Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 52/99 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation on social security appeal, ruling court scope is limited to reviewing administrative decisions.

Numero d'incarto II UZ 52/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social security court decision regarding a military pension amount. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted the law by comparing the last month's allowance to the average of the last year, which allegedly reduced the pension. The court held that social security courts do not determine substantive rights but only review the legality of administrative decisions, and the appeal lacked value due to the low amount involved.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 476 § 2 KPC; Art. 477 § 2 KPC: Social security courts do not determine substantive rights but review the legality of administrative decisions, and cassation is inadmissible ratione valoris if the disputed amount is below the statutory threshold.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security court jurisdiction administrative decision review cassation ratione valoris military pension calculation scope of social security proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 476 § 2 KPC
służbą wojskową albo służbą w Milicji Obywatelskiej lub Służbie Więziennej (art. 476
Art. 477 § 2 KPC
decyzją, to jego rozstrzygnięcie odnosi się do zaskarżonej decyzji (art. 477 § 2, art.
Art. 477 § 14 KPC
decyzją, to jego rozstrzygnięcie odnosi się do zaskarżonej decyzji (art. 477 § 2, art.
Art. 477 § 14a KPC
decyzją, to jego rozstrzygnięcie odnosi się do zaskarżonej decyzji (art. 477 § 2, art.
Art. 393 KPC
W konsekwencji - na zasadzie art. 3935 KPC w związku z art.
Art. 385 KPC
Mając to na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 385 w związku z art.
Art. 397 § 2 KPC
385 w związku z art. 397 § 2 i art.
Art. 53 ust. 1 pkt 3 lit. b of the Act on Pension Provision for Professional Soldiers and Their Families
Powołując się na art. 53 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 13 maja 1999 r.

II UZ 52/99

W sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego, jej treść wyznacza

przedmiot i zakres rozpoznania oraz orzeczenia sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie: SN Beata Gudowska (sprawozdawca), SA Krystyna Bednarczyk.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ludwika P. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu

w W. o wysokość emerytury, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie

Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 1999 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Wojskowy organ emerytalny - Wojskowe Biuro Emerytalne w W., decyzją z

dnia 8 listopada 1997 r., skierowaną do Ludwika P., dokonał ustalenia nowej wysokości jego emerytury wojskowej. Powołując się na art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 10

grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin

(jednolity tekst: Dz.U. z 1995 r. Nr 4, poz. 17 ze zm.) uwzględnił w nowej kwocie

emerytury dodatek stały, obliczony według wskaźnika relacji wysokości tego dodatku

wypłacanego w ostatnim miesiącu służby do kwoty uposażenia zasadniczego w tym

miesiącu.

Odwołanie od tej decyzji, wskazujące na obniżenie świadczenia, oddalił Sąd

Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z dnia

2 kwietnia 1995 r., zaś apelację zainteresowanego oddalił Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 1998 r.

Podstawę wniesienia kasacji przez pełnomocnika Ludwika P. stanowiło naruszenie prawa materialnego, tj. przytoczonego na wstępie przepisu art. 53 ust. 1 pkt 3

lit. b oraz art. 32 wojskowej ustawy emerytalnej przez niewłaściwą ich wykładnię i

obliczenie kwoty dodatku stałego przez porównanie z dodatkiem przysługującym w

ostatnim miesiącu służby, zamiast ze średnią kwotą tego dodatku z ostatniego roku

służby, według którego dotychczas była obliczana jego emerytura. Był to - jak twierdzono w kasacji - błąd, który spowodował obniżenie emerytury, ponieważ dodatek w

ostatnim miesiącu służby był niższy od średniego.

Ostatecznie kasacja zaczepiała orzeczenie Sądu drugiej instancji w odniesieniu do wysokości świadczenia, w związku z czym Sąd Apelacyjny, sprawdzając wartość przedmiotu zaskarżenia kasacją, ustalił, że wynosi ona w skali roku 3.886,32 zł.

