Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 9/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal where lawyer's oral request for judgment reasoning expired appeal period.

Numero d'incarto II UZ 9/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's rejection of her appeal. The applicant's legal representative had requested the court's reasoning orally during a public session, but the Supreme Court held this request was invalid because it was not submitted in writing within the statutory deadline. The court ruled that Article 466 of the Civil Procedure Code only applies to unrepresented parties, and since a lawyer was present, the general rule requiring written submissions under Article 125 applied, causing the appeal period to expire. Consequently, the lower court correctly rejected the appeal for being filed late.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 125 § 1 k.p.c.; Art. 466 k.p.c.: The exception allowing oral submission of procedural requests to the protocol applies only to parties acting without legal counsel; when represented by a lawyer, the general rule of written submissions prevails, and oral requests made after the judgment are ineffective.

Parole chiave

Generato dall'IA
oral request invalidity legal representation status procedural deadline expiry written submission rule civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 125 § 1 k.p.c.
Stosownie do treści art. 125 § 1 k.p.c. pisma procesowe obejmują wnioski i
Art. 326 § 2 k.p.c.
Ogłoszenie wyroku następuje na posiedzeniu jawnym (art. 326 § 2 k.p.c.), lecz po
Art. 316 § 1 in principio k.p.c.
zamknięciu rozprawy (art. 316 § 1 in principio k.p.c.), co oznacza, że wniosek
Art. 466 k.p.c.
rozstrzygnięcia na tej normie; art. 466 k.p.c., poprzez jego błędną wykładnię
Art. 369 § 2 k.p.c.
1 k.p.c., poprzez jego niezastosowanie; art. 369 § 2 k.p.c., poprzez jego
Art. 370 k.p.c.
w związku z art. 370 k.p.c., poprzez ich zastosowanie pomimo niezaistnienia
Art. 373 k.p.c.
zastosowanie pomimo niezaistnienia przesłanek jego zastosowania oraz art. 373
Art. 398 § 14 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe Sad Najwyższy na mocy art. 39814 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 2 Konstytucji
1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 9/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku M. R. i T. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o ustalenie istnienia bądź nieistnienia ubezpieczeń społecznych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 maja 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni M. R. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30

listopada 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił apelację M. R. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 sierpnia 2011 r., oddalającego

odwołanie M. R. i T. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27

stycznia 2011 r.

W dniu 11 sierpnia 2011 r. profesjonalny pełnomocnik ubezpieczonej,

będący radcą prawnym, po ogłoszeniu wyroku przez Sąd Okręgowy, wniósł o

sporządzenie uzasadnienia niniejszego wyroku. Wniosek ten złożył w formie ustnej

do protokołu.

Uzasadnienie wyroku zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawczyni

w dniu 4 października 2011 roku. W dniu 18 października 2011 r. profesjonalny

pełnomocnik ubezpieczonej wniósł w imieniu M. R. apelację od powyższego wyroku

Sądu Okręgowego, uiszczając opłatę podstawową od apelacji w kwocie 30 zł.

Uzasadniając odrzucenie apelacji Sąd Apelacyjny wskazał, że wniosek

pełnomocnika o sporządzenie uzasadnienia zgłoszony podczas posiedzenia

jawnego wyznaczonego w celu publikacji wyroku Sądu Okręgowego jest

nieskuteczny. W przedmiotowej sprawie wyrok Sądu Okręgowego zapadł w dniu 11

sierpnia 2011 roku i od tego dnia biegł termin do złożenia wniosku o sporządzenie

uzasadnienia, który upłynął w dniu 18 sierpnia 2011 r., gdyż jeżeli strona nie

zażąda skutecznie uzasadnienia wyroku w terminie tygodniowym od ogłoszenia

sentencji wyroku, termin do wniesienia apelacji biegnie od dnia w którym upłynął

termin do żądania uzasadnienia. Zatem w przedmiotowej sprawie termin do

wniesienia apelacji upłynął w dniu 1 września 2011 r., zaś profesjonalny

pełnomocnik ubezpieczonej wniósł w imieniu M. R. apelację od powyższego wyroku

Sądu Okręgowego, w dniu 18 października 2011 r., a więc po upływie ustawowego

terminu.

Odwołująca się zaskarżyła to postanowienie zażaleniem w całości,

zarzucając mu naruszenie art. 87 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej polegające na wyjściu przez Sąd Apelacyjny poza dopuszczalne granice

wykładni, skonstruowaniu normy nieprzewidzianej przez ustawodawcę i oparcie

rozstrzygnięcia na tej normie; art. 466 k.p.c., poprzez jego błędną wykładnię

wyrażającą się w uznaniu, że przepis ten uniemożliwia pełnomocnikowi

profesjonalnemu złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku ustnie do

protokołu ”rozprawy publikacyjnej”; art. 328 k.p.c. w związku z art. 466 k.p.c.,

poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że pełnomocnik

ubezpieczonej nie złożył skutecznie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku;

art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c., poprzez wydanie uzasadnienia bez

wyjaśnienia w stopniu wystarczającym podstawy prawnej rozstrzygnięcia; art. 369 §

