Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 47/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial request due to improper representation. Claimant argues counsel was ineffective, but court finds no legal ground for retrial.

Numero d'incarto II UZ 47/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the appellate court's rejection of a retrial request. The applicant claimed improper representation by counsel, arguing they were inadequately defended, while the appellate court found no statutory basis for retrial under the Civil Procedure Code. The Supreme Court ruled that mere dissatisfaction with representation quality does not constitute 'improper representation' under the law, as the applicant was represented by a professional attorney throughout the proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401 ust. 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A claim for retrial based on improper representation is inadmissible if the party was represented by a professional attorney, as such representation precludes the legal ground of 'improper representation' under the Civil Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request improper representation professional attorney civil procedure code inadmissible appeal legal representation supreme court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 401 ust. 2 k.p.c.
wznowienia wymieniona w art. 401, 4011 , 403 i 404 k.p.c..
Art. 410 § 1 k.p.c.
odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 2 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
3941 § 2 i 3 w związku z art. 39814 k.p.c..
art. 410 § 1 k.p.c
odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
art. 401 pkt 2 k.p.c
wniesienia skargi był więc zarzut wskazany w art. 401 pkt 2 k.p.c., mimo to Sąd
art. 410 k.p.c
skargi, przewidzianym w art. 410 k.p.c., Sąd nie ocenia zasadności skargi ani
art. 411 k.p.c
uchylenia art. 411 k.p.c., nastąpiła eliminacja dwustopniowego postępowania, z
art. 39814 k.p.c
3941 § 2 i 3 w związku z art. 39814 k.p.c..

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 10 lutego 2006 r. I PZ 33/05
wyrok SN z dnia 17 lipca 2006 r. I PK 5/06
wyrok SN z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07
postanowienie SN z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05
postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00
postanowienie SN z dnia 5 listopada 1999 r., III AO 60/90
I PK 5/06
I PK 5/06, Wokanda 2006, nr 11, s.
III CSK 56/07
Supreme Court dismisses appeal for retrial as no statutory ground existed despite formal citation errors.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 47/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z wniosku A. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o podleganie dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 12 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Na skutek apelacji A. K. od wyroku z dnia 9 grudnia 2009 - Sąd Apelacyjny

wyrokiem z dnia 2 czerwca 2010r. oddalił apelację.

A. K. pismem z dnia 7 września 2010r. złożył skargę o wznowienie

postępowania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi

twierdząc,

że

w

sprawie

U

…/08

Sądu

Okręgowego

był

nienależycie

reprezentowany, a pełnomocnicy byli nieudolni i niedostatecznie przekonujący.

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie A. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, na skutek skargi o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 2

czerwca 2010 r. postanowieniem z 12 października 2010 r. odrzucił skargę

Sąd Apelacyjny uznał, że w sprawie nie została wykazana żadna podstawa

wznowienia wymieniona w art. 401, 4011 , 403 i 404 k.p.c..

Andrzej .poczynając od drugiej rozprawy przed Sądem Okręgowym,

reprezentowany był przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu na swój wniosek.

Pełnomocnik był obecny na wszystkich rozprawach zarówno przed Sądem

Okręgowym jak i Sądem Apelacyjnym. Był aktywny w toku postępowania, składał

pisma procesowe, a A. K., do czasu złożenia skargi, nie zgłaszał żadnych

zastrzeżeń odnośnie reprezentujących go pełnomocników. Dlatego Sąd Apelacyjny

stwierdził, że wniesiona skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie i podlega

odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

W zażaleniu pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył w całości postanowienie

Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października 2010 r. i wniósł o jego uchylenie w

całości.

W opinii Autora zażalenia stanowisko Sądu Apelacyjnego jest niesłuszne.

Przytoczyć należy brzmienie art. 410 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd odrzuca

skargą wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą

na ustawowej podstawie. W sprawie niniejszej odwołujący się wskazał, że

podstawą skargi jest fakt, iż był on nienależycie reprezentowany. Podstawą

wniesienia skargi był więc zarzut wskazany w art. 401 pkt 2 k.p.c., mimo to Sąd

Apelacyjny ją odrzucił.

