Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 41/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as pension dispute value falls below statutory threshold.

Numero d'incarto II UZ 41/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal regarding the value of the pension dispute. The applicant argued that the dispute value should be calculated based only on the difference between the current pension and a hypothetical higher one excluding the disability increase. The court ruled that the pension increase for service-related disability is mandatory and integral to the total benefit, meaning the dispute value must include the entire difference between the current and maximum possible pension. Consequently, the calculated value of 9,783.84 zł was below the statutory threshold for cassation, leading to the rejection of the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 15 ust. 4 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy; Art. 18 ust. 1 tej ustawy; Art. 398 § 1 k.p.c.: The value of a pension dispute is determined by the difference between the current pension and the requested amount, including mandatory statutory increases, and cannot be reduced to exclude non-contested components.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension dispute value cassation threshold service-related disability mandatory pension increase Supreme Court dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 k.p.c.
zweryfikowaniu ustalił na kwotę 9.783,84 zł (art. 398 2 § 1 k.p.c.), jako roczną
Art. 15 ust. 4 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy
kwoty 3.294,22 zł (art. 15 i art.
Art. 18 ust. 1 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy
15 i art. 18 ustawy z 18 lutego 1994 r.
Art. 398 § 4 k.p.c.
zweryfikowaniu ustalił na kwotę 9.783,84 zł (art. 398 2 § 1 k.p.c.), jako roczną
art. 22 k.p.c
Różnica miesięczna wynosi 815,32 zł (3.294,22 zł 2.478,90 zł) a wartość przedmiotu zaskarżenia 9.783,84 zł (815,32 zł x 12) - art. 22
art. 187 § 1 k.p.c
przedmiotu sporu (art. 187 § 1 k.p.c.).
art. 3982 § 1 k.p.c
skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 41/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z wniosku K. Z.

przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i

Administracji w Warszawie

o wysokość emerytury policyjnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 17 września 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z 17 września 2010 r. odrzucił skargę kasacyjną

wnioskodawcy K. Z. ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, którą po

zweryfikowaniu ustalił na kwotę 9.783,84 zł (art. 398 2 § 1 k.p.c.), jako roczną

różnicę emerytury pobieranej i żądanej. Emerytura wnioskodawcy liczona jest od

podstawy wymiaru 4.117,70 zł i przy współczynniku 60,20 % (na który składa się

45,20 % za staż i 15 % zwiększenia wobec inwalidztwa pozostającego w związku

ze służbą) wynosi 2.478,90 zł. Wnioskodawca żądał ujęcia w stażu okresu pracy w

gospodarstwie rolnym rodziców oraz własnym i w konsekwencji zwiększenia

współczynnika stażowego do 71,42 %, jednak wraz ze zwiększeniem za

inwalidztwo kwota emerytury nie może przekroczyć 80 % podstawy wymiaru, czyli

kwoty 3.294,22 zł (art. 15 i art. 18 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy). Różnica miesięczna wynosi 815,32 zł (3.294,22 zł 2.478,90 zł) a wartość przedmiotu zaskarżenia 9.783,84 zł (815,32 zł x 12) - art. 22

k.p.c. Sąd Apelacyjny nie uznał za uprawnione stanowiska wnioskodawcy, iżby

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

ustalić

bez

uwzględnienia

podwyższenia

emerytury o 15 % podstawy jej wymiaru za inwalidztwo w związku ze służbą, gdyż

jest to integralna część emerytury.

W zażaleniu wnioskodawca zarzucił, że spór nie dotyczył podwyższenia emerytury

uregulowanego w art. 15 ust. 4 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy, czyli podwyższenia jej o 15 % podstawy wymiaru i

nie tej części emerytury dotyczy skarga kasacyjna. Aktualna emerytura jest

ustalana współczynnikiem 45,20 %, natomiast współczynnik, który uwzględniałby

dodatkowo do

wysługi lata pracy we własnym gospodarstwie rolnym i w

gospodarstwie rolnym rodziców wyniósłby 71,42 %. Spór dotyczy tylko różnicy

między

procentową

podstawą

świadczenia

otrzymywanego

i

hipotetyczną

procentową wartością podstawy świadczenia bez podwyższenia za inwalidztwo w

związku ze służą.

Wówczas miesięczna różnica wynosi 1.079,68 zł (podstawa

4.117,78 zł x 71,42 % - podstawa 4.117,78 zł x 45,20 %) i wartość przedmiotu

zaskarżenia wynosi 12.956,16 zł (1.079,68 zł x 12).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie ujawnia specyfikę spraw z zakresu ubezpieczenia (zabezpieczenia)

emerytalnego, która co do wartości przedmiotu sporu i w konsekwencji zaskarżenia

jest odmienna od sporów w typowych sprawach cywilnych.

W zwykłej sprawie cywilnej to powód decyduje o wysokości żądania i wartości

przedmiotu sporu (art. 187 § 1 k.p.c.). Jego dyspozycja w tym zakres jest wiążąca.

