Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 53/11 Generato dall'IA

Supreme Court allows cassation appeal in social security case due to correct calculation of subject value exceeding ten thousand zloty threshold.

Numero d'incarto II UZ 53/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the cassation appeal regarding a pre-retirement benefit. The appellant argued the lower court erred in calculating the appeal subject's value at 8,475 zł instead of the correct 10,407 zł. The court ruled that the appeal was admissible because the corrected value exceeded the statutory minimum threshold for cassation in property disputes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.: In social security property disputes not covered by the special exemption list, a cassation appeal is inadmissible if the subject value is below ten thousand zloty, but the court may correct calculation errors to determine admissibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility social security benefits pre-retirement benefit subject value threshold calculation error correction property dispute value art 3982 k.p.c.

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
W myśl art. 3982 § 1 k.p.c., w
Art. 22 k.p.c.
według art. 22 k.p.c., czyli stanowi ją suma świadczeń za okres jednego roku.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
czego skarga na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. podlegała odrzuceniu.
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w
Art. 39816 k.p.c.
związku z art. 39816 k.p.c.).
Act on pre-retirement benefits of 30 April 2004
Act on pensions and allowances from the Social Insurance Fund of 17 December 1998
art. 3982 § 1 k.p.c
W myśl art. 3982 § 1 k.p.c., w
art. 22 k.p.c
według art. 22 k.p.c., czyli stanowi ją suma świadczeń za okres jednego roku.
art. 3986 § 2 k.p.c
czego skarga na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CKN 47/97
6 czerwca 1997 r., II CKN 47/97, OSNC 1997 nr 11, poz.
II CKN 245/97
1997 r., II CKN 245/97, niepublikowane; z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 156/97
I CKN 156/97
1997 r., II CKN 245/97, niepublikowane; z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 156/97
II CKN 257/97
niepublikowane, z dnia 9 lipca 1997 r., II CKN 257/97, niepublikowane).
III CKN 71/97
III CKN 71/97, niepublikowane oraz z dnia 15 stycznia 1998 r., I CZ 19/97,
I CZ 19/97
III CKN 71/97, niepublikowane oraz z dnia 15 stycznia 1998 r., I CZ 19/97,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 53/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

SSA Maciej Piankowski

w sprawie z wniosku S. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o świadczenie przedemerytalne ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 stycznia 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 2 sierpnia 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 2 sierpnia 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy od wyroku tego

Sądu z dnia 28 kwietnia 2011 r., którym oddalono apelację S. G. od wyroku Sądu

Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 grudnia 2010 r.

Sąd drugiej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest prawo

do świadczenia przedemerytalnego, którego wysokość uzależniona jest od kwoty

emerytury wyliczonej na użytek tego prawa. W myśl art. 3982 § 1 k.p.c., w

sprawach o prawa majątkowe z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga

kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa

niż 10.000 zł. Ponieważ przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawo do

świadczenia powtarzającego się, wartość przedmiotu zaskarżenia określa się

według art. 22 k.p.c., czyli stanowi ją suma świadczeń za okres jednego roku. W

skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawcy oznaczył tę wartość na kwotę

8.475 zł, czyli niższą niż warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej, wobec

czego skarga na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. podlegała odrzuceniu.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego

uchylenie, wskazując że określając wartość przedmiotu zaskarżenia popełnił

oczywistą omyłkę rachunkową. Faktyczną wartością przedmiotu zaskarżenia jest

bowiem kwota 10.407 zł (12 x 867,25 zł), a zatem skarga kasacyjna w sprawie jest

dopuszczalna.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione.