Tymczasem wykładnia art. 410 § 1 k.p.c. przedstawiona w orzecznictwie Sądu

Najwyższego wskazuje, że odrzucenie skargi (także na posiedzeniu niejawnym)

może nastąpić z przyczyn wyłącznie formalnych. Na wstępnym etapie badania

skargi, przewidzianym w art. 410 k.p.c., Sąd nie ocenia zasadności skargi ani

trafności powołanej w niej podstawy, a jedynie to, czy zachowane zostały warunki

umożliwiające jej rozpoznanie, w tym to, czy skarżący trafnie powołał podstawę

wznowienia

postępowania.

W

zakresie

badania

podstaw

wznowienia

na

posiedzeniu niejawnym mieści się jedynie stwierdzenie czy skarżący wskazuje

podstawę wznowienia i czy odpowiada ona jednej z podanych w Kodeksie

postępowania cywilnego przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia, nie zaś

czy podstawa ta rzeczywiście istnieje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.

Wnoszący zażalenie nie ma racji, twierdząc, że odrzucenie skargi o

wznowienie postępowania może nastąpić z przyczyn wyłącznie formalnych

Należy mieć na uwadze, że ustawa z 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks

postępowania

cywilnego

oraz

ustawy

prawo

o

ustroju

sądów

powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) znowelizowała przepisy dotyczące

postępowania w sprawie skargi o wznowienie postępowania. Obecnie, wskutek

uchylenia art. 411 k.p.c., nastąpiła eliminacja dwustopniowego postępowania, z

podziałem na czynności sądowe, które mogły zostać dokonane na posiedzeniu

niejawnym (wstępne badanie skargi) oraz na rozprawie. Zgodnie z nowym

brzmieniem art. 410 § 1 k.p.c. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie

przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie, a

postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Oznacza to, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym stwierdzenie na

posiedzeniu niejawnym dopuszczalności wznowienia nie ogranicza się do badania,

czy wskazane przez wnoszącego skargę okoliczności oparte są na przewidzianej w

ustawie podstawie wznowienia, lecz obejmuje badanie i ustalenie, czy podstawa

wznowienia rzeczywiście istnieje. Podnoszone przez skarżącego sformułowanie

podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 - 404 k.p.c. nie

oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, wówczas gdy

podnoszona podstawa nie zachodzi. Jeżeli podstawa skargi nie zostanie przez sąd

stwierdzona, podlega ona w myśl art. 410 k.p.c. odrzuceniu. Rozstrzygnięcie Sądu

drugiej instancji pod względem formalnym jest prawidłowe (por. postanowienie SN

z dnia 10 lutego 2006 r. I PZ 33/05, OSNP 2007, nr 3-4, poz. 48; wyrok SN z dnia

17 lipca 2006 r. I PK 5/06, Wokanda 2006, nr 11, s. 33; wyrok SN z dnia 16 maja

2007 r., III CSK 56/07, LEX nr 334985; czy postanowienie SN z dnia 7 lipca 2005 r.,

IV CO 6/05, LEX nr 155376).

Zdaniem Sądu Najwyższego rozstrzygnięcie to jest prawidłowe również

merytorycznie. Art. 401 pkt 2 k.p.c. stanowi, że można żądać wznowienia

postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub

procesowej albo nie była należycie reprezentowana bądź jeżeli wskutek naruszenia

przepisów była pozbawiona możliwości działania. Należyta reprezentacja jest

związana z występowaniem w charakterze organów reprezentujących podmioty nie

będące osobami fizycznymi oraz w roli przedstawicieli ustawowych nieletnich i osób

ubezwłasnowolnionych. Jeżeli skarżący był w sprawie stanowiącej

przedmiot

skargi zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, to nie może być mowy o

„nienależytej reprezentacji” w rozumieniu art. 401 pkt. 2 k.p.c.. Podniesiony przez

powoda zarzut niewłaściwej reprezentacji należy rozumieć jako nieprawidłowe

reprezentowanie jego interesów polegające na zachowaniu, jak stwierdził w

skardze „niedostatecznie przekonującym” Niezależnie od prawdziwości tego

rodzaju sugestii, nie jest to jednak przyczyna nieważności postępowania. Czym

innym jest brak należytego umocowania pełnomocnika, co w przedmiotowej

sprawie oczywiście nie miało miejsca, a czym innym (w ocenie powoda)

niewłaściwe reprezentowanie jego interesów (postanowienie SN z dnia 9 czerwca

2000 r., I PKN 277/00, OSNAPiUS 2002, nr 1, poz. 15; postanowienie SN z dnia 5

listopada 1999 r., III AO 60/90).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.

3941 § 2 i 3 w związku z art. 39814 k.p.c..