Supreme Court dismisses appeal in social insurance case where disputed value is under 10,000 PLN. Appeal rejected due to inadmissibility under Article 398 of Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court decision rejecting a cassation complaint regarding social insurance benefits. The applicant argued that the dispute concerned pension rights despite the partial dismissal, but the court held that the value of the disputed subject matter was only 8,000 PLN. Consequently, the appeal was inadmissible because the statutory threshold for such cases requires a value exceeding 10,000 PLN.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 ust. 2 § 1 k.p.c.; Art. 3986 ust. 2 k.p.c.: In social insurance matters, a cassation appeal is inadmissible if the disputed value is below 10,000 PLN, except for cases concerning the granting or withholding of pensions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 5/10
POSTANOWIENIE
Dnia 15 kwietnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Roman Kuczyński
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z wniosku K. K
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o wysokość świadczenia ,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 kwietnia 2010 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 3 grudnia 2009 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną wnioskodawcy K. K. od wyroku tego Sądu z dnia 7 lipca 2009 r., w
sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość świadczenia,
wskazując
w
uzasadnieniu,
że
skarga
kasacyjna
jest
przedmiotowo
niedopuszczalna. W ocenie tego Sądu, zgodnie z art. 398 2 § 1 k.p.c.,
dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych,
podlega ograniczeniu, bowiem skarga taka jest dopuszczalna, poza sprawami o
przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem
ubezpieczenia społecznego, tylko w sprawach, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest wyższa niż dziesięć tysięcy złotych. W ocenianej sprawie,
pełnomocnik wnioskodawcy określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę
8.000,00 zł.
W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik wnioskodawcy,
wskazał iż to „że w toku procesu o ustalenie praw do świadczeń emerytalnych lub
rentowych, ZUS lub Sąd uwzględni część roszczeń skarżącego, nie zmienia faktu,
że pozostał oddalony fragment merytoryczny sprawy dotyczący nie uwzględnienia
jakiegoś okresu składkowego” a rozpatrywana sprawa „nie przestaje mieć charakter
sporu o przyznanie emerytury lub renty”. W ocenie pełnomocnika przedmiotem
złożonej skargi kasacyjnej jest nieprzyznanie świadczeń rentowych i emerytalnych
z tytułu okresu pracy na własny rachunek, co odpowiada kryteriom zakreślonym w
art. 3982 § 1 k.p.c., uzasadniającym merytoryczne rozpatrzenie wniesionej skargi
kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna
przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w sprawach o
przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem
ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach z tego zakresu
skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 k.p.c.). Sąd
Najwyższy niejednokrotnie już wyjaśniał, że sprawy z zakresu ubezpieczeń
społecznych, w których przedmiotem zaskarżenia kasacyjnego jest wysokość
świadczenia emerytalno-rentowego są sprawami o świadczenie, w których
dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na
wartość przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli więc przedmiotem sporu jest różnica
pomiędzy świadczeniem w wysokości wyliczonej przez wnioskodawcę a
należnością ustaloną przez organ rentowy, wartością przedmiotu zaskarżenia jest
suma
kwot
stanowiących
miesięczne
różnice
pomiędzy
świadczeniem
dochodzonym a pobieranym za okres jednego roku (por. np. postanowienia z dnia
14 stycznia 1997 r., ll UKN 51/97 - OSNAPiUS 1997 Nr 17, poz. 329, z dnia 24
czerwca 2009 r., II UZ 19/09 - LEX nr 519958, z dnia 21 lipca 2009 r., II UZ 26/09,
LEX nr 537026 oraz uzasadnienie trafnie wskazanego przez Sąd Apelacyjny,
postanowienia z dnia 8 stycznia 2008 r., II UZ 41/07 - OSNP 2009/7-8/107).
W okolicznościach sprawy, nie budzi wątpliwości, że prawo wnioskodawcy
do emerytury zostało ustalone decyzją organu rentowego z dnia 19 lutego 2008 r.,
a przedmiotem sporu była wysokość tego świadczenia, skoro w podstawie jego
wymiaru pominięto niektóre okresy, których zaliczenia wnioskodawca dochodził.
Prezentowane w uzasadnieniu zażalenia stanowisko pełnomocnika wnioskodawcy,
że spór dotyczący nieuwzględnienia jakiegoś okresu składkowego jest fragmentem
sprawy o prawo do świadczenia, nie jest trafne, a w rozpatrywanej sprawie
dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na
wartość przedmiotu zaskarżenia.
W
tym
stanie
rzeczy,
stanowisko
Sądu
Apelacyjnego
zawarte
w
zaskarżonym postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc pod uwagę,
należało orzec jak w postanowieniu, zgodnie z art. 398 14 w związku z art. 3941 § 3
k.p.c.