Supreme Court allows appeal against dismissal of social security pension claim due to unpaid court fees.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the applicant's cassation appeal regarding a denied social security pension. Although the lower court rejected the appeal for non-payment of fees under old procedural rules, the Supreme Court held that a cassation appeal constitutes a new procedural stage. Consequently, the new fee regulations applicable after July 1, 2009, govern the appeal rather than the old rules.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 36 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 1302 § 3 k.p.c.: A cassation appeal filed after the amendment of the Civil Procedure Code constitutes a new procedural stage, making the new fee regulations applicable instead of the old ones.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 8/11
POSTANOWIENIE
Dnia 14 kwietnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)
SSN Maciej Pacuda
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku G. W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o rentę z tytułu niezdolności do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 kwietnia 2011 r.,
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 1 kwietnia 2010 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną G. W. od wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. Sądu Apelacyjnego, którym
oddalono jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2009 r.
oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych odmawiającej renty z tytułu niezdolności do pracy.
Sąd Apelacyjny wywiódł, że skarga nie została opłacona (art. 36 ustawy z
dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jednolity tekst:
Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o kosztach)
i jako wniesiona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym podlegała
odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.). Co prawda z
dniem 1 lipca 2009 r. przepis art. 1302 § 3 k.p.c. został uchylony na mocy art. 1 pkt
3 lit. a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571, zwanej dalej
ustawą zmieniającą), to jednak zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej jej
przepisy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy,
tj. po 1 lipca 2009 r. Tymczasem postępowanie w niniejszej sprawie zostało
wszczęte w kwietniu 2008 r., a więc przed tą datą. Z tego względu w sprawie tej
stosuje się przepisy dotychczasowe.
W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wniosła o
uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała na wątpliwości interpretacyjne
jakie pojawiają się odnośnie do sposobu dokonywania opłaty i sprecyzowania jej
określenia, stwierdzając, że art. 36 ustawy o kosztach posługuje się określeniem
opłaty podstawowej, natomiast art. 1302 § 3 k.p.c. - określeniem „opłaty w
wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości”.
W tej kwestii funkcjonuje również pojęcie „opłaty stałej”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest usprawiedliwione, aczkolwiek nie z przyczyn w nim podanych,
gdyż wątpliwości związane z rodzajem opłaty zostały jednolicie rozstrzygnięte przez
Sąd Najwyższy (por. między innymi uchwalę z dnia 26 września 2006 r., II UZP
11/06, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 163, w której stwierdzono, że art. 130 2 § 3 k.p.c.
stosuje się do środków odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie
podstawowej, o której mowa w art. 35 i 36 ustawy o kosztach sądowych w
sprawach cywilnych).
Zażalenie podlega uwzględnieniu z tego względu, że Sąd drugiej instancji
błędnie zinterpretował art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym przepisy
tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, z
zastrzeżeniem ust. 2-5, które nie znajdują zastosowania w rozpoznawanym
przypadku. Sąd drugiej instancji zdaje się stać na stanowisku, że skoro
postępowanie w sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego zostało
wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (1 lipca 2009 r.), to
również w postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi kasacyjnej zastosowanie
znajdują przepisy dotychczasowe, w tym art. 1302 § 3 k.p.c. Pogląd ten jest błędny.
Już w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z
dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008 nr 11, poz. 122), której nadano
moc zasady prawnej, przyjęto, że sprawa wywołana przez wniesienie skargi
kasacyjnej do Sądu Najwyższego jest w znaczeniu „technicznoprocesowym”
sprawą nową, odrębną od tej, w której zapadło orzeczenie, od którego wniesiono
skargę kasacyjną. Oznacza to, że postępowanie wszczęte skargą kasacyjną nie
stanowi kontynuacji dotychczasowego postępowania, a w konsekwencji, że do
takiego postępowania, wszczętego skargą kasacyjną wniesioną po 1 lipca 2009 r.
nie znajduje zastosowania uchylony art. 1302 § 3 k.p.c. Takie stanowisko zajął Sąd
Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 czerwca 2010 r., II UZP
4/10 (Biul.SN 2010 nr 6, s.18), mającej moc zasady prawnej i stwierdzającej, że
nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po
wejściu w życie ustawy zmieniającej podlega odrzuceniu w razie niewykonania
zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 398 6 § 2 w związku z art. 130 §
1 k.p.c.). Oznacza to w dalszej kolejności, iż do skargi kasacyjnej wniesionej po 30
czerwca 2009 r. możliwość zastosowania art. 130 2 § 3 k.p.c. jest wyłączona, a
odpowiednie zastosowanie znajduje art. 130 § 1 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.