Inaczej jest w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, która nie są

sprawami z „zakresu prawa cywilnego", choć do ich rozpoznania w sądzie

powszechnym stosuje się przepisy postępowania cywilnego (art. 1 i 2 k.p.c.).

Na gruncie tych spraw to właśnie prawo materialne (ustawa) decyduje, co może

stanowić przedmiot sprawy sądowej. Wyraża się to między innymi w tym, że ustawy

emerytalne szczegółowo określają algorytmy ustalania świadczeń emerytalnych, na

które z reguły składają się określone elementy (podstawa wymiaru, kwota bazowa,

staż pracy lub inne okresy oraz zwiększenia).

Precyzyjnie

o

składnikach

i

sposobie

ustalenia

wysokości

emerytury

funkcjonariusza decyduje ustawa z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy. Emerytura składa się z podstawy i określonych wzrostów

stażowych. Emeryturę podwyższa się o 15 % podstawy wymiaru emerytowi,

którego inwalidztwo pozostaje w związku ze służą (art. 15). W przypadku

zwiększenia z tego tytułu emerytura nie może przekroczyć 80 % podstawy jej

wymiaru (art. 18).

Organ rentowy załatwia sprawy ubezpieczonych, co nie znaczy, że jego decyzje

w tych sprawach mogą dotyczyć tylko faktów, tj. tego czy ubezpieczony pracował w

gospodarstwie rolnych własnym lub rodziców. Taki fakt ma znaczenie tylko dla

stosowania prawa i organ rentowy wydając decyzję rozstrzyga o prawie w zakresie

podstawy materialnej określonej w ustawie. To z kolei wyznacza przedmiot sprawy

sądowej. W tej sprawie nie było kwestionowane prawo do emerytury lecz tylko

żądanie jej zwiększenia za tzw. okresy rolne. W nich skarżący upatrywał różnicę

procentową odnoszoną do podstawy świadczenia i tylko w tym zakresie chciał

zamknąć ustalenie wartości przedmiotu sporu (zaskarżenia).

Stanowisko

skarżącego

nie

jest

uprawnione,

gdyż

skoro

zarzuca

nieuwzględnienie w stażu emerytalnym danego okresu, to przedmiot sprawy może

koncentrować się na tym okresie, jednak nie uprawnia to stwierdzenia, że ten

sporny wycinek składowy emerytury ma decydować o wartości przedmiotu

zaskarżenia.

W orzecznictwie wielokrotnie już powiedziano, że w sprawie, w której skarżący

kwestionuje wysokość świadczenia emerytalnego ze względu na pominięcie

określonego składnika, wartość przedmiotu zaskarżenia (sporu) wyznacza różnica

pomiędzy roczną wysokością świadczenia otrzymywanego (niespornego) i

żądanego.

Zwiększenie emerytury za inwalidztwo przysługuje funkcjonariuszowi z mocy

ustawy i gdyby pozwany przy ustalaniu wysokości emerytury miał je pominąć, to

wydałby wadliwą decyzję. Nie pozwala na to ustawowy algorytm ustalania

wysokości emerytury (art. 15 ust. 4 ustawy). Kreowanie więc wartości przedmiotu

zaskarżenia tylko w granicach zwiększenia stażu emerytalnego jest nieuprawnione,

gdyż organ rentowy w jednej decyzji ma rozstrzygnąć o całości świadczenia. Nie

można więc redukować przedmiotu sporu do poszczególnych elementów

świadczenia bez uwzględnienia całości. O wartości przedmiotu zaskarżenia nie

mogła zatem decydować tylko różnica między procentową podstawą świadczenia

otrzymywanego

a

hipotetyczną

procentową

podstawą

świadczenia

bez

podwyższenia z tytułu inwalidztwa w służbie. Ustawa nie pozwala na wyłączenie

przy ustalaniu wysokości emerytury podwyższenia z tytułu inwalidztwa, gdyż jest

ono obligatoryjne i liczone jest od podstawy wymiar emerytury. To, że sam spór nie

dotyczył podwyższenia emerytury o 15 % za inwalidztwo nie oznacza wyłączenia

tej wartości z obliczenia wysokości świadczenia, gdyż wówczas (niezasadnie)

należałoby wyłączyć również niesporne okresy służby.

Kwota emerytury ze zwiększeniem za inwalidztwo nie może przekroczyć 80 %

podstawy wymiaru emerytury (art. 18 ust. 1). Skoro maksymalne świadczenie to

kwota 3.294,22 zł (podstawa 4.117,78 x 80 %) i skarżący otrzymywał 2.478,90 zł

emerytury (podstawa 4.117,78 x 60,20%), to wartość zaskarżenia nie mogła być

wyższa niż 10.000 zł, gdyż wynosiła 9.783,04 zł (3.294,22 zł - 2.478,90 = 815,32 x

12).

Wartość przedmiotu zaskarżenia wyznacza więc różnica pomiędzy emeryturą

przysługującą i żądaną, która jest niższa niż kwota warunkująca dopuszczalność

skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 14 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.