially worked during it. The applicant had suspended his pension to work as an accountant while receiving the old pension, leading to a dispute over whether this mixed status invalidated the period. The court decided in favor of the applicant by interpreting the relevant statute to allow partial employment within the required timeframe.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent; Art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin: A three-year period for pension recalculation may be considered even if the applicant only partially worked during it, as partial employment does not preclude recalculation based on earnings from the entire period.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension recalculation partial employment emerytury three-year period social security law wages base suspension of pension

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw
podstawę wymiaru obliczonego ponownie świadczenia, zgodnie z art. 7 ust.
Art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
okresu do przeliczenia emerytury zgodnie z art. 79 ustawy z 14 grudnia 1982 r.
Art. 1 pkt 23 ustawy z dnia 24 maja 1990 r. o zmianie niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym
Sąd Najwyższy uwzględnił nadto, iż art. 1 pkt 23 ustawy z
Art. 391 k.p.c.
[...] do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.,
art. 391 k.p.c
[...] do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 25 maja 1994 r.

II UZP 17/94

Przewodniczący SSN: Krzysztof Kolasiński (sprawozdawca), Sędziowie

SN: Stefania Szymańska, Maria Tyszel,

Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Jana Szewczyka, w sprawie z wniosku Rudolfa P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o

wysokość emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym dnia 25 maja 1994 r.

zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 26 stycznia 1994 r. [...] do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.,

"Czy trzyletni okres (1989-1991), z którego wynagrodzenie stanowić może

podstawę wymiaru obliczonego ponownie świadczenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 1

ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach

ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450

z późn. zm.) może być uwzględniony mimo, że wnioskodawca tylko częściowo

pozostawał w tym okresie w zatrudnieniu, częściowo nie pracował i pobierał emeryturę?"

p o d j ą ł następującą uchwałę:

Trzyletni okres (1989-1991), z którego wynagrodzenie stanowić może

podstawę wymiaru obliczonego ponownie świadczenia, zgodnie z art. 7 ust. 1

pkt 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o

zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr

104, poz. 450 ze zm.) może być uwzględniony, mimo, że wnioskodawca tylko

częściowo pozostawał w tym okresie w zatrudnieniu, a w pozostałym okresie

pobierał emeryturę.

Uzasadnienie

Zagadnienie prawne przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia

przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu powstało w związku z następującym stanem

faktycznym. Wnioskodawca pobierał od 1 stycznia 1982 r. wcześniejszą emeryturę

na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1981 r. w sprawie

szczególnych zasad przechodzenia na emeryturę pracowników uspołecznionych

zakładów pracy w okresie do 31 grudnia 1981 r. (Dz. U. Nr 19, poz. 95). W okresie

od 1 lutego 1990 r. do 28 lutego 1993 r. podjął on zatrudnienie jako główny

księgowy, zawieszając pobieranie emerytury. Wnioskiem z dnia 22 grudnia 1992 r.

zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w O. o obliczenie na

nowo wysokości emerytury w oparciu o zarobki uzyskiwane w latach 1990, 1991 i

1992. Organ rentowy decyzją z dnia 31 marca 1993 r. odmówił przeliczenia emerytury w oparciu o zarobki ze wskazanego wyżej okresu. W odpowiedzi na odwołanie wnioskodawcy Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w O. wyjaśnił, że

wnioskodawca nie przepracował po zawieszeniu wypłaty emerytury wymaganego

okresu do przeliczenia emerytury zgodnie z art. 79 ustawy z 14 grudnia 1982 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu wyrokiem z dnia

