Supreme Court allows appeal reinstatement when court delay caused missed deadline without fault. Appeal reinstated due to court error in service timing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court reinstated the applicant's appeal deadline after the lower court incorrectly ruled it had expired. The applicant argued she learned of the judgment's service in December 2002 but did not appeal until March 2003 due to a court error. The court held that the cause for missing the deadline ceased when the applicant received the court's notice on March 27, 2003, not when she actually received the judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 168 k.p.c.; Art. 169 § 1 k.p.c.: The cause for missing a procedural deadline ceases when the party learns of the reason for the delay, and a request to reinstate the deadline is valid if the delay was not caused by the party's fault.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 4/05
POSTANOWIENIE
Dnia 22 marca 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)
SSN Andrzej Kijowski (sprawozdawca)
SSN Andrzej Wasilewski
w sprawie z wniosku G. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.
o rentę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r.,
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w G.
z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny -
Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G., po
rozpoznaniu sprawy z wniosku G. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych - Oddziałowi w B., postanowieniem z dnia 29 października 2004 r. (III
AUa …/03) odrzucił apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego –
Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 29 listopada 2002 r. (VII U
…/02), oddalającego jej odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 29 listopada
2002 r., w którym odmówiono jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Powyższe
orzeczenie
wraz
z
uzasadnieniem
zostało
wysłane
do
ubezpieczonej w dniu 17 grudnia 2002 r. na adres przez nią wskazany i
pozostawione na podstawie art. 139 § 1 k.p.c. w aktach sprawy ze skutkiem
doręczenia na dzień 25 grudnia 2002 r. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2003 r.
Sąd Okręgowy w B. przywrócił ubezpieczonej termin do złożenia apelacji.
Tymczasem
zdaniem
Sądu
Apelacyjnego
apelację
wraz
z
wnioskiem
o
przywrócenie terminu należało jednak odrzucić, ponieważ została ona wniesiona po
upływie tygodniowego terminu z art. 169 § 1 k. p. c.
W ocenie Sądu Apelacyjnego zarówno treść wniosku o przywrócenie
terminu, jak i wyjaśnienia ubezpieczonej złożone na rozprawie w dniu 18 czerwca
2003 r. świadczą o niedochowaniu wspomnianego terminu z art. 169 § 1 k.p.c.,
gdyż
wnioskodawczyni, jak sama wskazała, już na początku marca 2003 r.
powzięła wiadomość, że korespondencja zawierająca wyrok z dnia 29 listopada
2002 r. wraz z uzasadnieniem została z Sądu wysłana na jej adres w grudniu 2002
r. i następnie zwrócona przez urząd pocztowy z adnotacją „nie podjęto w terminie.”
Wnioskodawczyni już wtedy dowiedziała się zatem, iż uchybiła terminowi do
zaskarżenia wyroku. Po ujawnieniu powyższej okoliczności złożyła ona w Sądzie
Okręgowym pismo z dnia 13 marca 2003 r., w którym domagała się „przywrócenia
terminu do doręczenia uzasadnienia.” Dopiero po otrzymaniu w dniu 27 marca
2003 r. z Sądu „pisma informującego”, iż wyrok został jej doręczony zgodnie z
przepisami oraz że procedura cywilna nie przewiduje instytucji przywrócenia
terminu do doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem, ubezpieczona złożyła
wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji i następnie usunęła jego
braki przez złożenie samego środka zaskarżenia. Skoro w ocenie Sądu należy
przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia apelacji ustała najpóźniej w
dniu 27 marca 2003 r., to termin do jej złożenia upłynął w dniu 3 kwietnia 2003 r.
Zażalenie
na
powyższe
postanowienie
złożyła
wnioskodawczyni.
Zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia zarzuciła naruszenie art.
168 oraz 169 § 1 k.p.c. Jej zdaniem Sąd Apelacyjny nie uwzględnił następujących
okoliczności. Wnioskodawczyni w dniu 4 grudnia 2002 r. złożyła wniosek o
sporządzenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Z uwagi na długi czas
oczekiwania na orzeczenie, na początku marca 2003 r., przeprowadziła rozmowę z
pracownikami sekretariatu sądu, podczas której dowiedziała się, że uzasadnienie
przesłano w grudniu 2002 r. Ponieważ nie zostało jednak ono podjęte,
umieszczono je w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 25 grudnia 2002
r. Po uzyskaniu tej informacji, wnioskodawczyni niezwłocznie złożyła w piśmie z
dnia 13 marca 2003 r. wniosek o przywrócenie terminu, wprawdzie bez
jednoczesnego wniesienia apelacji, lecz jest to brak usuwalny. Tym samym
informacja z Sądu, doręczona w dniu 27 marca 2003 r. nie rozpoczęła na nowo
biegu terminu z art. 169 k.p.c. W tym świetle pismo wnioskodawczyni z dnia 13
marca 2003 r. należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia
apelacji, mimo że nie ulega wątpliwości, iż zostało ono niewłaściwie sformułowane.
Jeśli chodzi zaś o drugą kwestię dotyczącą ustalenia zawinienia wnioskodawczyni
w uchybieniu terminu, to wskazać trzeba, że wykazała ona należytą staranność,
gdyż „z własnej inicjatywy dowiadywała się o przyczynie tak długiego doręczenia ze
strony Sądu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd Apelacyjny błędnie uznał, iż
przyczyna uchybienia terminu do wniesienia apelacji ustała w dniu 27 marca 2003
r., a tym samym termin do jej złożenia upłynął w dniu 3 kwietnia 2003 r. Dla oceny
zasadności wniosku o przywrócenie terminu, nawet jeśli został on ze względu na
brak należytej znajomości prawa, a właściwie języka prawnego i prawniczego po
stronie ubezpieczonej, sporządzony nieudolnie, istotne jest rozstrzygnięcie, czy jej
pismo z dnia 13 marca 2003 r. może być kwalifikowane jako wniosek o
przywrócenie terminu i czy zasługuje na ewentualne uwzględnienie. Zgodzić się
należy ze stwierdzeniem pełnomocnika wnioskodawczyni, że o celu pisma powinna
decydować jego istotna treść, a nie językowa forma, w której zostało ono
sporządzone. Stąd też w ocenie Sądu Najwyższego, pismo wnioskodawczyni z
dnia 13 marca 2003 r. powinno być w świetle jego jednoznacznej intencji
potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu, którego zasadność należy
oceniać przez pryzmat art. 168 k.p.c., a zatem ustalając, czy do uchybienia terminu
doszło w sposób przez nią zawiniony. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym
niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w
orzeczeniu z dnia 18 czerwca 2003 r., przywracającym termin do złożenia apelacji,
uznając, że okoliczności wskazane przez wnioskodawczynię uprawdopodobniają w
wystarczający sposób, iż do uchybienia terminu nie doszło z jej winy. W tym
świetle, informacja skierowana z Sądu i doręczona w dniu 27 marca 2003 r. nie
rozpoczęła na nowo biegu terminu z art. 169 § 1
k.p.c., co sprawia, że jego
przywrócenie było w pełni zasadne.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 18 § 1 i 3 w
związku z art. 386 § 1 k. p. c. orzekł jak w sentencji.