Supreme Court allows cassation appeal in social security case due to correct calculation of subject value exceeding ten thousand zloty threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the cassation appeal regarding a pre-retirement benefit. The appellant argued the lower court erred in calculating the appeal subject's value at 8,475 zł instead of the correct 10,407 zł. The court ruled that the appeal was admissible because the corrected value exceeded the statutory minimum threshold for cassation in property disputes.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.: In social security property disputes not covered by the special exemption list, a cassation appeal is inadmissible if the subject value is below ten thousand zloty, but the court may correct calculation errors to determine admissibility.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 53/11
POSTANOWIENIE
Dnia 23 stycznia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Beata Gudowska (przewodniczący)
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)
SSA Maciej Piankowski
w sprawie z wniosku S. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o świadczenie przedemerytalne ,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 stycznia 2012 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 2 sierpnia 2011 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z
dnia 2 sierpnia 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy od wyroku tego
Sądu z dnia 28 kwietnia 2011 r., którym oddalono apelację S. G. od wyroku Sądu
Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 grudnia 2010 r.
Sąd drugiej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest prawo
do świadczenia przedemerytalnego, którego wysokość uzależniona jest od kwoty
emerytury wyliczonej na użytek tego prawa. W myśl art. 3982 § 1 k.p.c., w
sprawach o prawa majątkowe z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga
kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa
niż 10.000 zł. Ponieważ przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawo do
świadczenia powtarzającego się, wartość przedmiotu zaskarżenia określa się
według art. 22 k.p.c., czyli stanowi ją suma świadczeń za okres jednego roku. W
skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawcy oznaczył tę wartość na kwotę
8.475 zł, czyli niższą niż warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej, wobec
czego skarga na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. podlegała odrzuceniu.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego
uchylenie, wskazując że określając wartość przedmiotu zaskarżenia popełnił
oczywistą omyłkę rachunkową. Faktyczną wartością przedmiotu zaskarżenia jest
bowiem kwota 10.407 zł (12 x 867,25 zł), a zatem skarga kasacyjna w sprawie jest
dopuszczalna.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest uzasadnione.
Sprawa o przyznanie świadczenia przedemerytalnego ma bez wątpienia
charakter majątkowy, co oznacza, że dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej
od wyroku Sądu drugiej instancji zależy od wartości przedmiotu kasacyjnego
zaskarżenia w wysokości nie niższej niż kwota dziesięciu tysięcy złotych (art. 398 2
§ 1 k.p.c.). Sprawa o majątkowe prawo do świadczenia przedemerytalnego nie jest
bowiem objęta zamkniętym katalogiem spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych,
w których skarga kasacyjna wyjątkowo przysługuje bez względu na wartość
przedmiotu zaskarżenia, a którymi w myśl art. 398 2 § 1 in fine k.p.c. są wyłącznie
sprawy o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie
obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, co oznacza, że w tej kategorii spraw nie
mieści się sprawa o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Z uwagi na to, że
jest to sprawa o świadczenia powtarzające się, nie budzi wątpliwości, że suma
takich świadczeń za rok stanowi w niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu
(art. 22 k.p.c.), a tym samym wartość przedmiotu zaskarżenia, bowiem skarga
kasacyjna dotyczy oddalenia w całości żądania odwołującego się.
Zgodnie z art. 39821 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym ma odpowiednie
zastosowanie m.in. art. 368 § 2 k.p.c., który w zdaniu trzecim przewiduje, że
przepisy art. 19-24 i 25 § 1 k.p.c. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że zarówno
sąd drugiej instancji, jak również Sąd Najwyższy w ramach badania warunków
formalnych skargi kasacyjnej może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia
podaną w skardze kasacyjnej, czy jest ona zgodna z zasadami jej ustalenia
zawartymi w art. 19-24 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia
6 czerwca 1997 r., II CKN 47/97, OSNC 1997 nr 11, poz. 180; z dnia 20 czerwca
1997 r., II CKN 245/97, niepublikowane; z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 156/97
niepublikowane, z dnia 9 lipca 1997 r., II CKN 257/97, niepublikowane). Badanie
wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej ma na celu
sprawdzenie, czy skarga kasacyjna jest dopuszczalna ze względu na minimalną
wartość zaskarżenia wymaganą od skargi kasacyjnej według art. 398 2 § 1 k.p.c.
Badanie w tym zakresie nie może być utożsamiane ze sprawdzeniem wartości
przedmiotu sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r.,
III CKN 71/97, niepublikowane oraz z dnia 15 stycznia 1998 r., I CZ 19/97,
niepublikowane). Ważne jest bowiem, by rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy
podlegały te skargi kasacyjne, których dopuszczalność przewidują przepisy
procesowe.
Przepisy
ustawy
z
dnia
kwietnia
2004
r.
o
świadczeniach
przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252 ze zm.) w sposób precyzyjny
określają wysokość świadczenia przedemerytalnego przysługującego konkretnej
osobie, a zatem możliwe i konieczne jest dokładne jego obliczenie. Zgodnie z art. 3
ust. 1 tej ustawy, kwota świadczenia przedemerytalnego wynosi 670 zł miesięcznie,
z tym że podlega waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie
z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych (art. 3 ust. 2). Uwzględniając, że w roku 2010 wskaźnik waloryzacji
emerytur i rent wynosił 104,62 % (komunikat Ministra Pracy i Polityki Społecznej z
dnia 12 lutego 2010 r.; M.P. Nr 8, poz. 75), a w roku 2011 - 103,1% (komunikat
Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lutego 2011 r.; M.P. Nr 12, poz. 134),
wysokość świadczenia przedemerytalnego od 1 marca 2010 r. wynosiła 841, 17 zł,
zaś od 1 marca 2011 r. – 867, 25 zł.
Z uwagi na zaskarżenie przez wnioskodawcę wyroku Sądu Apelacyjnego w
całości wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiadała wartości przedmiotu sporu.
Zarówno zaś na dzień wniesienia odwołania (24 maja 2010 r.), jak i na datę
orzekania przez Sąd Apelacyjny (28 kwietnia 2011 r.) wartość przedmiotu sporu
przekraczała 10.000 zł, bo wynosiła odpowiednio 10.094,04 zł (12 x 841,17 zł) i
10.407 zł (12 x 867,25 zł).
Żalący trafnie zatem podniósł, że skarga kasacyjna jest w tej sprawie
dopuszczalna, a pierwotne oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę
8.475 zł było wynikiem oczywistej omyłki (w skardze kasacyjnej odniesiono ją do
wysokości
najniższej
emerytury
zamiast
do
wysokości
świadczenia
przedemerytalnego).
Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w
związku z art. 39816 k.p.c.).