Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 48/16 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal ruling for remand to social insurance fund regarding pension calculation dispute.

Numero d'incarto II UZ 48/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision to remand the case to the social insurance fund for a new ruling. The lower court incorrectly concluded that the first-instance judge failed to address the core dispute, which concerned the calculation of a pension based on reaching the general retirement age. The Supreme Court determined that the first-instance judge properly resolved the contested issue regarding the application of specific pension laws without requiring a full evidentiary hearing.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 386 § 2, 4 k.p.c.; Art. 3941 § 11 k.p.c.: The Supreme Court reviewing an appeal under Art. 3941 § 11 k.p.c. examines only whether the first-instance judgment was set aside pursuant to Art. 386 § 2 or § 4 k.p.c. and does not independently assess the correctness of the application of substantive law or the necessity of a full evidentiary proceeding.

Parole chiave

Generato dall'IA
social insurance fund pension calculation general retirement age appeal procedure remand to administrative body substantive law review evidentiary hearing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 386 § 2 k.p.c.
386 § 4 k.p.c.), względnie czy nie doszło w tym postępowaniu do nieważności postępowania (art. 386 § 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy nie podziela poglądu Sądu drugiej instancji, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy.
Art. 386 § 4 k.p.c.
3941 § 11 k.p.c., Sąd Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość zastosowania art. 386 § 2 lub 4 k.p.c.
Art. 389 § 15 k.p.c.
Art. 3941 § 11 k.p.c.
W konsekwencji, przy rozpoznaniu zażalenia, o którym mowa w art. 3941 § 11 k.p.c., Sąd Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość zastosowania art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Art. 477 § 14a k.p.c.
art. 386 § 4 k.p.c
3941 § 11 k.p.c., Sąd Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość zastosowania art. 386 § 2 lub 4 k.p.c.
art. 3941 § 11 k.p.c
W konsekwencji, przy rozpoznaniu zażalenia, o którym mowa w art. 3941 § 11 k.p.c., Sąd Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość zastosowania art.
art. 386 § 2 k.p.c
386 § 4 k.p.c.), względnie czy nie doszło w tym postępowaniu do nieważności postępowania (art. 386 § 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy nie podziela poglądu Sądu drugiej instancji, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy.
art. 38915 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I UZ 33/11
Supreme Court dismisses appeal regarding attorney fees calculated per final appeal outcome, not per retrial instances.
II UZ 50/12
274; z 30 października 2012 r., II UZ 50/12, OSNP 2013 nr 23-24, poz.
I UZ 40/13
289; z 19 listopada 2013 r., I UZ 40/13, LEX nr 1555391; z 27 listopada 2014 r., III UZ 12/14, LEX nr 1628950).
III UZ 12/14
Supreme Court quashes appeal court ruling for retrial due to incomplete evidence procedure under Art. 386 § 4 CPC.
I CZ 143/12
Supreme Court allows appeal by remanding case due to need for full evidentiary proceedings under Civil Procedure Code.
I CZ 144/12
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because registration proceedings differ from civil process regarding cassation control.
IV CZ 10/15
Supreme Court dismissed appeal for non-exhaustion of cassation remedy regarding lack of standing in notarial entry case.
I CZ 44/15
Supreme Court dismisses appeal regarding civil procedure violation when lower court applies different legal basis than plaintiff's claim.
IV CZ 3/15
Supreme Court dismisses cassation appeal due to procedural defects and lack of merit in fee waiver request.
II UZP 4/13
Supreme Court allows pension recalculation for pre-1949 retirees continuing employment after 2008 regardless of prior early retirement.
II UK 424/12
Supreme Court dismisses pension claimant's appeal, allowing recalculation of pension under general retirement age rules.
II UK 143/12
II UK 23/13
Supreme Court allows pension recalculation for continued contributors who applied for capital-based pension after 2008.
I UK 345/13
Supreme Court dismissed pension claim arguing that continuing employment after age 65 does not bar early retirement benefits under Art. 55.
I UK 27/14
Supreme Court allows pension recalculation under Art. 55 for those continuing insurance after retirement.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 48/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)‎SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Staryk w sprawie z wniosku J. S.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 listopada 2016 r.,‎zażalenia organu rentowego na wyrok Sądu Apelacyjnego‎z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt III AUa (…), uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny, w sprawie J. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, I Oddziałowi w W. o emeryturę, na skutek apelacji organu rentowego, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2016 r. uchylił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 grudnia 2014 r. i poprzedzające go decyzje organu rentowego z dnia 5 czerwca 2014 r. oraz z dnia 18 lipca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu.Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, bowiem błędnie przyjął, że ubezpieczonemu - decyzją z dnia 20 sierpnia 2009 r. - przyznano prawo do emerytury w powszechnym wieku emerytalnym, a tymczasem była to emerytura wcześniejsza.

