Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 8/11 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal against dismissal of social security pension claim due to unpaid court fees.

Numero d'incarto II UZ 8/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the applicant's cassation appeal regarding a denied social security pension. Although the lower court rejected the appeal for non-payment of fees under old procedural rules, the Supreme Court held that a cassation appeal constitutes a new procedural stage. Consequently, the new fee regulations applicable after July 1, 2009, govern the appeal rather than the old rules.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 36 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 1302 § 3 k.p.c.: A cassation appeal filed after the amendment of the Civil Procedure Code constitutes a new procedural stage, making the new fee regulations applicable instead of the old ones.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal court fees social security pension procedural stage Civil Procedure Code fee regulations non-payment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 36 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Sąd Apelacyjny wywiódł, że skarga nie została opłacona (art. 36 ustawy z
Art. 1302 § 3 k.p.c.
odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).
Art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej Kodeks postępowania cywilnego
ustawą zmieniającą), to jednak zgodnie z art. 8 ust.
art. 1302 § 3 k.p.c
odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).
art. 130 § 1 k.p.c
odpowiednie zastosowanie znajduje art. 130 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 8/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Maciej Pacuda

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku G. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 kwietnia 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 1 kwietnia 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną G. W. od wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. Sądu Apelacyjnego, którym

oddalono jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2009 r.

oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych odmawiającej renty z tytułu niezdolności do pracy.

Sąd Apelacyjny wywiódł, że skarga nie została opłacona (art. 36 ustawy z

dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jednolity tekst:

Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o kosztach)

i jako wniesiona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym podlegała

odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.). Co prawda z

dniem 1 lipca 2009 r. przepis art. 1302 § 3 k.p.c. został uchylony na mocy art. 1 pkt

3 lit. a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571, zwanej dalej

ustawą zmieniającą), to jednak zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej jej

przepisy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy,

tj. po 1 lipca 2009 r. Tymczasem postępowanie w niniejszej sprawie zostało

wszczęte w kwietniu 2008 r., a więc przed tą datą. Z tego względu w sprawie tej

stosuje się przepisy dotychczasowe.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wniosła o

uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała na wątpliwości interpretacyjne

jakie pojawiają się odnośnie do sposobu dokonywania opłaty i sprecyzowania jej

określenia, stwierdzając, że art. 36 ustawy o kosztach posługuje się określeniem

opłaty podstawowej, natomiast art. 1302 § 3 k.p.c. - określeniem „opłaty w

wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości”.

W tej kwestii funkcjonuje również pojęcie „opłaty stałej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest usprawiedliwione, aczkolwiek nie z przyczyn w nim podanych,

gdyż wątpliwości związane z rodzajem opłaty zostały jednolicie rozstrzygnięte przez

Sąd Najwyższy (por. między innymi uchwalę z dnia 26 września 2006 r., II UZP

11/06, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 163, w której stwierdzono, że art. 130 2 § 3 k.p.c.

stosuje się do środków odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie

podstawowej, o której mowa w art. 35 i 36 ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych).

Zażalenie podlega uwzględnieniu z tego względu, że Sąd drugiej instancji

błędnie zinterpretował art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym przepisy

tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, z

zastrzeżeniem ust. 2-5, które nie znajdują zastosowania w rozpoznawanym

przypadku. Sąd drugiej instancji zdaje się stać na stanowisku, że skoro

postępowanie w sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego zostało

wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (1 lipca 2009 r.), to

również w postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi kasacyjnej zastosowanie

znajdują przepisy dotychczasowe, w tym art. 1302 § 3 k.p.c. Pogląd ten jest błędny.

Już w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z

dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008 nr 11, poz. 122), której nadano

moc zasady prawnej, przyjęto, że sprawa wywołana przez wniesienie skargi

kasacyjnej do Sądu Najwyższego jest w znaczeniu „technicznoprocesowym”

sprawą nową, odrębną od tej, w której zapadło orzeczenie, od którego wniesiono

skargę kasacyjną. Oznacza to, że postępowanie wszczęte skargą kasacyjną nie

stanowi kontynuacji dotychczasowego postępowania, a w konsekwencji, że do

takiego postępowania, wszczętego skargą kasacyjną wniesioną po 1 lipca 2009 r.

nie znajduje zastosowania uchylony art. 1302 § 3 k.p.c. Takie stanowisko zajął Sąd

Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 czerwca 2010 r., II UZP

4/10 (Biul.SN 2010 nr 6, s.18), mającej moc zasady prawnej i stwierdzającej, że

nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po

wejściu w życie ustawy zmieniającej podlega odrzuceniu w razie niewykonania

zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 398 6 § 2 w związku z art. 130 §

1 k.p.c.). Oznacza to w dalszej kolejności, iż do skargi kasacyjnej wniesionej po 30

czerwca 2009 r. możliwość zastosowania art. 130 2 § 3 k.p.c. jest wyłączona, a

odpowiednie zastosowanie znajduje art. 130 § 1 k.p.c.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.