Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 31/10 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed as inadmissible due to social insurance case value under 10,000 PLN threshold. Appeal rejected because client's valuation method was arbitrary and incorrect. Court upheld lower court's dismissal based on statutory value limits.

Numero d'incarto II UZ 31/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social insurance court decision regarding military pension amounts. The appellant argued that the value of the dispute was 19,200 PLN by summing differences over multiple years, but the court found this calculation arbitrary. The court ruled that the appeal was inadmissible because the actual disputed value for the relevant period was only 2,208.72 PLN, falling below the 10,000 PLN threshold required for cassation in social insurance cases.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: In social insurance cases other than those concerning the granting or withholding of pensions, a cassation appeal is inadmissible if the value of the subject matter is less than 10,000 PLN, and the appellate court must verify the claimed value according to procedural rules.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility social insurance value threshold military pension dispute procedural value limitation appellate court verification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3982 § 1 k.p.c.
Ubezpieczeń Społecznych odrzucił, na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c., jako
art. 3986 § 2 k.p.c.
postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc pod uwagę, należało orzec
art. 368 § 2 k.p.c.
3986 § 2 w związku z art. 368 § 2 k.p.c., oraz art.
art. 22 k.p.c.
368 § 2 k.p.c., oraz art. 22 w
art. 39814 k.p.c.
jak w postanowieniu, zgodnie z art. 39814 w związku z art.
art. 3941 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
Ubezpieczeń Społecznych odrzucił, na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c., jako
art. 368 § 2 k.p.c
3986 § 2 w związku z art. 368 § 2 k.p.c., oraz art.
art. 39821 k.p.c
368 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c., i podnosząc „że w piśmie z dnia
art. 22 k.p.c
368 § 2 k.p.c., oraz art. 22 w

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 14 stycznia 1997 r., II UKN 51/97
postanowienie z dnia 18 października 2000 r., II UZ 124/00
postanowienie z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 31/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku J. D.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu

o wysokość świadczeń wojskowych i wypłatę odsetek,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 listopada 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 26 lipca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił, na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c., jako

przedmiotowo niedopuszczalną, skargę kasacyjną wnioskodawcy J. D. od wyroku

tego Sądu z dnia 2 lutego 2010 r., w sprawie przeciwko Wojskowemu Biuru

Emerytalnemu o wysokość świadczeń wojskowych i wypłatę odsetek. Sąd uznał, że

skarga kasacyjna jest niedopuszczalna gdyż w odniesieniu do takiego roszczenia,

w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, dopuszczalność skargi kasacyjnej

jest uwarunkowana wykazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości co

najmniej 10.000 zł. Pełnomocnik wnioskodawcy wezwany do wskazania wartości

przedmiotu zaskarżenia podał kwotę 19.200 zł jako dwunastokrotność różnicy kwot

pomiędzy świadczeniem dochodzonym a otrzymywanym obecnie. Takie określenie

wartości przedmiotu zaskarżenia

Sąd uznał za

dowolne, wskazując,

że

przedmiotem rozpoznania jest ewentualna różnica między wysokością przyznanej i

dochodzonej emerytury za okres jednego roku, a ta zgodnie z wyliczeniem

Wojskowego Biura Emerytalnego wynosi 2.208,72 zł. Wobec powyższego skarga

kasacyjna jest przedmiotowo niedopuszczalna zgodnie z art. 398 2 § 1 k.p.c.

W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik wnioskodawcy,

zarzucając naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 368 § 2 k.p.c., oraz art. 22 w

związku z art. 368 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c., i podnosząc „że w piśmie z dnia

2 czerwca (...) wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia zgodnie z art. 22

k.p.c. kwotę 19200,00 zł jako wyliczenie różnicy pomiędzy świadczeniami

dochodzonym a pobieranym zsumowaną za okres jednego roku”, a tym samym „w

sposób właściwy dokonał wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia”, wniósł o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania. W ocenie pełnomocnika „Sąd Apelacyjny odrzucając skargę

kasacyjną sam dokonał merytorycznej oceny zasadności wniesienia skargi do

czego nie był uprawniony”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna

przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w sprawach o

przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach z tego zakresu

skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 k.p.c.). Sąd Najwyższy

niejednokrotnie już wyjaśniał, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, w

których przedmiotem zaskarżenia kasacyjnego jest wysokość świadczenia

emerytalno-rentowego są sprawami o świadczenie, w których dopuszczalność

zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia (por. postanowienie z dnia 14 stycznia 1997 r., ll UKN 51/97,

OSNAPiUS 1997 nr 17, poz. 329). W uzasadnionych przypadkach wskazana przez

wnoszącego

skargę

kasacyjną

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

podlega

sprawdzeniu przez sąd apelacyjny, który bada, czy jej oznaczenie nastąpiło

zgodnie z regułami określonymi w art. 19-24 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 18 października 2000 r., II UZ 124/00, OSNAPiUS 2002 r. nr

12, poz. 294). Z kolei w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98,

(OSNAPiUS 1999 r. nr 8, poz. 291) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że Sąd drugiej

instancji nie tylko jest uprawniony, ale i zobowiązany do sprawdzenia – w razie

wątpliwości – wskazanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Uprawnienie

sądu obejmuje nie tylko skontrolowanie danych składających się na tę wartość, lecz

także sposobu jej obliczenia, natomiast nie nakłada powinności jej samodzielnego

ustalania. W sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe, zwrócenie się do

organu rentowego o ustosunkowanie się do wskazanej w skardze kasacyjnej

wartości przedmiotu zaskarżenia jest uprawnionym sposobem jej weryfikacji.

Wykonując postanowienie Sądu, Wojskowe Biuro Emerytalne w piśmie z dnia 24

czerwca 2010 r. przedstawiło hipotetyczne wyliczenie wartości przedmiotu

zaskarżenia, określając ją na kwotę 2.208,72 zł, stanowiącą różnicę wynikającą z

zastosowania dwóch rodzajów waloryzacji za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. - do

dnia 31 grudnia 2009 r. Wezwany do zajęcia stanowiska w tej kwestii pełnomocnik

wnioskodawcy, pismem z dnia 12 lipca 2010 r. wskazał że wniosek „dotyczy

uchylenia w całości nie tylko decyzji WBE z dnia 29 grudnia 2008 r., ale także

wszystkich decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r. W tych okolicznościach wartość

przedmiotu sporu słusznie została wskazana jako suma przypadająca za cały

przedmiotowy okres”. Prezentowane w uzasadnieniu zażalenia stanowisko

pełnomocnika wnioskodawcy nie jest trafne, a w rozpatrywanej sprawie

dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na

wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest niższa niż 10.000 zł. Wobec

powyższego,

stanowisko

Sądu

Apelacyjnego

zawarte

w

zaskarżonym

postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc pod uwagę, należało orzec

jak w postanowieniu, zgodnie z art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.