Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, rejecting late renewal claim due to missed three-month deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's rejection of a renewal of proceedings request. The appellant argued that the lower court incorrectly calculated the three-month deadline for filing the renewal, claiming it should start from a later Supreme Court decision rather than the original judgment. The court ruled that the appeal was inadmissible because the lower court correctly identified the filing occurred after the statutory deadline, and the appellant's arguments regarding new evidence or legal errors were irrelevant to the procedural bar.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 407 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 2 k.p.c.; Art. 403 § 2 k.p.c. - A request for renewal of proceedings filed after the expiration of the three-month period is inadmissible, and the court's assessment of the deadline's commencement is final and binding on subsequent appeals.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 26/11
POSTANOWIENIE
Dnia 2 sierpnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)
SSN Halina Kiryło
SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku K. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 sierpnia 2011 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 31 stycznia 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Powód K. G. 19 listopada 2010 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania
zakończonego wyrokiem Sąd Apelacyjnego z 19 grudnia 2005 r. (… 2896/04),
którym oddalono jego apelację od wyroku oddalającego odwołanie od decyzji
odmawiającej przyznania mu renty z braku niezdolności do pracy. W skardze
wskazano na podstawę wznowienia z art. 403 § 2 k.p.c. i twierdzenie, że żądanie
wznowienia postępowania wynika z naruszenia art. 47710 § 2 k.p.c., gdyż Sąd
rozpoznał sprawę nieuwzględniając dowodów złożonych po decyzji i których nie
przekazał pozwanemu. W takiej sytuacji skarżący na podstawie art. 477 14a k.p.c.
wniósł o uchylenie wyroków Sądów drugiej i pierwszej instancji oraz decyzji
pozwanego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny postanowieniem z 31 stycznia 2011 r. odrzucił skargę, gdyż
powoływała się na dowody z poprzedniego postępowania, zatem została złożona
ze znacznym przekroczeniem trzymiesięcznego terminu, skoro postępowanie
zakończono wyrokiem z 19 grudnia 2005 r. Wobec złożenia skargi po terminie nie
było konieczne badanie czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia
postępowania. Z tej przyczyny skarga została odrzucona na podstawie art. 407 § 1
k.p.c. w związku z art. 410 § 1 k.p.c.
W zażaleniu zarzucono naruszenie: 1. art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art.
407 § 1 k.p.c. przez ustalenie, że skarga została złożona z przekroczeniem
trzymiesięcznego terminu; 2. art. 410 § 2 k.p.c. przez odrzucenie skargi na
posiedzeniu
niejawnym,
co
uniemożliwiało
powodowi
uprawdopodobnienie
okoliczności stwierdzających zachowanie trzymiesięcznego terminu do wniesienia
skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne. Skarga został odrzucona tylko ze względu na
termin z art. 407 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny początek terminu do wniesienia skargi
powiązał z zakończeniem sprawy wyrokiem z 19 grudnia 2005 r. Nie oceniał samej
podstawy z art. 403 § 2 k.p.c., choć jednocześnie zauważył, że skarżący powołuje
się na dowody z poprzedniego postępowania, co w ogóle dyskwalifikowałoby
skargę nie tylko ze względu na termin, skoro w podstawie z art. 403 § 2 k.p.c.
chodzi o późniejsze (czyli dopiero po wyroku) wykrycie okoliczności faktycznych lub
środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których
strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Przepis art. 410 § 2 k.p.c. nie miał zastosowania, gdyż Sąd nie miał żadnych
wątpliwości co do początku terminu do wniesienia skargi. Wyraźnie wszak
stwierdził, że podstawą skargi są dowody z poprzedniego postępowania
zakończonego wyrokiem z 19 grudnia 2005 r. Zatem skarga z 19 listopada 2010 r.
