Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 76/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on social security contribution base, ruling it exceeds 10,000 PLN threshold for cassation.

Numero d'incarto II UZ 76/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a social security office decision regarding the calculation base for health insurance contributions. The appellant argued that the court should have addressed the underlying issue of whether the workers were subject to health insurance, but the court held that the social security office only has jurisdiction over contribution calculation, not insurance status. Consequently, the court found the appeal inadmissible because the disputed value of the contribution calculation did not meet the statutory 10,000 PLN threshold required for cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej; Art. 3982 k.p.c.: In social security disputes, the social security office's jurisdiction is limited to contribution calculation, and cassation is inadmissible if the disputed value falls below the statutory threshold.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions health insurance status cassation threshold jurisdiction social security office disputed value limit

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje określają podstawę wymiaru i wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne poszczególnych zainteresowanych.Zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 109 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje określają podstawę wymiaru i wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne poszczególnych zainteresowanych.Zgodnie z art. 109 ust.
Art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje określają podstawę wymiaru i wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne poszczególnych zainteresowanych.Zgodnie z art. 109 ust.
Art. 109 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje określają podstawę wymiaru i wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne poszczególnych zainteresowanych.Zgodnie z art. 109 ust.
Art. 3982 k.p.c.
W rezultacie więc Sąd Najwyższy przyjmował, że - stosownie do art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
– uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia, a skoro ta w każdej z indywidualnych spraw dotyczących poszczególnych zainteresowanych nie sięga pułapu 10.000 zł, to rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji ma oparcie w art. 3986 § 2 k.p.c.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art.
Art. 3981 § 4 k.p.c.
3986 § 2 k.p.c.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 3982 § 1 k.p.c
W rezultacie więc Sąd Najwyższy przyjmował, że - stosownie do art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
– uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia, a skoro ta w każdej z indywidualnych spraw dotyczących poszczególnych zainteresowanych nie sięga pułapu 10.000 zł, to rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji ma oparcie w art. 3986 § 2 k.p.c.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższy z 20 stycznia 2010 r., II UZ 49/09
postanowienia Sądu Najwyższy z 13 maja 1999 r., II UZ 52/99
wyroki Sądu Najwyższy z 23 kwietnia 2010 r., II UK 309/09
wyroki Sądu Najwyższy z 26 maja 2011 r., II UK 360/10
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 4 marca 2015 r., I UK 251/14
II UK 309/09
Supreme Court corrects a clerical error in the appellate judgment regarding the Social Insurance Fund and dismisses the cassation appeal.
II UK 360/10
Supreme Court dismisses social security claim against civil partner for unpaid contributions exceeding five-year limitation.
I UK 251/14
Supreme Court partially allowed appeal, overturning health insurance part while dismissing social security coverage claim.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 76/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Józef Iwulski (przewodniczący)‎SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)‎SSA Marek Procek w sprawie z wniosku C. S.A.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi [...]‎z udziałem zainteresowanych: […]‎o podstawę wymiaru składek,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lutego 2017 r.,‎zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego [...]‎z dnia 1 sierpnia 2016 r., sygn. akt III AUa …/15, oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny [...], po rozpoznaniu sprawy z wniosku C. S.A. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziału [...], przy udziale zainteresowanych, o podstawę wymiaru składek, odrzucił skargę kasacyjną odwołującej się Spółki od wyroku tego Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r.W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie wnioskodawca odwołał się od trzech decyzji organu rentowego dotyczących zainteresowanych A. G., A. K., A. K., w których to decyzjach określono, że podstawa wymiaru i składka na ubezpieczenie zdrowotne zainteresowanych z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów zlecenia u płatnika składek, tj. wnioskodawcy wynosi 0.

W ocenie organu rentowego wnioskodawca, C. S.A. bezpodstawnie wykazał podstawę i składkę zdrowotną od zawartych umów zlecenia, w ramach której zleceniobiorcy (zainteresowani) wykonywali pracę na rzecz swoich pracodawców. Każdy zainteresowany miał podpisaną umowę o pracę ze swoim pracodawcą prowadzącym działalność gospodarczą, a pracodawca miał podpisaną umowę o współpracy z wnioskodawcą C. S.A. Faktycznie praca zleceniobiorców była wykonywana na rzecz pracodawców, tym samym ma tu zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2016 r., poz. 963 ze zm.; dalej ustawa systemowa).Sąd Apelacyjny, rozstrzygając apelację wnioskodawcy, przyjął, że przychód, jaki uzyskali zainteresowani A. K. - u I. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M., A. K. - u A. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą F.U. „A.” oraz A. G. - u K. Ż. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą B. - z tytułu wykonywania usług wynikających z zawartych umów zlecenia, powinien być uwzględniony w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne u tychże pracodawców zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy systemowej.W związku z powyższym, zdaniem Sądu Apelacyjnego, przedmiotem sporu nie jest podleganie zainteresowanych ubezpieczeniom zdrowotnym, a jedynie podstawa wymiaru składek, a w konsekwencji wysokość składek na ubezpieczenia opisana w zaskarżonej decyzji.

W spornym okresie zainteresowani podlegali ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu pracowniczego zatrudnienia, a zastosowanie skutku z art. 8 ust. 2a powołanej ustawy wiązało się z podwyższeniem podstawy wymiaru składek należnych od pracodawców.Z tego względu przedmiotem sporu jest wyłącznie wysokość składek na ubezpieczenie zdrowotne, a wartość przedmiotu zaskarżenia odnosi się do części stanowiącej różnicę pomiędzy sumą przypisanych w spornych decyzjach składek z umów cywilno-prawnych, a wynikającymi z deklaracji płatnika.

