Supreme Court dismisses lawyer's appeal for non-payment of fixed appeal fee under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the appellate court's rejection of his civil lawsuit regarding a work-related disability pension. The applicant's lawyer failed to pay the mandatory fixed appeal fee required by the Civil Procedure Code, arguing that the specific fee for social security cases did not constitute a 'fixed fee' subject to automatic rejection. The court ruled that the statutory definition of a fixed fee includes the specific monetary amounts set for social security appeals, meaning the lawyer's failure to pay resulted in the automatic dismissal of the appeal without a prior summons.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 130 § 2 k.p.c.; Art. 36 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; The failure of a lawyer to pay a fixed fee prescribed by law for an appeal results in the automatic rejection of that appeal without a summons.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 31/06
POSTANOWIENIE
Dnia 5 grudnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Krystyna Bednarczyk
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z wniosku W. B.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.
o przyznanie renty w związku z chorobą zawodową,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 grudnia 2006 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w S.
z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt III AUa …/06,
1. oddala zażalenie,
2. przyznaje
adwokatowi
z
urzędu
pełnomocnikowi
-
wnioskodawcy – M. P. - Kancelaria Adwokacka
od Skarbu
Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) zwiększoną o 22%
podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej
pomocy
prawnej
udzielonej
z
urzędu
w
postępowaniu
kasacyjnym.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 lipca 2006 r., III AUa …/06, Sąd Apelacyjny w S.
odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy W. B. od wyroku tego Sądu z dnia 10
kwietnia 2006 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
Oddziałowi w G. o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą
zawodową, wskazując, że pełnomocnik wnioskodawcy, będący adwokatem,
wnosząc skargę kasacyjną nie uiścił opłaty podstawowej przewidzianej w art. 36
ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Nr 167, poz. 1398 ze zm.), co w myśl art. 130 2 § 3 k.p.c. skutkuje odrzuceniem
skargi.
Postanowienie
to
zaskarżył
zażaleniem
pełnomocnik
wnioskodawcy,
wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił on, że z brzmienia art. 11 ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych wynika, że art. 130 2 § 3 k.p.c. nie odnosi się do
opłaty podstawowej, o której mowa w art. 36 ustawy, lecz do opłaty stałej lub
stosunkowej, z którymi opłaty podstawowej nie można utożsamiać, stąd też jeżeli
od skargi kasacyjnej w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych nie uiszczono
opłaty podstawowej, to należało wezwać wnoszącego skargę w myśl art. 130 § 1
k.p.c., pod rygorem zwrócenia pisma, do jego opłacenia w terminie tygodniowym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W uchwale z dnia 26 września 2006 r., II UZP 11/06,
(dotąd
niepublikowana), Sąd Najwyższy stwierdził, że art. 1302 § 3 k.p.c. stosuje się do
środków odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej,
o której mowa w art. 35 i 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w
sprawach cywilnych. Wskazany przepis stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o
uiszczenie opłaty, pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika
patentowego środki odwoławcza lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie,
skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na
orzeczenie referendarza sądowego), podlegające opłacie w wysokości stałej lub
stosunkowej
obliczonej
od
wskazanej
przez
stronę
wartości
przedmiotu
zaskarżenia. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć przepisy (nie
tylko przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ale także inne
przepisy szczególne) przewidują opłatę w wysokości stałej oznaczonej kwotowo lub
opłatę stosunkową obliczoną w określony przepisami sposób od wartości
przedmiotu sporu, a pełnomocnik strony będący adwokatem lub radcą prawnym nie
uiści wskazanej w przepisach opłaty przy wniesieniu środka odwoławczego lub
środka zaskarżenia, środek ten podlega odrzuceniu bez wzywania do uiszczenia
opłaty. Użyte w przepisie art. 1302 § 3 k.p.c. określenie „opłata w wysokości stałej”
nie odnosi się do opłaty stałej, o której mowa w art. 12 ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych. Opłata w wysokości stałej jest to opłata określona
w przepisie kwotowo. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w niepublikowanym
jeszcze postanowieniu z dnia 2 czerwca 2006 r. II UZ 14/06 stwierdzając, że
pojęcie „opłata w wysokości stałej”, różniące się od używanego w ustawie o
kosztach sądowych pojęcia „opłata stała”, ma szerszy zakres znaczeniowy,
obejmuje bowiem także opłaty, które nie są opłatami stałymi w znaczeniu
normatywnym, określonym przez ustawę, ale ich wysokość jest stała w sensie
arytmetycznym. O ile można mieć wątpliwości, czy opłata podstawowa w wysokości
minimalnej, o której mowa w art. 14 ust. 3 ustawy o kosztach, jest opłatą w stałej
wysokości od pism, co do których przepisy nie przewidują opłaty stałej,
stosunkowej lub tymczasowej, to treść przepisu art. 36 jest w tym zakresie
jednoznaczna. Stanowi on, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i w
sprawach odwołań rozpoznawanych przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych
pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 złotych wyłącznie od apelacji,
zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia. W stosunku do wymienionych w tym przepisie środków
zaskarżenia została określona opłata podstawowa w wysokości stałej 30 zł.
Wezwanie o uiszczenie opłaty, której wysokość wynika z treści przepisu (jest
określona kwotowo lub stosunkowo) kieruje się tylko do strony działającej bez
adwokata lub radcy prawnego (art. 130 § 1 k.p.c.), gdyż strona taka może nie znać
przepisów określających wysokość opłaty. Natomiast pełnomocnik będący
adwokatem lub radcą prawnym ma obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania,
jeżeli w przepisach, których treść powinna mu być znana, określona jest wysokość
tej opłaty. W konsekwencji sąd drugiej instancji nie wzywa pełnomocnika strony
będącego adwokatem lub radcą prawnym do uiszczenia opłaty podstawowej w
stałej wysokości, określonej w art. 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych, od skargi kasacyjnej, lecz nieopłaconą skargę odrzuca na podstawie art.
1302 § 3 k.p.c. Zaskarżone postanowienie jest więc prawidłowe a zarzuty
podniesione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku z
art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.
O kosztach orzeczono na podstawie § 12 ust. 2 w związku z § 13 ust. 2 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie
opłat za czynności adwokackie (...) – Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.
\