Supreme Court quashes cassation rejection due to failure to verify the value of the subject matter of the appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate court's decision rejecting the cassation appeal because the lower court failed to properly verify the value of the subject matter. The appellant argued that including foreign earnings would increase the pension, but the appellate court incorrectly dismissed the claim based on an unverified estimate rather than concrete calculation methods. The Supreme Court ruled that the appellate court must have conducted a specific verification procedure under the Civil Procedure Code when the stated value raised doubts, rather than relying on judicial experience.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 22 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 25 k.p.c.: The value of the subject matter of a cassation appeal must be determined based on concrete calculation methods and verified procedures, not merely on judicial experience or arbitrary estimates.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 71/05
POSTANOWIENIE
Dnia 18 stycznia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący)
SSN Zbigniew Hajn
SSA Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku L. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.
o wysokość świadczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2006 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w P.
z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,
uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje do
ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w P.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację (skargę
kasacyjną) przyjmując, że rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest niż 10
tys. zł.
W sprawie wnioskodawca L. K. po uzyskaniu emerytury
domagał się
jeszcze obliczenia jej podstawy z uwzględnieniem jego zarobków w Niemczech w
latach 1981-85. Pozwany organ rentowy kolejną decyzją z dnia 14.10.2002r.
odmówił żądaniu z tego względu, że składki na ubezpieczenie nie były płacone w
Polsce. Sąd Okręgowy i Apelacyjny decyzję pozwanego uznawały za prawidłową
przyjmując, że skoro wnioskodawca nie opłacił składek w polskiej instytucji
ubezpieczeniowej to zarobki osiągnięte w Niemczech nie wchodzą do podstawy
wymiaru świadczenia.
Na wezwanie do uzupełnienia skargi kasacyjnej o wartość przedmiotu
zaskarżenia pełnomocnik wnioskodawcy oznaczył ją na kwotę 10.800 zł podając,
że uwzględnienie zarobków wnioskodawcy z lat 1981-85 zwiększyłoby jego
emeryturę o ok. 900 zł miesięcznie (art. 22 k.p.c.).
Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej
stwierdził, że oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest prawidłowe. Nie
wystarczy podanie jakiejkolwiek kwoty ale konieczne jest wskazanie sposobu jej
obliczenia. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił sposobu wyliczenia kwoty 900
zł, sam wskazując jednocześnie, że kwota ta nie jest dokładna. Przepis art. 398 2 §
1 k.p.c. ma charakter bezwzględny i wyklucza dowolność przy oznaczaniu wartości
przedmiotu zaskarżenia tylko w celu uzyskania dostępu do wniesienia skargi
kasacyjnej. Rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10 tys. zł
(art.22 k.p.c.). Uwzględnienie odwołania nie zwiększyłoby świadczenia rocznie o
taką kwotę.
W
zażaleniu
wnioskodawca
zarzucił
nieuzasadnione
kwestionowanie
wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia. W szczególności dlatego, że jego
zarobki w Niemczech wielokrotnie przekraczały średnie zarobki w Polsce. Wniósł o
uchylenie postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nie można nie zgodzić się z Sądem Apelacyjnym w twierdzeniu, że nie
wystarczy podanie dowolnej wartości przedmiotu zaskarżenia i tylko po to, aby
uzyskać prawo do wniesienia skargi kasacyjnej.
Sąd Apelacyjny nie był jednak dalej konsekwentny, gdy stwierdził, że
wartość przedmiotu zaskarżenia podlegała sprawdzeniu i według przepisu art. 22
k.p.c. rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10 tys. zł, gdyż z
„doświadczenia”
wynika,
że
uwzględnienie
odwołania
nie
skutkowałoby
zwiększeniem świadczenia wnioskodawcy o 10 tys. zł rocznie.
Doświadczenie Sądu jest cenną wartością jednak nie jest prawną przesłanką
i podstawą do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia.
Trzeba tu zwrócić uwagę, że jeśli Sąd Apelacyjny zamierzał sprawdzić
wartość przedmiotu zaskarżenia to nie mógł poprzestać tylko na wezwaniu do
uzupełnienia braków skargi kasacyjnej przez podanie wartości przedmiotu
zaskarżenia. Nie trzeba szerzej uzasadniać, że był to element konieczny skargi
kasacyjnej, jednak gdy podana wartość przedmiotu zaskarżenia budziła wątpliwości
to winno być przeprowadzone postępowanie w trybie art. 25 k.p.c., którego nie było
i brak ten przeniósł się na obecne postępowanie z zażalenia na odrzucenie skargi
kasacyjnej.
Zagadnienie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie majątkowej zawsze
ma uchwytny konkretny wymiar, zwłaszcza w sprawie o ponowne obliczenie
podstawy emerytury, które oparte jest na algorytmie wynikającym z ustawy z
17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS. W obecnym stanie twierdzeń nie
można ocenić czy wartość przedmiotu zaskarżenia rzeczywiście uprawnia do
wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd Apelacyjny nie ustalił tej wartości przy przyjęciu i
rozpoznaniu apelacji, nie uczynił tego również w związku z wniesieniem skargi
kasacyjnej. Przy takim zaniechaniu brak jest podstaw aby sprawdzenia i ustalenia
wartości przedmiotu zaskarżenia dokonywał Sąd Najwyższy.
Z tych względów postanowiono o uchyleniu postanowienia o odrzuceniu
kasacji (właściwie skargi kasacyjnej) na mocy art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 1 i §
2 k.p.c.