Wartość przedmiotu zaskarżenia, tak rozumianą wnioskodawca określił na kwoty: 110,41 zł - wobec A. G., 340,60 zł - odnośnie do A. K. i 35,17 zł - odnośnie do A. K. Skoro przedmiotem sporu w sprawie jest prawo majątkowe, sprowadzające się do wysokości składek, a wartość zaskarżenia odnośnie do wyżej wymienionych zainteresowanych jest niższa niż 10.000 zł, skarga kasacyjna nie jest dopuszczalna.C. S.A. zaskarżyła to postanowienie zażaleniem w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotnych wpływ na treść postępowania i wydanego w sprawie postanowienia z dnia 1 sierpnia 2016 r., a mianowicie: art. 3982 § 1 k.p.c., przez odrzucenie wniesionej przez stronę skarżącą skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, podczas gdy została ona złożona w sprawach, w których skarga kasacyjna jest dopuszczalne niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia; art. 3986 § 2 k.p.c., przez jego zastosowanie, mimo że nie zachodziły okoliczności uzasadniające jego zastosowanie i odrzucenie skargi kasacyjnej strony skarżącej.W uzasadnieniu podniesiono, że sprawa, w której wniesiono skargą kasacyjną, ma charakter sprawy o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, a więc wniesienie skargi kasacyjnej na rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji należy uznać za dopuszczalne, mimo że wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza 10.000 zł.

Za sprawę o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego należy bowiem uznać sprawę, w której ustalane jest, czy dany podmiot podlega z danego tytułu ubezpieczeniu społecznemu. Przy czym przez termin ubezpieczenie społeczne należy rozumieć również ubezpieczenie zdrowotne. Toczony spór nie jest sporem o wysokość składki, ale sporna jest „podmiotowa konfiguracja” stosunku ubezpieczenia zdrowotnego. Taki charakter ma spór będący przedmiotem postępowania przed Sądem pierwszej i drugiej instancji zakończony wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016 r.

Przedmiotem rozpoznania jest bowiem ustalenie, czy zainteresowani ubezpieczeni w ramach pracy, którą świadczyli, podlegają ubezpieczeniu z tytułu zawartej ze skarżącym umowy zlecenia czy z tytułu umów o pracę zawartych ze swoimi pracodawcami.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wyrażał pogląd, że w sprawie określonej jako „o składki na ubezpieczenie zdrowotne”, w której organ rentowy ustalił „zerową” podstawę i wymiar składek na ubezpieczenie zdrowotne z uwagi na niepodleganie danej osoby ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu umów cywilnoprawnych zawartych z osobą trzecią, na podstawie których osoba ta wykonywała pracę na rzecz swojego pracodawcy (art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 993 ze zm.), w istocie spór dotyczy podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

W tym stanowisku podkreśla się, że ubezpieczenie zdrowotne ma charakter ubezpieczenia społecznego, bowiem ubezpieczenie to jest rodzajem ubezpieczenia społecznego, zaś jego odrębność wynika przede wszystkim z faktu odmiennego przedmiotu ochrony oraz odrębności organizacyjnej. W rezultacie więc Sąd Najwyższy przyjmował, że - stosownie do art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. - sprawa o objęcie obowiązkiem tego ubezpieczenia jest sprawą, w której skarga kasacyjna przysługuje bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 lutego 2013 r., II UZ 129/12, LEX nr 1427732; z dnia 14 maja 2013 r., II UZ 19/13, LEX nr 1427734; z dnia 6 czerwca 2013 r., II UZ 39/13, LEX nr 1331303; z dnia 17 maja 2013 r., II UZ 21/13, LEX nr 1619028; z dnia 17 maja 2013 r., II UZ 22/13 ,LEX nr 1619029; z dnia 17 maja 2013 r., II UZ 20/13, LEX nr 1555546; z dnia 14 maja 2013 r., II UZ 17/13, LEX nr 1427733).Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie podziela tego poglądu z następujących względów.

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zakres rozpoznania sądu wyznacza treść decyzji organu rentowego. Powyższe stanowisko poparte jest utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, w którym przyjmuje się, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot rozpoznania sprawy sądowej wyznacza decyzja organu rentowego, od której wniesiono odwołanie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 stycznia 2010 r., II UZ 49/09, LEX nr 583831 i z 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 601 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z 23 kwietnia 2010 r., II UK 309/09, LEX nr 604210 i z 26 maja 2011 r., II UK 360/10, LEX nr 901610).

Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje określają podstawę wymiaru i wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne poszczególnych zainteresowanych.Zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1793 ze zm.), dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń (ust. 1).

Do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych (ust. 2).Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydane zostały w ramach kompetencji przyznanych mu właśnie na podstawie art. 109 ust. 2 powyższej ustawy i dotyczą wymiaru i poboru składek na ubezpieczenie zdrowotne, a nie podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, co do którego - w sprawach wątpliwych (gdy objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym z mocy prawa nie jest konsekwencją objęcia obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi) wypowiadać się wiążąco może Narodowy Fundusz Zdrowia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2015 r., I UK 251/14, LEX nr 1712806 i powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).

Nie można zatem przyjmować, że przedmiotem rozpoznania Sądu było podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu, skoro nie należy to do kompetencji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i, co więcej, rozstrzyganie sporu o objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym nie należy do drogi postępowania przed sądem powszechnym - sądem ubezpieczeń społecznych (zob. art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych).W rezultacie dopuszczalność skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, ograniczonej jedynie do kwestii wymiaru składek na ubezpieczenia zdrowotne, jest – zgodnie z art. 3982 zdanie pierwsze k.p.c. – uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia, a skoro ta w każdej z indywidualnych spraw dotyczących poszczególnych zainteresowanych nie sięga pułapu 10.000 zł, to rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji ma oparcie w art. 3986 § 2 k.p.c.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. kc