Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 26/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, rejecting late renewal claim due to missed three-month deadline.

Numero d'incarto II UZ 26/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's rejection of a renewal of proceedings request. The appellant argued that the lower court incorrectly calculated the three-month deadline for filing the renewal, claiming it should start from a later Supreme Court decision rather than the original judgment. The court ruled that the appeal was inadmissible because the lower court correctly identified the filing occurred after the statutory deadline, and the appellant's arguments regarding new evidence or legal errors were irrelevant to the procedural bar.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 407 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 2 k.p.c.; Art. 403 § 2 k.p.c. - A request for renewal of proceedings filed after the expiration of the three-month period is inadmissible, and the court's assessment of the deadline's commencement is final and binding on subsequent appeals.

Parole chiave

Generato dall'IA
renewal of proceedings three-month deadline inadmissible appeal procedural bar civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 407 § 1 k.p.c.
termin z art. 407 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny początek terminu do wniesienia skargi
Art. 410 § 1 k.p.c.
w związku z art. 410 § 1 k.p.c.
Art. 410 § 2 k.p.c.
art. 410 § 2 k.p.c. przez odrzucenie skargi na
Art. 403 § 2 k.p.c.
wskazano na podstawę wznowienia z art. 403 § 2 k.p.c. i twierdzenie, że żądanie
Art. 477 § 10 k.p.c.
wznowienia postępowania wynika z naruszenia art. 47710 § 2 k.p.c., gdyż Sąd
Art. 477 § 14a k.p.c.
wznowienia postępowania wynika z naruszenia art. 47710 § 2 k.p.c., gdyż Sąd
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 14
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
wskazano na podstawę wznowienia z art. 403 § 2 k.p.c.
art. 47710 § 2 k.p.c
wznowienia postępowania wynika z naruszenia art. 47710 § 2 k.p.c., gdyż Sąd

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 26/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku K. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 sierpnia 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 31 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód K. G. 19 listopada 2010 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania

zakończonego wyrokiem Sąd Apelacyjnego z 19 grudnia 2005 r. (… 2896/04),

którym oddalono jego apelację od wyroku oddalającego odwołanie od decyzji

odmawiającej przyznania mu renty z braku niezdolności do pracy. W skardze

wskazano na podstawę wznowienia z art. 403 § 2 k.p.c. i twierdzenie, że żądanie

wznowienia postępowania wynika z naruszenia art. 47710 § 2 k.p.c., gdyż Sąd

rozpoznał sprawę nieuwzględniając dowodów złożonych po decyzji i których nie

przekazał pozwanemu. W takiej sytuacji skarżący na podstawie art. 477 14a k.p.c.

wniósł o uchylenie wyroków Sądów drugiej i pierwszej instancji oraz decyzji

pozwanego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny postanowieniem z 31 stycznia 2011 r. odrzucił skargę, gdyż

powoływała się na dowody z poprzedniego postępowania, zatem została złożona

ze znacznym przekroczeniem trzymiesięcznego terminu, skoro postępowanie

zakończono wyrokiem z 19 grudnia 2005 r. Wobec złożenia skargi po terminie nie

było konieczne badanie czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia

postępowania. Z tej przyczyny skarga została odrzucona na podstawie art. 407 § 1

k.p.c. w związku z art. 410 § 1 k.p.c.

W zażaleniu zarzucono naruszenie: 1. art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art.

407 § 1 k.p.c. przez ustalenie, że skarga została złożona z przekroczeniem

trzymiesięcznego terminu; 2. art. 410 § 2 k.p.c. przez odrzucenie skargi na

posiedzeniu

niejawnym,

co

uniemożliwiało

powodowi

uprawdopodobnienie

okoliczności stwierdzających zachowanie trzymiesięcznego terminu do wniesienia

skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Skarga został odrzucona tylko ze względu na

termin z art. 407 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny początek terminu do wniesienia skargi

powiązał z zakończeniem sprawy wyrokiem z 19 grudnia 2005 r. Nie oceniał samej

podstawy z art. 403 § 2 k.p.c., choć jednocześnie zauważył, że skarżący powołuje

się na dowody z poprzedniego postępowania, co w ogóle dyskwalifikowałoby

skargę nie tylko ze względu na termin, skoro w podstawie z art. 403 § 2 k.p.c.

chodzi o późniejsze (czyli dopiero po wyroku) wykrycie okoliczności faktycznych lub

środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których

strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Przepis art. 410 § 2 k.p.c. nie miał zastosowania, gdyż Sąd nie miał żadnych

wątpliwości co do początku terminu do wniesienia skargi. Wyraźnie wszak

stwierdził, że podstawą skargi są dowody z poprzedniego postępowania

zakończonego wyrokiem z 19 grudnia 2005 r. Zatem skarga z 19 listopada 2010 r.

