Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 69/99 Generato dall'IA

Social security contributions appeal allowed when legal qualification of work relationship is the issue, not just contribution base calculation.

Numero d'incarto II UZ 69/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court allowed the cassation appeal against a lower court's dismissal of a claim for social security contributions. The applicant argued that the core issue was the legal qualification of the work relationship (employment vs. mandate) rather than merely the calculation of contribution bases. The court held that while appeals regarding contribution base calculation are inadmissible, those concerning the legal characterization of the work relationship are permissible as they determine the applicable insurance obligation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1 pkt 5 KPC; Art. 227 § 1 KPC: Cassation is inadmissible in cases concerning the determination of the basis for social security contributions, but admissible when the subject matter is the legal qualification of performed activities as employment or mandate.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions legal qualification of work employment relationship mandate contract cassation admissibility social insurance obligation contribution base calculation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 § 1 pkt 5 KPC
Stosownie do przepisu art. 393 § 1 pkt 5 KPC, kasacja nie przysługuje (jest
Art. 227 § 1 KPC
Art. 217 KPC
22 § 1 KP oraz art. 217, 224 § 1, 227,
Art. 224 § 1 KPC
Art. 227 KPC
Art. 233 § 1 KPC
Art. 382 KPC
Art. 58 § 1 KC
takie były nieważne na podstawie art. 58 § 1 KC.
Decree of the Council of Ministers of 29 January 1990 on the amount and basis of social security contributions

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZ 130/97

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 6 lipca 1999 r.

II UZ 69/99

Kasacja jest dopuszczalna jako dotycząca ustalenia prawa, jeżeli przedmiotem sprawy jest ocena prawna, czy czynności były wykonywane w ramach

stosunku pracy, czy też na podstawie umowy zlecenia.

Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie: SN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), SA Krystyna Bednarczyk.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ewy R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o zapłatę składek, na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 1999 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 1998 r. [...] Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił

apelację wnioskodawczyni Ewy R. od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o zapłatę składek, stwierdzając że umowy, które

wiązały ją z Rytą M. miały charakter umów o pracę (nie zaś cywilnoprawnych umów

zlecenia), co uzasadniało decyzję organu rentowego o wymierzeniu z urzędu składek

z tytułu pracowniczego ubezpieczenia społecznego za okres od stycznia 1994 r. do

grudnia 1996 r. w łącznej kwocie 3.096 zł wraz z odsetkami od 16 lutego 1994 r. do

14 października 1997 r. w kwocie 3.247,50 zł. W ocenie Sądu, umowy nazwane „zleceniem” zawierane przez wnioskodawczynię, miały na celu obejście ustawy i jako

takie były nieważne na podstawie art. 58 § 1 KC. Kasacja wnioskodawczyni od tego

wyroku, oparta na naruszeniu przez Sąd art. 22 § 1 KP oraz art. 217, 224 § 1, 227,

233 § 1 i 382 KPC, została odrzucona przez Sąd Apelacyjny jako przedmiotowo nie-

dopuszczalna (art. 393 pkt 5 KPC), bowiem „wyrok dotyczył podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie” (postanowienie z dnia 29 kwietnia 1999 r. [...]).

Powyższe postanowienie zaskarżyła zażaleniem wnioskodawczyni i zarzucając, iż istotą sprawy nie jest określenie podstawy wymiaru składek ubezpieczeniowych, „ale kwalifikacja prawna czynności wykonywanych na rzecz odwołującej się

przez Rytę M. (umowa zlecenia czy umowa o pracę”), wniosła o jego uchylenie i nadanie biegu kasacji.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 393 § 1 pkt 5 KPC, kasacja nie przysługuje (jest

przedmiotowo wyłączona) w sprawach o określenie podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne. Pojęcie „podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie

społeczne” nie budzi wątpliwości prawnych na tle przepisów rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz

rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz.U. z

1993 r. Nr 68, poz. 330 ze zm.). Rozporządzenie to określa m.in. wysokość i podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, a także osób wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia oraz osób z

nimi współpracujących, wskazując szczegółowo jakie dochody pracowników z tytułu

wykonywania pracy w ramach stosunku pracy nie stanowią podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, a także co stanowi podstawę wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne osób wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej

lub umowy zlecenia.

W sprawie, której przedmiotem jest określenie podstawy wymiaru składek – a

więc zbadanie jakie dochody pracowników, czy też osób wykonujących pracę na

podstawie cywilnoprawnych umów, wpływają na wysokość składki – kasacja nie jest

przedmiotowo dopuszczalna. Ograniczenie to jednak nie oznacza wyłączenia kasacji

w sprawach, których przedmiotem jest objęcie obowiązkiem ubezpieczenia

społecznego odpowiedniego rodzaju (pracowniczego lub innego). Jeżeli przedmiotem sprawy jest kwalifikacja prawna wykonywanych czynności, a więc ocena czy

czynności te wykonywane są w ramach stosunku pracy, czy też na podstawie umowy

zlecenia (czego pochodną jest ustalenie obowiązku uiszczania odpowiednich składek

ubezpieczeniowych), kasacja – jako dotycząca ustalenia prawa, jest przedmiotowo

dopuszczalna.

W rozpoznawanej sprawie spór dotyczył ustalenia czy czynności Ryty M. na

rzecz wnioskodawczyni były wykonywane w ramach stosunku pracy, czy też w ramach zlecenia. Istotą sprawy było więc ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku

prawnego (obowiązku ubezpieczenia społecznego), co czyni kasację w niej dopuszczalną (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 1998 r., II UZ

130/97 – notka w OSNAPiUS 1999 nr 3, poz. 106).

W tym stanie rzeczy, nie podzielając stanowiska Sądu Apelacyjnego, należało

uchylić zaskarżone postanowienie, wobec stwierdzenia dopuszczalności kasacji w

niniejszej sprawie i orzec jak w postanowieniu.