Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 73/99 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the disputed pension amount is under the statutory five-thousand zloty threshold.

Numero d'incarto II UZ 73/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision to reject the appeal due to the pension amount being below the statutory limit. The appellant argued that acquired rights under the previous law and a rising dispute value would make the case admissible in future proceedings. The court ruled that the dispute concerns only the specific amount of the supplement, not the right itself, and since the current value does not exceed five thousand zloty, the appeal is procedurally inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 pkt 1 KPC; Art. 22 KPC; Art. 53 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych: A cassation appeal is inadmissible if the value of the subject matter of the dispute does not exceed five thousand zloty, as the dispute concerns the amount of a supplement rather than the right to the pension itself.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation inadmissibility pension supplement amount five thousand zloty threshold acquired rights protection value of dispute subject matter

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 pkt 1 KPC
36 ze zm.) jest sprawą o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 KPC i o
Art. 22 KPC
ustalona zgodnie z art. 22 KPC, nie sięga pięciu tysięcy złotych i z tej przyczyny kasacja jest niedopuszczalna.
Art. 53 ust. 1 pkt 3 lit. b of the Act on Pension Provision for Professional Soldiers and Their Families
Spór o wysokość wskaźnika dodatków stałych przysługujących do emerytury na podstawie art. 53 ust.
Art. 58 of the Act on Pension Provision for Professional Soldiers and Their Families
ustawy wcześniejszej, które gwarantował między innymi art. 58 „nowej” ustawy emerytalnej z dnia 10 grudnia 1993 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 27 lipca 1999 r.

II UZ 73/99

Spór o wysokość wskaźnika dodatków stałych przysługujących do emerytury na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1994 r. Nr 10,

poz. 36 ze zm.) jest sprawą o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 KPC i o

dopuszczalności kasacji w tej sprawie decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia.

Przewodniczący: SSN Barbara Wagner, Sędziowie SN: Maria Tyszel (sprawozdawca), Beata Gudowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca

1999 r. sprawy z wniosku Józefa K. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w

W. o wysokość emerytury, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie

Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 1999 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 1999 r. [...] Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie odrzucił kasację Józefa K. od wyroku tego

Sądu z dnia 1 grudnia 1998 r. Sąd uznał, że w sporze o wysokość pobieranej przez

wnioskodawcę emerytury policyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego,

ustalona zgodnie z art. 22 KPC, nie sięga pięciu tysięcy złotych i z tej przyczyny kasacja jest niedopuszczalna.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik ubezpieczonego wniósł o jego

uchylenie wywodząc, „(...) że spór dotyczy nie tylko wysokości emerytury, ale przede

wszystkim pozostających pod konstytucyjną ochroną praw nabytych na podstawie

ustawy wcześniejszej, które gwarantował między innymi art. 58 „nowej” ustawy emerytalnej z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

oraz ich rodzin (Dz.U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36)” oraz, że wartość „(...) przedmiotu

sporu ma charakter rosnący. W sytuacji, gdy wnioskodawca zamierza odwoływać się

od kolejnych orzeczeń Wojskowego Biura Emerytalnego, które przyjmować będą za

podstawę obniżony wskaźnik dodatków stałych (aktualnie jest złożona kolejna apelacja, tym razem od wyroku Sądu Wojewódzkiego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 21 września 1998 r. [...] staje się oczywistym, że już w

niedługim czasie wartość przedmiotu zaskarżenia w kolejnej sprawie wnioskodawcy

przekroczy 5 tysięcy złotych”.

Rozpoznając zażalenie Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Bezprzedmiotowe jest odwołanie się w zażaleniu do art. 58 ustawy z dnia 10

grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin

(Dz.U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.). Nie jest to bowiem norma prawna chroniąca

prawa nabyte, lecz przepis przejściowy, zachowujący moc niektórych przepisów wykonawczych, wydanych w poprzednim stanie prawnym. Przepisem gwarantującym

ochronę praw słusznie nabytych jest art. 53 ust. 3 powołanej ustawy, jednakże nie

stanowił on podstawy prawnej rozstrzygnięcia, od którego wniesiono kasację odrzuconą zaskarżonym postanowieniem. Przedmiotem zaskarżenia kasacyjnego jest wysokość dodatku, o którym stanowi art. 53 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, i która jest

uwzględniana w wysokości emerytury.

Prawidłowo więc Sąd Apelacyjny uznał, że przedmiotem zaskarżenia kasacyjnego nie jest prawo do emerytury. Nie jest nim także prawo do dodatku, lecz jego

wysokość, a w konsekwencji prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu przyjęto, że

– stosownie do art. 393 pkt 1 KPC – kasacja jest niedopuszczalna.

Podkreślić należy, że powołane w uzupełnieniu kasacji orzecznictwo Sądu

Najwyższego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie oraz, że jeżeli w kolejnej

sprawie wnioskodawcy wartość przedmiotu zaskarżenia przekroczy kwotę wskazaną

przez ustawodawcę, wówczas kasacja będzie dopuszczalna, jeśli stan prawny dotyczący tego środka zaskarżenia nie ulegnie zmianie.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 19 w

związku z art. 397 § 2 i 385 KPC orzekł jak w sentencji postanowienia.