Supreme Court dismisses appeal against dismissal of appeal, ruling it is not a reviewable decision under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision rejecting the appeal. The appellant argued violations of social security and civil procedure laws regarding pension recalculation, but the court held that a decision dismissing an appeal is not a final judgment. Consequently, the court ruled that such a decision falls outside the statutory categories of orders subject to cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 1, § 2 k.p.c.: A decision dismissing an appeal is not a final judgment or a decision terminating proceedings and therefore does not fall within the scope of decisions subject to cassation review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 44/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Zbigniew MyszkaSSN Krzysztof Rączka w sprawie z wniosku W. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o przeliczenie emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 13 listopada 2019 r.,zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt III AUz (…), oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2019 r., VII U (…), Sąd Okręgowy w G. oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji (pkt 1), oraz odrzucił apelację wnioskodawcy W. D. (pkt 2), w sprawie z jego odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 7 lutego 2018 r. o przeliczenie emerytury, zaś Sąd Apelacyjny w (…) oddalił zażalenie pełnomocnika wnioskodawcy na powyższe postanowienie (postanowienie z dnia 6 marca 2019 r., III AUz (…)).Od powyższego postanowienia pełnomocnik wnioskodawcy wniósł skargę kasacyjną, zarzucając w niej naruszenie prawa materialnego – art. 110 i 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2018 r., poz. 1270 ze zm. dalej „ustawa emerytalna”), oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c., art. 148 k.p.c., art. 369 k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c. oraz art. 233 k.p.c. Pełnomocnik wniósł o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i orzeczenie co do sprawy poprzez orzeczenie według zmienionych przepisów zgodnie z żądaniami powoda”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania, w tym kosztach postępowania kasacyjnego.Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r., III AUz (…), Sąd Apelacyjny w (…) odrzucił skargę kasacyjną pełnomocnika wnioskodawcy, wskazując w uzasadnieniu, że w art. 3981 § 1 k.p.c. enumeratywnie wymieniono katalog rozstrzygnięć, od których dopuszczalne jest wniesienie skargi kasacyjnej.
Są to: prawomocny wyrok, postanowienie w przedmiocie odrzucenia pozwu kończące postępowanie w sprawie, postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania kończące postępowanie w sprawie. Postanowienie w przedmiocie odrzucenia apelacji nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii rozstrzygnięć, tym samym skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik wnioskodawcy, powtarzając w nim zarzuty sformułowane wcześniej w skardze kasacyjnej co do naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 110 i 114 ustawy emerytalnej, oraz przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c., art. 148 k.p.c., art. 369 k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c., oraz art. 233 k.p.c. Pełnomocnik wniósł o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i orzeczenie co do sprawy poprzez orzeczenie według zmienionych przepisów zgodnie z żądaniami powoda”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania, w tym kosztach postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jako oczywiście nieuzasadnione podlega oddaleniu.Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku (odpowiednio: postanowienia co do istoty sprawy wydanego w postępowaniu nieprocesowym – art. 5191 k.p.c.) lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Postanowienie oddalające zażalenie na postanowienie wydane przez sąd pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia apelacji, jako nie objęte wskazanym przepisem, nie należy do kategorii orzeczeń, od których ustawa dopuszcza skargę kasacyjną, co trafnie ocenił Sąd Apelacyjny, odrzucając - jako niedopuszczalną - skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.Trzeba też przypomnieć – poza okolicznościami sprawy, że zażalenie do Sądu Najwyższego mogło być wniesione jedynie na te postanowienia sądu drugiej instancji, które były wymienione w przepisach kodeksu postępowania cywilnego.
W myśl art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c., zażalenie przysługiwało na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także na postanowienia kończące postępowanie w sprawie, które nie były postanowieniami w przedmiocie odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania (od nich przysługiwała skarga kasacyjna), a także nie były postanowieniami wydanymi w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji i pod warunkiem, że była to sprawa, w której przysługiwała skarga kasacyjna.
Jak wskazano w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2007 r., II PZ 27/07 (niepublikowane), na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia apelacji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Taki rodzaj postanowień, został wyraźnie wyłączony w art. 3941 § 2 in fine k.p.c. z kategorii postanowień zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego.Powyższe wymaga uzupełnienia i wskazania, że zgodnie z obecnie obowiązującym przepisem art. 3941 § 1 oraz § 11 k.p.c. (por. art. 1 pkt 140 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy- Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2019 r., poz. 1469 ze zm.), zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.