Supreme Court dismisses appeal as lower court correctly applied procedural rules regarding evidence scope.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the Social Insurance Institution's appeal against the Court of Appeal's decision to remand the case for a full evidentiary hearing. The lower court found the first-instance trial insufficient because it relied on outdated regulations and lacked specific evidence regarding social fund benefits for the disputed 2010-2012 period. The Supreme Court upheld this procedural ruling, noting that the appeal only allowed review of legal application rather than factual re-evaluation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 386 § 2, 4 k.p.c.; Art. 3941 § 11 k.p.c.: The Supreme Court reviews only the correct application of procedural rules and does not re-examine the facts or order a new full trial unless the first-instance judgment ignored the essence of the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 63/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Halina Kiryło (przewodniczący)SSN Zbigniew MyszkaSSN Romualda Spyt (sprawozdawca) w sprawie z wniosku M.Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością B. Spółki Komandytowej w W.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w [...]z udziałem zainteresowanych […] o podstawę wymiaru składek,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 grudnia 2016 r.,zażalenia organu rentowego na wyrok Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt III AUa …/14, oddala zażalenie
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w [...] po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2016 r. w [...] sprawy „M. Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością B.” Spółki Komandytowej w [...] przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w [...], z udziałem zainteresowanych: […], o podstawę wymiaru składek, na skutek apelacji odwołującej się Spółki uchylił wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 8 maja 2014 r. i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w [...] do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie zgromadził istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy „całego materiału dowodowego, który winien podlegać ocenie Sądu” w kontekście art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2016 r., poz. 800) w związku z § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 2236 ze zm.). Podkreślił, że Sąd Okręgowy ograniczył się do przeprowadzenia dowodu z kserokopii regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych z akt innej sprawy, według stanu na lipiec 2004 r., tymczasem zaskarżone decyzje określające podstawę wymiaru składek (z uwzględnieniem świadczeń wypłaconych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych) w odniesieniu do zainteresowanych dotyczą wymienionych w decyzjach miesięcy zamykających się w latach 2010-2012.
Uznał, że konieczne jest: wyjaśnienie, czy przytoczona treść regulaminu jest aktualna dla spornych roszczeń, przeprowadzenie dowodów z protokołu kontroli przeprowadzonej przez organ rentowy w odwołującej się Spółce w okresie od 4 do 5 kwietnia 2013 r. oraz od 8 do 10 kwietnia 2013 r. oraz protokołów komisji socjalnej, które stanowiły podstawę do przyznania pracownikom świadczeń i paczek dla dzieci z okazji Bożego Narodzenia i Wielkanocy w latach 2010-2012 oraz z zeznań dyrektora zarządzającego odwołującej się Spółki na „na okoliczność dokonanych zmian i ich przyczyn na posiedzeniu komisji w dniu 7 maja 2013 r. w odniesieniu do nowego sposobu przydziału świadczeń za lata 2010-2012.Organ rentowy zaskarżył ten wyrok zażaleniem w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 386 § 1 i § 4 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c., przez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w [...] do ponownego rozpoznania, podczas gdy w niniejszej sprawie istota sporu została rozpoznana, a wskazane w wytycznych uzasadnienia wyroku dowody mogły zostać przeprowadzone przez Sąd Apelacyjny bez uchylania zaskarżonego orzeczenia.W uzasadnieniu podniesiono, że, w ocenie organu rentowego, znajdujący się w aktach materiał dowodowy jest wystarczający do dokonania ustaleń w zakresie stosowanych przez płatnika zasad dystrybucji świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych.
