Social security appeal dismissed because interest not capitalized does not count toward the 10,000 PLN threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject the social security claim. The appellant argued that the disputed amount exceeded the statutory threshold by including accrued interest, which the lower court had capitalized into the total debt. The court ruled that since the interest was not legally capitalized into a separate capital sum, it must be excluded from the value of the subject matter for admissibility purposes. Consequently, the claim's value fell below the required 10,000 PLN limit, rendering the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 20 k.p.c.: Interest accrued alongside the main claim without legal capitalization is excluded from the value of the subject matter for the purpose of determining the admissibility threshold of a cassation appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 63/11
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lutego 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)
SSN Katarzyna Gonera
SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku K. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o zaległe składki,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 lutego 2012 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 4 listopada 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny w sprawie K. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, ustalił wartość przedmiotu
zaskarżenia na kwotę 6.835,49 zł i odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego od
wyroku tego Sądu z dnia 19 kwietnia 2011 r. Stwierdził, że w sprawie dotyczącej
odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. PH „P.” za nieopłacone przez
spółkę składki na ubezpieczenie społeczne ubezpieczony w skardze kasacyjnej
określił wartość przedmiotu zaskarżenia jako kwotę 10.780 zł. Kwota ta odnosi się
do zaskarżonej decyzji z dnia 20 maja 2008 r., jednak w niej organ rentowy wskazał
tę kwotę jako łączna kwotę zobowiązania, na którą składają się dług oraz odsetki
dochodzone w kwocie 3.944 zł.
W zażaleniu ubezpieczony K. R. zarzucił rażące naruszenie przepisów
postępowania - art. 20 k.p.c. przez błędne zastosowanie w sytuacji, w której w
zaskarżonej decyzji „poprzez kapitalizację odsetek doliczono je do łącznej ogólnej
kwoty zobowiązania” obejmującej łączną kwotę 10.779,49 zł, a wartość ta na
żadnym etapie postępowania nie była kwestionowana. Wskazał na bezzasadne
odrzucenie skargi kasacyjnej i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i
przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w celu nadania biegu skardze
kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sprawa objęta skargą kasacyjną jest sprawą o świadczenie, a roszczenie
będące jej przedmiotem ma charakter majątkowy, więc o dopuszczalności skargi
decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia nie niższa niż 10.000 zł (art. 3982 § 1
k.p.c.).
Skarżący podał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę przekraczającą
wartość graniczną, lecz pominął, że obejmuje ona roszczenie główne i odsetki,
które są żądane obok roszczenia głównego i nie są z mocy art. 20 k.p.c.
uwzględniane przy ustalania wartości przedmiotu sporu.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (por. uchwałę
składu siedmiu sędziów z dnia 21 października 1997 r., III ZP 16/97, OSNAPiUS
1998, nr 7, poz. 204 oraz uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 28
czerwca 1999 r., III CZP 12/99, OSNC 2000, nr 1, poz. 1, postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 29 września 2000 r., V CKN 71/00, niepubl., z dnia 29 lipca
1997 r., I PZ 25/97, niepubl., z dnia 22 października 1998 r., II UZ 87/98, niepubl., z
dnia 14 stycznia 2009 r., III PZ 2/08, nieubl.), w razie zgłoszenia żądania o
zasądzenie świadczenia głównego i ubocznego stan objęty hipotezą art. 20 k.p.c.
istnieje do chwili prawomocności wyroku rozstrzygającego o świadczeniu głównym.
Nakazuje to pomijanie w wartości przedmiotu zaskarżenia odsetek dochodzonych
obok roszczenia głównego. Odmiennie, jak wykazano w uzasadnieniu uchwały z
dnia 28 czerwca 1999 r., traktowane są tylko odsetki, które zostały doliczone do
kapitału i same – na skutek kapitalizacji – stały się świadczeniem; wówczas nie
stosuje się regulacji zawartej w art. 20 k.p.c. W taki sposób należy interpretować
także punkt drugi uchwały z dnia 21 października 1997 r., stwierdzający, że
„wartość przedmiotu zaskarżenia w kasacji stanowi świadczenie główne wraz z
doliczonymi do niego odsetkami”. W uzasadnieniu tej uchwały wyraźnie zresztą
wskazano, że skapitalizowanie odsetek w znaczeniu prawnym następuje wtedy,
gdy
obliczono
ich
sumę
za
określony
czas,
a
następnie
poddano
je
oprocentowaniu, tworząc w ten sposób kapitał, stanowiący odrębną kategorię
prawną.
W sprawie objętej skargą kasacyjną na wartość świadczenia głównego
składają się należności z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego –
5.485,48 zł., składek na ubezpieczenie zdrowotne – 963,49 zł. i składek na
Fundusz Pracy i FGŚP – 386,52 zł. Pozostała kwota to odsetki od tych kwot,
ustalone na dzień wydania decyzji, lecz nie objęte kapitalizacją.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 394 1 § 3 w
związku z 39814 k.p.c.).