17 czerwca 1993 r. oddalił odwołanie od decyzji organu rentowego, podzielając

wskazaną argumentację.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu

rozpoznając rewizję od tego wyroku powziął wątpliwość ujętą w rozpoznawanym

zagadnieniu prawnym. W uzasadnieniu zagadnienia prawnego Sąd Apelacyjny

zwrócił uwagę, iż Sąd Najwyższy w uchwale z 8 listopada 1993 r., II UZP 21/93,

zajął stanowisko, iż trzyletni okres z którego wynagrodzenie może stanowić podstawę wymiaru emerytury przypadać może na okres ostatnich 12 lat zatrudnienia

przed zgłoszeniem wniosku o wypłatę świadczenia, jeżeli mimo ustalenia prawa do

emerytury uprawniony nie pobierał świadczenia, pozostając w zatrudnieniu. Uchwała

ta została podjęta w odpowiedzi na pytanie prawne, czy trzyletni okres, z którego

wynagrodzenie może stanowić podstawę wymiaru ponownie obliczonego świadczenia przypadać musi na okres ostatnich 12 lat kalendarzowych przed

zgłoszeniem wniosku o przyznanie prawa do emerytury, czy na okres 12 lat przed

zgłoszeniem wniosku o wypłatę świadczenia, jeżeli mimo przyznania prawa do emerytury uprawniony nie pobierał świadczenia, pozostając w zatrudnieniu.

Sąd Apelacyjny akceptując stanowisko wyrażone w tej uchwale, iż wskazany

okres trzyletni przyjmowany za podstawę wymiaru emerytury przypadać może na

okres 12 lat przed zgłoszeniem wniosku o wypłatę świadczenia stawia problem, czy

może mieć to miejsce także wówczas, gdy uprawniony okresowo pobierał świadczenie, a okresowo pozostawał w zatrudnieniu, zawieszając pobieranie emerytury.

Za tym stanowiskiem przytacza argumentację odwołującą się do nowego brzmienia

§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (Dz. U. z 1989 r., Nr 11,

poz. 63), ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 października 1990 r.

zmieniającym niektóre przepisy w sprawie ustalania podstawy wymiaru emerytury i

rent (Dz. U. Nr 71, poz. 418). Przyjmuje się w nim, iż przy ustalaniu kolejnych trzech

lat kalendarzowych, z których wynagrodzenie uwzględnia się przy obliczaniu pod-

stawy wymiaru świadczeń bierze się pod uwagę następujące po sobie lata kalendarzowe, chociażby w niektórych z tych lat lub w części z nich pracownik nie osiągnął

wynagrodzenia lub nie był zatrudniony. Sąd Apelacyjny zwraca uwagę także na to, iż

art. 7 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104,

poz. 450) posługuje się sformułowaniem "wynagrodzenie wypłacone za czas

kolejnych lat kalendarzowych", w miejsce poprzednio stosowanego określenia

"wynagrodzenie wypłacone za kolejne miesiące zatrudnienia."

Sąd Najwyższy przychylił się do argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu

zagadnienia prawnego. Sąd Najwyższy uwzględnił nadto, iż art. 1 pkt 23 ustawy z

dnia 24 maja 1990 r. o zmianie niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym

(Dz. U. Nr 36, poz. 206) nadał nową treść art. 79 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 14 grudnia

1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Pominięto w nim

sformułowany uprzednio alternatywnie warunek, aby emeryt lub rencista po

przyznaniu świadczenia - wskutek dalszego wykonywania zatrudnienia nie podjął

świadczeń albo pobierał świadczenie i miał co najmniej 24 miesięczny okres zatrudnienia po jego przyznaniu. W nowym brzmieniu art. 79 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 14

grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - nową podstawę wymiaru od wyższego wynagrodzenia, wypłaconego pracownikowi po

przyznaniu świadczenia ustala się na wniosek zainteresowanego za cały okres

wymagany do ustalenia podstawy wymiaru. Podjęcie emerytury za część okresu, z

którego wynagrodzenie ma stanowić podstawę wymiaru ponownie obliczonego świadczenia nie stoi więc obecnie na przeszkodzie ponownemu obliczeniu emerytury na

podstawie zarobków osiągniętych w całym tym okresie.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 391 k.p.c. podjął uchwałę

jak w sentencji.