Zwłaszcza, że sam tryb ich rozdziału nie jest między stronami sporny. Spór dotyczy li tylko kwestii, czy tryb ten uwzględniał dyspozycję art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Płatnik zarówno w odwołaniu, jak i w apelacji przyznaje, że dopiero po przeprowadzonej kontroli (ale przed wydaniem decyzji) zmienił (wprowadził korekty, doprecyzował) zasady przyznawania świadczeń. Wcześniej art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych nie był przez Spółkę stosowany. Jeżeli natomiast Sąd Apelacyjny uznał, że do dokonania ustaleń faktycznych odnośnie obowiązujących u płatnika zasad konieczne jest przeprowadzenie dowodów z protokołu kontroli przeprowadzonej przez organ rentowy w odwołującej się Spółce, protokołów z posiedzeń komisji socjalnej z lat 2010-2012, wyjaśnień odnośnie obowiązywania w spółce regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, dowodu z przesłuchania dyrektora zarządzającego, mógł tego dokonać we własnym zakresie, „bez konieczności uchylania decyzji”, co byłoby zgodne z art. 382 k.p.c. i zasadą ekonomiki procesowej.
Sąd Okręgowy w uzasadnieniu szczegółowo powołuje się na postanowienia obowiązującego u płatnika regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i notatkę z posiedzenia komisji socjalnej z 7 maja 2013 r., wydanej w związku z kontrolą organu rentowego. Powyższe oznacza, że nawet uznanie, że Sąd Okręgowy nie przeprowadził dowodu z niektórych tylko dokumentów, nie uzasadniało uchylenia wyroku z 8 maja 2014 r., ponieważ postępowanie dowodowe zostało częściowo przeprowadzone.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przy rozpoznaniu zażalenia, o którym mowa w art. 3941 § 11 k.p.c., Sąd Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość zastosowania art. 386 § 2 lub 4 k.p.c. i nie rozpoznaje żadnych innych zarzutów (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 października 2012 r., I CZ 143/12, LEX nr 1265545; z dnia 25 października 2012 r., I CZ 144/12, LEX nr 1265546; z dnia 21 maja 2015 r., IV CZ 10/15, LEX nr 1730602; z dnia 20 maja 2015 r., I CZ 44/15, LEX nr 1747843; z dnia 29 kwietnia 2015 r., IV CZ 3/15, LEX nr 1678970).
Dokonana kontrola ma charakter czysto procesowy, bez wkraczania w kompetencje sądu in merito. W konsekwencji, kontroli wynikającej z art. 3941 § 11 k.p.c. podlega wyłącznie to, czy w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie rozpoznano istoty sprawy albo czy wydanie wyroku kończącego spór wymagałoby przeprowadzenia przez sąd odwoławczy postępowania dowodowego w całości (art. 386 § 4 k.p.c.), względnie czy nie doszło w tym postępowaniu do nieważności postępowania (art. 386 § 2 k.p.c.).Sąd drugiej instancji za podstawę wyroku kasatoryjnego przyjął konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.
Z uzasadnienia orzeczenia Sądu drugiej instancji wynika, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ustalenie rzeczywistych (faktycznych) zasad przyznawania świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych za lata 2010-2012, co wymaga ustalenia, treści decyzji podjętych przez komisję socjalną w odniesieniu do przydziału pracownikom Spółki świadczeń z tego funduszu w latach 2010-2012 i skonfrontowania ich z obowiązującymi w tym okresie postanowieniami regulaminu zakładowego funduszu świadczeń oraz treści ustaleń pokontrolnych organu rentowego dotyczących wyżej zasad przyznawania wymienionych świadczeń.
Żaden z dowodów przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji nie dotyczy tak określonego kierunku postępowania dowodowego, bowiem podstawę jego ustaleń stanowiły zasadniczo okoliczności bezsporne - nienaliczenie składek na ubezpieczenia społeczne od przedmiotowych świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i notatka z posiedzenia komisji socjalnej z dnia 7 maja 2013 r. oraz treść postanowień regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, co do których nie wiadomo, czy dotyczą spornego okresu.Zatem przytoczone w zażaleniu organu rentowego argumenty nie pozwalają na zakwestionowanie stanowiska Sądu Apelacyjnego co do zaistnienia podstaw zastosowania art. 386 § 4 k.p.c.Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. kc