została wniesiona po terminie i podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym
zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. Natomiast uprawdopodobnienie okoliczności
stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia byłoby aktualne, gdyby
termin do wniesienia skargi był wątpliwy, a tego ze względu na podstawę skargi
oraz argumentację zażalenia nie można stwierdzić. Z uzasadnienia skargi o
wznowienie postępowania wynika, że wskazana w niej podstawa dowodowa była
znana skarżącemu w poprzednim postępowaniu sądowym. W takiej sytuacji jego
zażalenie nie jest zasadne, gdyż odwołuje się do faktów i okoliczności z
poprzedniego postępowania w sprawie o rentę. To, że powód dowiedział się o
oddaleniu przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 10 listopada 2010 r. (II UZ
29/10)
jego
zażalenia
na
odrzucenie
poprzedniej
skargi
o
wznowienie
postępowania, nie może powodować wątpliwości co do terminu do wniesienia
kolejnej skargi o wznowienie postępowania. Wszak o tym każdorazowo decyduje
tylko ściśle określona podstawa skargi. Istota pretensji, na której opiera się
zażalenie i skarga, wyraża się w twierdzeniu, że Sąd nie mógł orzekać na
podstawie zgłoszonych nowych dowodów w sprawie o rentę i ujawnionych nowych
okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji. Potwierdza to, że skarżący ma
na uwadze dowody i okoliczności znane mu w postępowaniu sądowym, co w ogóle
podważałoby także samą podstawę wznowienia w świetle art. 403 § 2 k.p.c., gdyby
tak ją oceniono w postanowieniu o odrzuceniu skargi.
Skarżący tak rozumianą podstawę wznowienia postępowania z art. 403 § 2
k.p.c. niezasadnie łączy również z regulacjami z art. 477 10 § 2 k.p.c. i art. 47714a
k.p.c., gdyż w sprawie z zażalenia na odrzucenie skargi o wznowienie
postępowania wniesionej po terminie nie można oceniać czy Sąd Apelacyjny wydał
wyrok niezgodny z prawem, w tym w szczególności z naruszeniem przepisów art.
47710 § 2 k.p.c. i art. 47714a k.p.c. Wykracza to poza zakres przedmiotu sprawy
wynikającej z zażalenia, która ma na uwadze termin do wniesienia skargi. Niemniej
odwołanie się do art. 47710 § 2 k.p.c., który za przedmiot ma zgłoszenie nowego
żądania w postępowaniu sądowym, potwierdzałoby jedynie, że czasowo jest to
zdarzenie sprzed wyrokowania, a więc nie wykraczające poza przyjęty przez Sąd
termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Natomiast przepis art.
47714a k.p.c. w tej sprawie z zażalenia na odrzucenie skargi jest bezprzedmiotowy,
gdyż może mieć zastosowanie tylko w sprawie głównej.
Czym innym jest też regulacja z art. 114 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o
emeryturach i rentach, która nie jest tożsama ze skargą o wznowienie
postępowania w rozumieniu art. 399 k.p.c. i nast. Ze względu na przedmiot kontroli
nie podlega również ocenie, czy Sąd powinien pouczyć powoda o możliwości
wznowienia postępowania na podstawie art. 114 ust. 1.
Wbrew intencji skarżącego nie są to „okoliczności faktyczne lub środki
dowodowe”, które ma na uwadze przepis art. 403 § 2 k.p.c. Chodzi w nim o sferę
faktów a nie o stosowanie prawa, na co zwrócono już uwagę przy rozpoznawaniu
poprzedniej skargi powoda o wznowienie postępowania (wyżej wskazana sprawa II
UZ 29/10).
Do przesłanek z art. 403 § 2 k.p.c. nie należy też wyrok Sądu Najwyższego z
20 maja 2004 r., II UK 395/03 i dlatego termin do wniesienia skargi nie mógł
rozpocząć biegu od zapoznania się skarżącego z tym wyrokiem.
Podstawy wznowienia nie stanowi również dokumentacja lekarska, którą
strona dysponowała w poprzednim postępowaniu sądowym (art. 403 § 2 k.p.c.).
Skarżący nie może w argumentacji zażalenia odwoływać się do nieważności
postępowania, gdyż skarga o wznowienie postępowania nie opierała na
podstawach z art. 401 k.p.c., niezależnie od tego, że ta podstawa wznowienia
postępowania nie obejmuje okoliczności podanych w zażaleniu.
Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 14
k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.