Supreme Court allows appeal in social insurance dispute where missing value claim does not block procedural progress.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the District Court's dismissal of the appellant's appeal regarding a social insurance rehabilitation benefit. The lower court rejected the appeal because the appellant failed to specify the disputed amount, citing formal defects under the Code of Civil Procedure. The Supreme Court ruled that omitting the value does not prevent the appeal from gaining legal effect in social insurance cases where costs are not value-dependent.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 373 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.: The failure to specify the value of the disputed subject matter does not prevent an appeal from gaining legal effect in social insurance disputes where procedural costs are not dependent on the value.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 43/09
POSTANOWIENIE
Dnia 11 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący)
SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)
SSN Józef Iwulski
w sprawie z wniosku Zdzisława Z.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.
o świadczenie rehabilitacyjne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 grudnia 2009 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś.
z dnia 13 stycznia 2009 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 października 2008 r. Sąd Rejonowy w Ś. oddalił
odwołanie wnioskodawcy Zdzisława Z. od decyzji ZUS Oddział w W. z dnia 7
listopada 2007 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia
rehabilitacyjnego.
Wnioskodawca
wniósł
od
tego
orzeczenia
apelację.
Sąd
wezwał
wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych przez określenie wartości
przedmiotu zaskarżenia. W ocenie sadu wnioskodawca nie wykonał zarządzenia.
Podał tylko, że dochodzi świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 1 lipca 2007 r. Nie
wskazał natomiast wysokości dochodzonego świadczenia z uwagi na trudności w
jego wyliczeniu. W ocenie Sądu Okręgowego w Ś. wnioskodawca nie wykonał
zarządzenia. Nie uzwględnił bowiem w treści swego pisma norm prawnych
zawartych w art.19 § 2 k.p.c. i art. 22 k.p.c., co implikowało odrzucenie apelacji (art.
130§ 1 k.p.c. w zw. z art.373 k.p.c.).
Na postanowienie Sądu Okręgowego złożył zażalenie wnioskodawca,
żądając, w kwestii zasadniczej – uchylenia postanowienia w całości. W motywach
zażalenia pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że pismo o ustanowieniu go
pełnomocnikiem z urzędu otrzymał 12 czerwca 2009 r. i już dnia 17 czerwca wniósł
zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wnioskodawcy stwierdził, że
apelacja wnioskodawcy nie jest dotknięta brakiem uniemożliwiającym nadanie
biegu sprawie. W związku z tym brakowało podstaw do odrzucenia apelacji
wnioskodawcy ( art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c.).
Sad Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie ma uzasadnione podstawy.
Postępowanie apelacyjne, w odróżnieniu od postępowania ze skargi
kasacyjnej nie jest bardzo sformalizowane.
Sprawa dotyczy sporu z ubezpieczeń społecznych, przy których ani koszty
postępowania, ani możliwość wniesienia apelacji nie są uzależnione od wartości
przedmiotu sporu.
Zgodnie z art. 373 k.p.c. (i analogicznie zgodnie z art. 370 k.p.c.), na które to
oba przepisy powołuje się wnioskodawca, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym
apelację m.in. wówczas, gdy strona nie uzupełniła braków pisma procesowego w
terminie. Chodzi jednak zawsze nie o wszystkie braki formalne, ale o warunki
formalne, bez których pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu. W ramach
zatem postępowania wstępnego sąd bada, czy pismo procesowe zawierające
apelację może mieć nadany prawidłowy bieg.
Przepis art. 373 k.p.c. (i także przepis art. 370 k.p.c.) należy odczytywać
łącznie z art. 130 k.p.c. Odrzucenie apelacji z powodu nieuzupełnienia braków
formalnych w wyznaczonym terminie dotyczy zatem tylko takich braków, które
uniemożliwiają nadanie apelacji prawidłowego biegu. Analogicznie na sprawę
zapatruje się SN w orzeczeniu z 28 stycznia 2005 r., III UZ 29/04 ( OSNP 2005, nr
11, poz. 165); w orzeczeniu z dnia 7 lipca 2005 r. II UZP 7/05 (OSNP 2005, nr 24,
poz. 396)
Ad casum brak określenia wartości przedmiotu zaskarżenia nie uniemożliwia
nadania biegu sprawie w zakresie postępowania apelacyjnego. Ani bowiem opłata
ani koszty zastępstwa procesowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń
społecznych nie są uzależnione od wartości przedmiotu sporu. Wartość przedmiotu
sporu będzie natomiast istotna przy stwierdzaniu dopuszczalności skargi
kasacyjnej. Ta sprawa nie pozostaje jednak w orbicie zainteresowania Sądu
Najwyższego rozpatrującego niniejsze zażalenie.
Na marginesie trzeba wskazać, że wezwanie do uzupełnienia braków
apelacji powinno być precyzyjne i jednoznaczne w treści, w szczególności co do
określenia braku formalnego, uzupełnienia którego się wymaga. Musi uwzględniać
w pewnym zakresie także adresata i jego poziom percepcji pisma prawniczego, a
także fakt, iż przedmiotem sporu jest świadczenie ubezpieczeniowe.
Wezwanie
do
usunięcia
braków pisma
powinno
być
tak
jasne
i
niedwuznaczne, by u strony, do której jest skierowane, nie powstała wątpliwość co
do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego
treści (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2003 r., I PZ 158/02,
OSNP 2003 nr 15-okładka; por. też postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20
grudnia 1966 r., II CZ 146/66, OSNCP 1967 nr 6, poz. 113; z dnia 17 listopada 1998
r., III CKN 871/98, LEX nr 50714 i z dnia 30 lipca 1998 r., III CZ 92/98, LEX nr
50649). Nie można też co do zasady stawiać stronie, zwłaszcza niezastępowanej
przez fachowego pełnomocnika, większych wymagań niż spełniane są przez sądy.
Ad casum sąd pierwszej instancji w sprawie nie określił wartości przedmiotu sporu.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, co oznacza konieczność nadania apelacji wnioskodawcy dalszego biegu.