Supreme Court allows cassation appeal by correcting misclassification of pension dispute subject matter.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the insured's cassation appeal regarding pension benefits. The insured argued the appeal was inadmissible due to a low claim value, but the appellate court incorrectly classified the case as one merely adjusting benefit amounts rather than contesting the right to a pension. The Supreme Court ruled that since the core issue was challenging the denial of a specific pension type, the appeal was admissible regardless of the monetary value.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal concerning the right to a pension is admissible irrespective of the claim's value if the dispute involves the qualification of the pension right itself, not merely the calculation of its amount.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 34/10
POSTANOWIENIE
Dnia 6 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)
SSN Beata Gudowska
SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku J. P.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o wysokość świadczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 grudnia 2010 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 14 lipca 2010 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. odrzucił skargę
kasacyjną ubezpieczonego J. P. od wyroku tego Sądu z dnia 24 lutego 2010 r.
oddalającego apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2009 r., oddalającego
odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20
marca 2009 r. oraz z dnia 10 kwietnia 2009 r.
r. w sprawie o wysokość
świadczenia.
Podstawę
odrzucenia
skargi
kasacyjnej
stanowiło
ustalenie
jej
niedopuszczalności ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż
dziesięć tysięcy złotych. Sprawa, której dotyczyła skarga kasacyjna - według oceny
Sądu Apelacyjnego – nie była sprawą o przyznanie lub o wstrzymanie emerytury, w
których skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu
zaskarżenia. Była natomiast „na etapie postępowania odwoławczego” sprawą o
wysokość świadczenia, w związku z czym o dopuszczalności skargi kasacyjnej
decydowała
wartość
przedmiotu
zaskarżenia.
Skoro
zaś
podana
przez
ubezpieczonego wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy
złotych, to na podstawie art. 3986 § 2 skarga podlegała odrzuceniu.
W zażaleniu ubezpieczony zarzucił naruszenie: art. 22 k.p.c. przez błędne
zakwalifikowanie przedmiotu skargi jako żądanie zmiany wysokości świadczenia
oraz art. 398 § 1 k.p.c., „gdyż przedmiot decyzji organu rentowego obejmuje
sprawę wymienioną w przedmiocie zaskarżenia i taki sam jest przedmiot odwołania
do
Sądu
Ubezpieczeń
Społecznych”.
Wniósł
o
uchylenie
zaskarżonego
postanowienia w całości; o nadanie biegu złożonej skardze kasacyjnej od wyroku
Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2010 r.; o zasądzenie na rzecz żalącego się
kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd Apelacyjny błędnie uznał, że
przedmiotem dochodzonego w sprawie roszczenia jest świadczenie pieniężne.
Tymczasem sporna kwestia, która stała się przedmiotem skargi kasacyjnej, polega
na kwestionowaniu przyjętej przez organ rentowy i w zaskarżonym skargą
kasacyjną wyroku podstawy wymiaru emerytury. Przedmiotem zaskarżenia nie jest
wysokość przyznanego świadczenia, lecz prawo do innej emerytury, niż przyznana.
Żalący się powołał pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28
listopada 2001 r., II UZ 82/01 – OSNP 2003/19/474.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zaskarżone
postanowienie
opiera
się
na
ustaleniu,
że
na
etapie
postępowania odwoławczego sprawa, w której ubezpieczony wniósł skargę
kasacyjną była sprawa o wysokość świadczenia.
Jednakże Sąd Apelacyjny nie wskazał podstaw powyższego ustalenia.
Tymczasem z uzasadnienia wyroku z dnia 24 lutego 2010 r. od którego
ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną wynika, że przedmiotem postępowania
sądowego było odwołanie od dwóch decyzji ZUS – decyzji z dnia 20 marca 2009 r. i
decyzji z dnia 10 kwietnia 2009 r. odmawiających wnioskodawcy „prawa do
emerytury na ogólnych zasadach”. W decyzjach tych rozstrzygnięto również „o
wysokości świadczenia” ale rozstrzygnięcie o tym pozostaje w ścisłym związku z
odmową przyznania emerytury – jak to wyrażono – na ogólnych zasadach. W takiej
sytuacji, skoro odwołujący się dochodząc wyższych świadczeń emerytalnych
zaskarżył rozstrzygnięcie o nieprzyznaniu mu emerytury innej od tej, którą
poprzednio miał (tzw. nauczycielskiej) i skoro kwestia ta objęta została także
podstawą skargi kasacyjnej, przyznać należy rację żalącemu się, iż przedmiotem
zaskarżenia odpowiednio do przedmiotu sprawy jest kwestia przyznania emerytury
w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. W podobnym kierunku interpretacji powyższego
przepisu wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 listopada
2001 r. II UZ 82/01 (OSNP 2003/19/474) oraz w postanowieniu z dnia 13 maja
2004 r. II UZ 13/04 (OSNP 2004/23/409).
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie stosując
odpowiednio art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.