została wniesiona po terminie i podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym

zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. Natomiast uprawdopodobnienie okoliczności

stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia byłoby aktualne, gdyby

termin do wniesienia skargi był wątpliwy, a tego ze względu na podstawę skargi

oraz argumentację zażalenia nie można stwierdzić. Z uzasadnienia skargi o

wznowienie postępowania wynika, że wskazana w niej podstawa dowodowa była

znana skarżącemu w poprzednim postępowaniu sądowym. W takiej sytuacji jego

zażalenie nie jest zasadne, gdyż odwołuje się do faktów i okoliczności z

poprzedniego postępowania w sprawie o rentę. To, że powód dowiedział się o

oddaleniu przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 10 listopada 2010 r. (II UZ

29/10)

jego

zażalenia

na

odrzucenie

poprzedniej

skargi

o

wznowienie

postępowania, nie może powodować wątpliwości co do terminu do wniesienia

kolejnej skargi o wznowienie postępowania. Wszak o tym każdorazowo decyduje

tylko ściśle określona podstawa skargi. Istota pretensji, na której opiera się

zażalenie i skarga, wyraża się w twierdzeniu, że Sąd nie mógł orzekać na

podstawie zgłoszonych nowych dowodów w sprawie o rentę i ujawnionych nowych

okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji. Potwierdza to, że skarżący ma

na uwadze dowody i okoliczności znane mu w postępowaniu sądowym, co w ogóle

podważałoby także samą podstawę wznowienia w świetle art. 403 § 2 k.p.c., gdyby

tak ją oceniono w postanowieniu o odrzuceniu skargi.

Skarżący tak rozumianą podstawę wznowienia postępowania z art. 403 § 2

k.p.c. niezasadnie łączy również z regulacjami z art. 477 10 § 2 k.p.c. i art. 47714a

k.p.c., gdyż w sprawie z zażalenia na odrzucenie skargi o wznowienie

postępowania wniesionej po terminie nie można oceniać czy Sąd Apelacyjny wydał

wyrok niezgodny z prawem, w tym w szczególności z naruszeniem przepisów art.

47710 § 2 k.p.c. i art. 47714a k.p.c. Wykracza to poza zakres przedmiotu sprawy

wynikającej z zażalenia, która ma na uwadze termin do wniesienia skargi. Niemniej

odwołanie się do art. 47710 § 2 k.p.c., który za przedmiot ma zgłoszenie nowego

żądania w postępowaniu sądowym, potwierdzałoby jedynie, że czasowo jest to

zdarzenie sprzed wyrokowania, a więc nie wykraczające poza przyjęty przez Sąd

termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Natomiast przepis art.

47714a k.p.c. w tej sprawie z zażalenia na odrzucenie skargi jest bezprzedmiotowy,

gdyż może mieć zastosowanie tylko w sprawie głównej.

Czym innym jest też regulacja z art. 114 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach, która nie jest tożsama ze skargą o wznowienie

postępowania w rozumieniu art. 399 k.p.c. i nast. Ze względu na przedmiot kontroli

nie podlega również ocenie, czy Sąd powinien pouczyć powoda o możliwości

wznowienia postępowania na podstawie art. 114 ust. 1.

Wbrew intencji skarżącego nie są to „okoliczności faktyczne lub środki

dowodowe”, które ma na uwadze przepis art. 403 § 2 k.p.c. Chodzi w nim o sferę

faktów a nie o stosowanie prawa, na co zwrócono już uwagę przy rozpoznawaniu

poprzedniej skargi powoda o wznowienie postępowania (wyżej wskazana sprawa II

UZ 29/10).

Do przesłanek z art. 403 § 2 k.p.c. nie należy też wyrok Sądu Najwyższego z

20 maja 2004 r., II UK 395/03 i dlatego termin do wniesienia skargi nie mógł

rozpocząć biegu od zapoznania się skarżącego z tym wyrokiem.

Podstawy wznowienia nie stanowi również dokumentacja lekarska, którą

strona dysponowała w poprzednim postępowaniu sądowym (art. 403 § 2 k.p.c.).

Skarżący nie może w argumentacji zażalenia odwoływać się do nieważności

postępowania, gdyż skarga o wznowienie postępowania nie opierała na

podstawach z art. 401 k.p.c., niezależnie od tego, że ta podstawa wznowienia

postępowania nie obejmuje okoliczności podanych w zażaleniu.

Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 14

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.