1 k.p.c., poprzez jego niezastosowanie; art. 369 § 2 k.p.c., poprzez jego

zastosowanie pomimo niezaistnienia przesłanek jego zastosowania oraz art. 373

k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c., poprzez ich zastosowanie pomimo niezaistnienia

przesłanek ich zastosowania.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że brak podstaw do uznania, że

celem przepisu art. 466 k.p.c. jest cokolwiek ponad polepszenie sytuacji

procesowej pracownika (ubezpieczonego). W szczególności brak jakichkolwiek

argumentów przemawiających za uznaniem, że celem przedmiotowej regulacji jest

pogorszenie

sytuacji

procesowej

strony

działającej

przez

profesjonalnego

pełnomocnika w porównaniu do sytuacji procesowej tej strony w postępowaniu

zwykłym, poprzez uniemożliwienie jej złożenia ustnie do protokołu posiedzenia

przeznaczonego na publikację wyroku wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego

wyroku. Takiej wykładni a contrario sprzeciwia się zarówno systematyka jak i cel

regulacji.

Ponadto,

procesowych

strony

zdaniem

skarżącej,

postępowania

zamiar

odrębnego

ograniczenia

uprawnień

reprezentowanej

przez

profesjonalnego pełnomocnika winien w normie prawa procesowego wprost

wynikać z tekstu interpretowanego przepisu. Żadna część tekstu art. 466 k.p.c. nie

wyraża takiego ograniczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 125 § 1 k.p.c. pisma procesowe obejmują wnioski i

oświadczenia stron składane poza rozprawą. Przepis ten konstruuje ogólną zasadę

obowiązującą w postępowaniu cywilnym, z której wynika, że czynności procesowe

poza rozprawą dokonywane są w formie pism procesowych. Posiedzenia jawne

dzielą się na rozprawy oraz inne posiedzenia jawne niebędące rozprawami.

Ogłoszenie wyroku następuje na posiedzeniu jawnym (art. 326 § 2 k.p.c.), lecz po

zamknięciu rozprawy (art. 316 § 1 in principio k.p.c.), co oznacza, że wniosek

strony o sporządzenie uzasadnienia wyroku, składany jest poza rozprawą, a więc i

on musi przybrać postać pisma procesowego. Wyjątek od przedstawianej zasady

ustanowiony został w art. 466 k.p.c., stosownie do którego pracownik lub

ubezpieczony działający bez adwokata lub radcy prawnego może zgłosić w sądzie

właściwym ustnie do protokołu powództwo oraz treść środków odwoławczych i

innych pism procesowych. Błędne jest zatem założenie, na którym zbudowano

argumentację zażalenia, że w postępowaniu zwykłym wniosek o sporządzenie

uzasadnienia wyroku może być złożony w formie ustnej do protokołu. O formie

tego wniosku decyduje bowiem treść art. 125 § 1 k.p.c., a nie art. 328 § 1 k.p.c. W

konsekwencji przedstawiona przez Sąd drugiej instancji interpretacja art. 466 k.p.c.

nie pogarsza sytuacji procesowej pracownika i ubezpieczonego w porównaniu do

uprawnień stron w postępowaniu zwykłym.

Wykładnia językowa art. 466 k.p.c. jest jednoznaczna. Dotyczy on

pracownika lub ubezpieczonego działającego bez adwokata lub radcy prawnego.

Odstępstwo od jasnego i oczywistego sensu przepisu wyznaczonego jego

jednoznacznym brzmieniem mogą uzasadniać tylko szczególnie istotne i doniosłe

względy prawne, społeczne, ekonomiczne lub moralne. Art. 466 k.p.c. ma na celu

przyznanie podmiotom procesowym z reguły nieposiadającym wiedzy prawniczej

oraz gorzej radzącym sobie z prowadzeniem własnych spraw uprawnień

pozwalających na odstępstwo od formalnych wymagań obowiązujących w

postępowaniu

cywilnym.

Udział

profesjonalnego

pełnomocnika

po

stronie

pracownika lub ubezpieczonego powoduje, że względy, dla których ustanowiono

powyższy przywilej, przestają istnieć. W przypadku strony działającej przez

adwokata lub radcę prawnego gwarancją skutecznego dokonania czynności

procesowej jest właśnie fachowe zastępstwo, nie ma zatem w takim przypadku

potrzeby odformalizowania reguł dotyczących czynności procesowych (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2000 r., I PKN 579/99,

OSNAPiUS 2001 nr 15, poz. 488).

Trafnie zatem przyjął Sąd Apelacyjny, że wniosek o uzasadnienie wyroku

zgłoszony przez radcę prawnego ustnie do protokołu nie był skuteczny. Stąd

dwutygodniowy termin do wniesienia apelacji, stosownie do art. 369 § 2 k.p.c.,

biegł od dnia, w którym upłynął termin do żądania uzasadnienia. Skoro został on

przekroczony, to odrzucenie apelacji na podstawie art. 370 k.p.c. w związku z art.

373 k.p.c. przez Sąd drugiej instancji odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Sad Najwyższy na mocy art. 39814 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak sentencji.