W konsekwencji - na zasadzie art. 3935 KPC w związku z art. 393 pkt 1 KPC - postanowieniem z dnia 1 kwietnia 1999 r. kasację odrzucił.

W zażaleniu na to postanowienie zainteresowany podnosił, że niezrozumiała

była ocena dopuszczalności kasacji ratione valoris, skoro w kontekście całokształtu

sprawy spór dotyczył ustalenia, czy zmiana wykładni art. 53 ust. 1 pkt 3 lit b wojskowej ustawy emerytalnej daje prawo organowi rentowemu do ponownego ustalenia

wysokości świadczeń i to z naruszeniem praw nabytych uprawnionego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przed sądami powszechnymi nie ma sporu o wykładnię prawa. Sądy "cywilne"

rozpoznają spory o świadczenie lub ustalenie stosunku prawnego lub prawa, natomiast sądy pracy i ubezpieczeń społecznych sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, przez które rozumie się sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczących ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia rodzinnego, emerytur i rent, świadczeń z funduszu alimentacyjnego, innych świadczeń w

sprawach należących do właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz odszkodowań przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze

służbą wojskową albo służbą w Milicji Obywatelskiej lub Służbie Więziennej (art. 476

§ 2 KPC).

Zakres i przedmiot rozpoznania sądowego wyznacza treść decyzji organu

rentowego. Decyzja zapada po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego,

którego przedmiotem i celem jest ustalenie prawa do świadczeń z ubezpieczenia

społecznego lub ich wysokości. Ubezpieczony przedstawia w nim wszelkie okoliczności wiążące się z warunkami stawianymi przez ustawę dla przyznania lub ustalania

wysokości świadczeń. W późniejszym postępowaniu, wywołanym odwołaniem do

sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, zgodnie z systemem orzekania w sprawach z

tego zakresu, sąd nie rozstrzyga o zasadności wniosku, lecz o prawidłowości zaskarżonej decyzji. Sąd nie działa w zastępstwie organu rentowego, w związku z czym

nie ustala prawa do świadczeń, i choć samodzielnie oraz we własnym zakresie rozstrzyga wszelkie kwestie związane z prawem lub wysokością świadczenia objętego

decyzją, to jego rozstrzygnięcie odnosi się do zaskarżonej decyzji (art. 477 § 2, art.

47714 § 2 i art. 47714a KPC). W podsumowaniu tej części rozważań należy przyjąć, że

w sprawie, w której wniesiono odwołanie od decyzji organu rentowego, przedmiot

oraz zakres rozpoznania i orzeczenie sądu pracy i ubezpieczeń społecznych wyznacza treść tej decyzji.

Na tle powyższego stwierdzenia argumenty zażalenia, stanowiące próbę wykazania, że przedmiotem kasacji jest prawo do świadczenia, w czym miał być pomocny wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1997 r., II UKN 104/97 (OSNAPUS

1998 nr 5, poz. 157), nie są do zaakceptowania. Stanowią wyraz błędnego stawiania

znaku równości pomiędzy materią rozważań Sądu, wywodem prawnym prowadzącym do rozstrzygnięcia, a samym rozstrzygnięciem.

W rozpoznawanej sprawie wywód prawny Sądu Apelacyjnego istotnie dotyczył

wykładni wskazywanego przepisu art. 53 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy emerytalnej oraz

jego subsumcji do sytuacji faktycznej przedstawionej przez zainteresowanego, lecz

prowadzony był wyłączenie celem rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości pobieranej przez niego emerytury wojskowej; odniesienia się do zasadności obniżenia emerytury w decyzji z dnia 8 listopada 1997 r.

Reasumując, sprawa nie dotyczyła ustalenia stosunku prawnego lub prawa na

gruncie przepisu art. 53 ust.1 pkt 3 lit b wojskowej ustawy emerytalnej, lecz była sporem o świadczenia, których wartość - prawidłowo ustalona przez Sąd drugiej instancji

- nie przekraczała 5000 zł. Mając to na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 385 w związku z art. 397 § 2 i art. 39319 KPC).