Sprawa o przyznanie świadczenia przedemerytalnego ma bez wątpienia

charakter majątkowy, co oznacza, że dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej

od wyroku Sądu drugiej instancji zależy od wartości przedmiotu kasacyjnego

zaskarżenia w wysokości nie niższej niż kwota dziesięciu tysięcy złotych (art. 398 2

§ 1 k.p.c.). Sprawa o majątkowe prawo do świadczenia przedemerytalnego nie jest

bowiem objęta zamkniętym katalogiem spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych,

w których skarga kasacyjna wyjątkowo przysługuje bez względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia, a którymi w myśl art. 398 2 § 1 in fine k.p.c. są wyłącznie

sprawy o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, co oznacza, że w tej kategorii spraw nie

mieści się sprawa o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Z uwagi na to, że

jest to sprawa o świadczenia powtarzające się, nie budzi wątpliwości, że suma

takich świadczeń za rok stanowi w niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu

(art. 22 k.p.c.), a tym samym wartość przedmiotu zaskarżenia, bowiem skarga

kasacyjna dotyczy oddalenia w całości żądania odwołującego się.

Zgodnie z art. 39821 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym ma odpowiednie

zastosowanie m.in. art. 368 § 2 k.p.c., który w zdaniu trzecim przewiduje, że

przepisy art. 19-24 i 25 § 1 k.p.c. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że zarówno

sąd drugiej instancji, jak również Sąd Najwyższy w ramach badania warunków

formalnych skargi kasacyjnej może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia

podaną w skardze kasacyjnej, czy jest ona zgodna z zasadami jej ustalenia

zawartymi w art. 19-24 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia

6 czerwca 1997 r., II CKN 47/97, OSNC 1997 nr 11, poz. 180; z dnia 20 czerwca

1997 r., II CKN 245/97, niepublikowane; z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 156/97

niepublikowane, z dnia 9 lipca 1997 r., II CKN 257/97, niepublikowane). Badanie

wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej ma na celu

sprawdzenie, czy skarga kasacyjna jest dopuszczalna ze względu na minimalną

wartość zaskarżenia wymaganą od skargi kasacyjnej według art. 398 2 § 1 k.p.c.

Badanie w tym zakresie nie może być utożsamiane ze sprawdzeniem wartości

przedmiotu sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r.,

III CKN 71/97, niepublikowane oraz z dnia 15 stycznia 1998 r., I CZ 19/97,

niepublikowane). Ważne jest bowiem, by rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy

podlegały te skargi kasacyjne, których dopuszczalność przewidują przepisy

procesowe.

Przepisy

ustawy

z

dnia

kwietnia

2004

r.

o

świadczeniach

przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252 ze zm.) w sposób precyzyjny

określają wysokość świadczenia przedemerytalnego przysługującego konkretnej

osobie, a zatem możliwe i konieczne jest dokładne jego obliczenie. Zgodnie z art. 3

ust. 1 tej ustawy, kwota świadczenia przedemerytalnego wynosi 670 zł miesięcznie,

z tym że podlega waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie

z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (art. 3 ust. 2). Uwzględniając, że w roku 2010 wskaźnik waloryzacji

emerytur i rent wynosił 104,62 % (komunikat Ministra Pracy i Polityki Społecznej z

dnia 12 lutego 2010 r.; M.P. Nr 8, poz. 75), a w roku 2011 - 103,1% (komunikat

Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lutego 2011 r.; M.P. Nr 12, poz. 134),

wysokość świadczenia przedemerytalnego od 1 marca 2010 r. wynosiła 841, 17 zł,

zaś od 1 marca 2011 r. – 867, 25 zł.

Z uwagi na zaskarżenie przez wnioskodawcę wyroku Sądu Apelacyjnego w

całości wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiadała wartości przedmiotu sporu.

Zarówno zaś na dzień wniesienia odwołania (24 maja 2010 r.), jak i na datę

orzekania przez Sąd Apelacyjny (28 kwietnia 2011 r.) wartość przedmiotu sporu

przekraczała 10.000 zł, bo wynosiła odpowiednio 10.094,04 zł (12 x 841,17 zł) i

10.407 zł (12 x 867,25 zł).

Żalący trafnie zatem podniósł, że skarga kasacyjna jest w tej sprawie

dopuszczalna, a pierwotne oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę

8.475 zł było wynikiem oczywistej omyłki (w skardze kasacyjnej odniesiono ją do

wysokości

najniższej

emerytury

zamiast

do

wysokości

świadczenia

przedemerytalnego).

Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w

związku z art. 39816 k.p.c.).