Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 31/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses lawyer's appeal for non-payment of fixed appeal fee under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II UZ 31/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the appellate court's rejection of his civil lawsuit regarding a work-related disability pension. The applicant's lawyer failed to pay the mandatory fixed appeal fee required by the Civil Procedure Code, arguing that the specific fee for social security cases did not constitute a 'fixed fee' subject to automatic rejection. The court ruled that the statutory definition of a fixed fee includes the specific monetary amounts set for social security appeals, meaning the lawyer's failure to pay resulted in the automatic dismissal of the appeal without a prior summons.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 130 § 2 k.p.c.; Art. 36 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; The failure of a lawyer to pay a fixed fee prescribed by law for an appeal results in the automatic rejection of that appeal without a summons.

Parole chiave

Generato dall'IA
fixed appeal fee lawyer's duty automatic dismissal social security cases Civil Procedure Code costs of proceedings mandatory payment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 130 § 2 k.p.c.
1398 ze zm.), co w myśl art. 130 2 § 3 k.p.c.
art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
wnosząc skargę kasacyjną nie uiścił opłaty podstawowej przewidzianej w art. 36
art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.
art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.
art. 130 § 1 k.p.c
adwokata lub radcy prawnego (art. 130 § 1 k.p.c.), gdyż strona taka może nie znać
art. 1302 § 3 k.p.c
niepublikowana), Sąd Najwyższy stwierdził, że art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 31/06

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krystyna Bednarczyk

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku W. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.

o przyznanie renty w związku z chorobą zawodową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 grudnia 2006 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w S.

z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt III AUa …/06,

1. oddala zażalenie,

2. przyznaje

adwokatowi

z

urzędu

pełnomocnikowi

-

wnioskodawcy – M. P. - Kancelaria Adwokacka

od Skarbu

Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) zwiększoną o 22%

podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

z

urzędu

w

postępowaniu

kasacyjnym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2006 r., III AUa …/06, Sąd Apelacyjny w S.

odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy W. B. od wyroku tego Sądu z dnia 10

kwietnia 2006 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

Oddziałowi w G. o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą

zawodową, wskazując, że pełnomocnik wnioskodawcy, będący adwokatem,

wnosząc skargę kasacyjną nie uiścił opłaty podstawowej przewidzianej w art. 36

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.

Nr 167, poz. 1398 ze zm.), co w myśl art. 130 2 § 3 k.p.c. skutkuje odrzuceniem

skargi.

Postanowienie

to

zaskarżył

zażaleniem

pełnomocnik

wnioskodawcy,

wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił on, że z brzmienia art. 11 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych wynika, że art. 130 2 § 3 k.p.c. nie odnosi się do

opłaty podstawowej, o której mowa w art. 36 ustawy, lecz do opłaty stałej lub

stosunkowej, z którymi opłaty podstawowej nie można utożsamiać, stąd też jeżeli

od skargi kasacyjnej w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych nie uiszczono

opłaty podstawowej, to należało wezwać wnoszącego skargę w myśl art. 130 § 1

k.p.c., pod rygorem zwrócenia pisma, do jego opłacenia w terminie tygodniowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W uchwale z dnia 26 września 2006 r., II UZP 11/06,

(dotąd

niepublikowana), Sąd Najwyższy stwierdził, że art. 1302 § 3 k.p.c. stosuje się do

środków odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej,

o której mowa w art. 35 i 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych. Wskazany przepis stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o

uiszczenie opłaty, pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika

patentowego środki odwoławcza lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie,

skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na

orzeczenie referendarza sądowego), podlegające opłacie w wysokości stałej lub

stosunkowej

obliczonej

od

wskazanej

przez

stronę

wartości

przedmiotu

zaskarżenia. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć przepisy (nie

tylko przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ale także inne

przepisy szczególne) przewidują opłatę w wysokości stałej oznaczonej kwotowo lub

opłatę stosunkową obliczoną w określony przepisami sposób od wartości

przedmiotu sporu, a pełnomocnik strony będący adwokatem lub radcą prawnym nie

uiści wskazanej w przepisach opłaty przy wniesieniu środka odwoławczego lub

środka zaskarżenia, środek ten podlega odrzuceniu bez wzywania do uiszczenia

opłaty. Użyte w przepisie art. 1302 § 3 k.p.c. określenie „opłata w wysokości stałej”

nie odnosi się do opłaty stałej, o której mowa w art. 12 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych. Opłata w wysokości stałej jest to opłata określona

w przepisie kwotowo. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w niepublikowanym

jeszcze postanowieniu z dnia 2 czerwca 2006 r. II UZ 14/06 stwierdzając, że

pojęcie „opłata w wysokości stałej”, różniące się od używanego w ustawie o

kosztach sądowych pojęcia „opłata stała”, ma szerszy zakres znaczeniowy,

obejmuje bowiem także opłaty, które nie są opłatami stałymi w znaczeniu

normatywnym, określonym przez ustawę, ale ich wysokość jest stała w sensie

arytmetycznym. O ile można mieć wątpliwości, czy opłata podstawowa w wysokości

minimalnej, o której mowa w art. 14 ust. 3 ustawy o kosztach, jest opłatą w stałej

wysokości od pism, co do których przepisy nie przewidują opłaty stałej,

stosunkowej lub tymczasowej, to treść przepisu art. 36 jest w tym zakresie

jednoznaczna. Stanowi on, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i w

sprawach odwołań rozpoznawanych przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych

pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 złotych wyłącznie od apelacji,

zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. W stosunku do wymienionych w tym przepisie środków

zaskarżenia została określona opłata podstawowa w wysokości stałej 30 zł.

Wezwanie o uiszczenie opłaty, której wysokość wynika z treści przepisu (jest

określona kwotowo lub stosunkowo) kieruje się tylko do strony działającej bez

adwokata lub radcy prawnego (art. 130 § 1 k.p.c.), gdyż strona taka może nie znać

przepisów określających wysokość opłaty. Natomiast pełnomocnik będący

adwokatem lub radcą prawnym ma obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania,

jeżeli w przepisach, których treść powinna mu być znana, określona jest wysokość

tej opłaty. W konsekwencji sąd drugiej instancji nie wzywa pełnomocnika strony

będącego adwokatem lub radcą prawnym do uiszczenia opłaty podstawowej w

stałej wysokości, określonej w art. 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych, od skargi kasacyjnej, lecz nieopłaconą skargę odrzuca na podstawie art.

1302 § 3 k.p.c. Zaskarżone postanowienie jest więc prawidłowe a zarzuty

podniesione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

O kosztach orzeczono na podstawie § 12 ust. 2 w związku z § 13 ust. 2 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie

opłat za czynności adwokackie (...) – Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.

\