W związku z tym wniosek ubezpieczonego z dnia 30 maja 2014 r. był pierwszym wnioskiem o przyznanie emerytury z tytułu osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego i obowiązkiem organu rentowego było obliczenie należnej emerytury na podstawie art. 27 w związku z art. 53 i na podstawie art. 26 w związku z art. 55 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 887 ze zm.; dalej jako ustawa emerytalna) i przyznanie wyższego świadczenia. W konkluzji stwierdził, że „skoro bezspornym ustaleniem jest, że zaskarżone decyzje nie uwzględniają wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia wniosków ubezpieczonego, okoliczności faktycznych oraz regulacji prawnych, rozstrzygnięcie zapadło na podstawie art. 47714a k.p.c.”.Organ rentowy zaskarżył ten wyrok zażaleniem w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 47714a k.p.c. w związku z art. 386 § 4 k.p.c., przez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji organu rentowego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bezpośrednio organowi rentowemu, podczas gdy w niniejszej sprawie istota sporu została rozpoznana, a zasadność dokonania korzystniejszego wyliczenia świadczenia ubezpieczonego w oparciu o art. 26 w związku z art. 55 ustawy emerytalnej, wskazanego w wytycznych uzasadnienia wyroku, jest w istocie między stronami kwestią sporną.W uzasadnieniu organ rentowy podkreślił, że w niniejszej sprawie zaistniał spór między stronami, bowiem stanowisko organu rentowego w zakresie stosowania do sytuacji ubezpieczonego art. 55 ustawy emerytalnej jest odmienne niż stanowisko judykatury wypracowane jeszcze przed nowelizacją ustawy emerytalnej dokonanej ustawą z dnia 5 marca 2015 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. poz. 552), która weszła w życie 1 maja 2015 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Na wstępie należy wskazać, że wyrok sądu odwoławczego uchylający wyrok sądu pierwszej instancji i poprzedzającą go decyzję organu rentowego z przekazaniem sprawy do rozpoznania bezpośrednio organowi rentowemu jest zaskarżalny zażaleniem w trybie art. 3941 § 11 k.p.c. W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się również, że art. 47714a k.p.c. nie ma samodzielnego bytu i jego zastosowanie wymaga w pierwszej kolejności spełnienia warunków z art. 386 § 2 lub § 4 k.p.c., czyli zaistnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie apelacji przez uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 17 października 2011 r., I UZ 33/11, OSNP 2012 nr 21- 22, poz. 274; z 30 października 2012 r., II UZ 50/12, OSNP 2013 nr 23-24, poz. 289; z 19 listopada 2013 r., I UZ 40/13, LEX nr 1555391; z 27 listopada 2014 r., III UZ 12/14, LEX nr 1628950).

W konsekwencji, przy rozpoznaniu zażalenia, o którym mowa w art. 3941 § 11 k.p.c., Sąd Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość zastosowania art. 386 § 2 lub 4 k.p.c. i nie rozpoznaje żadnych innych zarzutów (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 października 2012 r., I CZ 143/12, LEX nr 1265545; z dnia 25 października 2012 r., I CZ 144/12, LEX nr 1265546; z dnia 21 maja 2015 r., IV CZ 10/15, LEX nr 1730602; z dnia 20 maja 2015 r., I CZ 44/15, LEX nr 1747843; z dnia 29 kwietnia 2015 r., IV CZ 3/15, LEX nr 1678970). W szczególności ocena Sądu Najwyższego nie dotyczy prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Dlatego też kontroli wynikającej z art. 3941 § 11 k.p.c. podlega wyłącznie to, czy w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie rozpoznano istoty sprawy albo czy wydanie wyroku kończącego spór wymagałoby przeprowadzenia przez sąd odwoławczy postępowania dowodowego w całości (art. 386 § 4 k.p.c.), względnie czy nie doszło w tym postępowaniu do nieważności postępowania (art. 386 § 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy nie podziela poglądu Sądu drugiej instancji, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy. W niniejszej sprawie istota sprawy dotyczyła możliwości ustalenia wysokości emerytury ubezpieczonego z tytułu osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego na podstawie art. 55 w związku z art. 26 ustawy emerytalnej (o czym negatywnie przesądził organ rentowy), a orzeczenie Sądu pierwszej instancji ten spór rozstrzygało zgodnie z wnioskiem ubezpieczonego.Ze stanowiska Sądu drugiej instancji wyartykułowanego w uzasadnieniu orzeczenia wynika obowiązek zastosowania wykładni art. 55 ustawy emerytalnej przyjętej przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 4 lipca 2013 r., II UZP 4/13 (OSNP 2013 nr 21-22, poz. 257) i w późniejszych wyrokach: z dnia 10 lipca 2013 r., II UK 424/12 (LEX nr 1341674) oraz z dnia 7 listopada 2013 r., II UK 143/12 (niepublikowany); z dnia 9 września 2013 r., II UK 23/13 (LEX nr 1375193); z dnia 19 marca 2014 r., I UK 345/13 (LEX nr 14552280; z dnia 18 września 2014 r., I UK 27/14 (LEX nr 1537287) oraz z dnia 8 lipca 2015 r. (M.

P.Pr. 2015 nr 10, s. 549-550), z którą organ rentowy się nie zgadza. Zatem w istocie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bezpośrednio organowi rentowemu zmierza do „wymuszenia” na organie rentowym zmiany jego stanowiska odnośnie do omawianej kwestii, a więc do zmiany rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 38915 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. r.g.