Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 23/10 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal by finding the lawyer paid the required fee on time despite the lower court's error.

Numero d'incarto II UZ 23/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the appeal, ruling that the legal representative had successfully paid the required fee. Although the lower court incorrectly concluded the fee was unpaid, the Supreme Court verified the bank transfer records proving the 30 zł payment was made on the correct deadline. Consequently, the court determined there was no legal basis to reject the appeal under the relevant procedural articles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.; Art. 398 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c. - The court must correct a lower court's finding that a party failed to pay a procedural fee when documentary evidence proves the payment was made within the statutory deadline.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security benefits procedural fee payment appeal dismissal legal representative duty civil procedure code supreme court review bank transfer evidence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1302 § 3 k.p.c.
że przepis art. 1302 § 3 k.p.c. został co prawda uchylony z dniem 1 lipca 2009 r.
Art. 370 k.p.c.
i art. 370 k.p.c. polegające na
Art. 373 k.p.c.
instancji w oparciu o przepis art. 373 k.p.c. w związku z art.
Art. 398 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 1302 § 3 k.p.c
że przepis art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 370 k.p.c
zarzucając mu „rażące naruszenie art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 370 k.p.c. polegające na
art. 373 k.p.c
instancji w oparciu o przepis art. 373 k.p.c.
art. 39816 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 23/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku T. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 października 2010 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 kwietnia 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił apelację T. C. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 czerwca 2009 r., którym oddalono

odwołanie T. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 19 lutego 2009 r.,

mocą której odmówiono jej przeliczenia renty rodzinnej.

W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, że pełnomocnik odwołującej się

nie dopełnił obowiązku uiszczenia od wniesionej apelacji opłaty podstawowej,

będącej opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 130 2 § 3 k.p.c. Sąd stwierdził,

że przepis art. 1302 § 3 k.p.c. został co prawda uchylony z dniem 1 lipca 2009 r.

ustawą z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571), zgodnie jednak z treścią

art. 8 ustawy zmieniającej przepisy ustawy stosuje się do postępowań wszczętych

po dniu jej wejścia w życie. Ponieważ w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych wszczęcie postępowania inicjuje wniesienie odwołania od decyzji

organu rentowego, a „odwołanie T. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych z 19 lutego 2009 r. wpłynęło do Sądu Okręgowego w dniu 26 marca

2009 r.”, to wszczęcie postępowania nastąpiło przed wejściem w życie ustawy z 5

grudnia 2008 r., w związku z czym w sprawie ma zastosowanie przepis art. 130 2 §

3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2009 r.

Na postanowienie to pełnomocnik odwołującej się wniósł zażalenie,

zarzucając mu „rażące naruszenie art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 370 k.p.c. polegające na

błędnym i niezgodnym z rzeczywistością przyjęciem, iż strona powodowa

(apelująca) nie uiściła kwoty 30 zł tytułem opłaty apelacyjnej” oraz o „dopuszczenie

na powyższą okoliczność dowodu uiszczenia przez stronę apelującą opłaty w

wysokości 30 zł na konto Sądu Okręgowego z dnia 14 sierpnia 2009 r.”.

W uzasadnieniu wskazano, iż wbrew twierdzeniu Sądu opłata została

uiszczona. Ponadto pełnomocnik podniósł, że nie jest przekonany „czy zaskarżone

postanowienie dotyczy apelującej albowiem na str. 5 uzasadnienia do otrzymanego

postanowienia, błędnie stwierdzono, iż odwołanie od decyzji dotyczyły decyzji ZUS

z 19 lutego 2009 r. a wpłynęło do Sądu Okręgowego w dniu 26 marca 2009 r.

Podane daty nie mogą dotyczyć T. C.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione, bowiem Sąd drugiej instancji błędnie przyjął, że

pełnomocnik powódki (radca prawny) nie uiścił opłaty od apelacji. Jak wynika z akt

sprawy, odpis wyroku Sądu pierwszej instancji doręczony został pełnomocnikowi

ubezpieczonej w dniu 31 lipca 2009 r. W dniu 14 sierpnia 2009 r. (w przepisanym

terminie) wpłynęła do Sądu Okręgowego apelacja ubezpieczonej. W tym samym

dniu została ona opłacona opłatą podstawową w wysokości 30 zł, co potwierdza

kserokopia przelewu bankowego tej kwoty dokonanego za pośrednictwem urzędu

pocztowego, a także „polecenie przelewu” wskazujące dzień 14 sierpnia 2009 r. -

jako datę wpływu powyższej kwoty na rachunek bieżący dochodów Sądu

Okręgowego. Stąd też spełniony został obowiązek profesjonalnego pełnomocnika

polegający na uiszczeniu - bez wezwania sądu – stosownej opłaty, który wynikał z

treści art. 1302 § 3 k.p.c., sprzed nowelizacji tego przepisu dokonanej ustawą z 5

grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych

innych ustaw. Nie było zatem podstaw do odrzucenia apelacji przez Sąd drugiej

instancji w oparciu o przepis art. 373 k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 k.p.c. w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.