Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the disputed value falls below the ten-thousand zloty threshold. The court rejects the claimant's inflated calculation and the argument that a separate disability pension dispute makes the appeal admissible.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject the cassation complaint as inadmissible. The appellant argued that the disputed value exceeded the statutory threshold by including overtime damages and claiming a full disability pension, but the court found these calculations erroneous and unrelated to the current proceedings. Consequently, the court ruled that the actual value of the matter remained below the required limit, rendering the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. A cassation complaint is inadmissible in property rights cases where the disputed value is lower than ten thousand zloty, and the scope of the appeal is strictly limited to the specific subject matter of the contested judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 25/10
POSTANOWIENIE
Dnia 9 września 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Gersdorf (przewodniczący)
SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z wniosku A. C.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o wysokość świadczenia rehabilitacyjnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2010 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w […]
z dnia 10 maja 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 maja 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną A. C. od prawomocnego
wyroku tego Sądu z dnia 25 stycznia 2010 r. jako niedopuszczalną z uwagi na
wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd dokonał sprawdzenia wartości przedmiotu
zaskarżenia określonej przez skarżącego jako kwota 29.172,92 zł i wskazał, że
kwota ta jest wyższa od wartości przedmiotu sporu, na którą składają się: kwota
697,80 zł równa 25% świadczenia rehabilitacyjnego za 4 miesiące i kwota
jednorazowego odszkodowania 5.000 zł, łącznie wynoszące mniej niż kwota
wskazana w art. 3982 § 1 k.p.c.
W zażaleniu ubezpieczony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia,
podnosząc
okoliczności
dotyczące
wysokości
spornego
świadczenia
rehabilitacyjnego, a w szczególności, że podstawa wymiaru tego świadczenia
została podwyższona o kwotę 1.756,12 zł z tytułu pracy w godzinach
nadliczbowych i w porze nocnej, zasądzoną na jego rzecz od pracodawcy
prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 6 grudnia 2006 r. Zarzucił, że w
związku z tym przedmiot sporu o świadczenie rehabilitacyjne ma wartość 6.726,60
zł, gdyż dochodzi tego świadczenia w wysokości 100 % zamiast 75% podstawy
wymiaru, należnej z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy
pracy. Zważywszy, że równocześnie dochodził jednorazowego odszkodowania w
kwocie 5.000 zł, stwierdził, że wartość przedmiotu zaskarżenia przewyższa kwotę
10.000 zł. Jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane w skardze
kasacyjnej, że przedmiotem sprawy jest również żądanie przyznania renty z tytułu
wypadku przy pracy, w związku z czym skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez
względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna nie przysługuje w
sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia –
określana według zasad dotyczących wskazania wartości przedmiotu sporu – jest
niższa niż dziesięć tysięcy złotych.
Wprawdzie skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę
przekraczającą dziesięć tysięcy złotych, jednakże wyliczenie to dotknięte jest
błędem.
Błąd
polega
na
zawyżeniu
należności
z
tytułu
świadczenia
rehabilitacyjnego, które zostało wypłacone po podwyższeniu podstawy wymiaru do
2.229,55 zł brutto według dziennej kwoty odpowiadającej 75% podstawy w
wysokości 55,74 zł. Za 120 dni różnica między świadczeniem wypłaconym a
dochodzonym zamyka się w kwocie 1.671,60 zł (13,93 zł X 120 dni) i w połączeniu
z ze sporną kwotą jednorazowego odszkodowania nie uzupełnia wartości
przedmiotu sporu do 10.000 zł.
Włączenie przez skarżącego do sprawy rozstrzygniętej wyrokiem objętym
skargą kasacyjną sporu o rentę z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej
wypadkiem przy pracy nie ma żadnych podstaw. Sprawa, w której skarżący wniósł
zażalenie toczyła się w związku z odwołaniem od decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych,
z
dnia
października
2002
r.
przyznającej
świadczenie
rehabilitacyjne za okres od dnia 31 sierpnia do 28 grudnia 2002 r. oraz od decyzji z
dnia 6 lutego 2003 r. w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowego
odszkodowania z tytułu wypadu przy pracy. W tym tylko przedmiocie orzekały sądy
obydwu instancji i tylko tego zakresu rozstrzygnięcia może dotyczyć skarga
kasacyjna.
Wskazane okoliczności sprawiają, że skarga kasacyjna jest w sprawie
niedopuszczalna (art. 3982 § 1 k.p.c.), co uzasadnia oddalenie zażalenia (art. 398 14
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).