Supreme Court dismisses appeal for lack of request to admit cassation under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject the cassation complaint. The appellant argued that citing legal grounds satisfied the requirement to request admission, but the court held that a separate, explicit request and detailed justification are mandatory under Article 3984 § 1 point 3 of the Civil Procedure Code. Consequently, the absence of this specific procedural element rendered the cassation inadmissible regardless of the substantive legal arguments presented.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation complaint must contain a distinct request for its admission to consideration and a detailed justification linking the arguments to statutory grounds; failure to include these elements renders the complaint inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 20/06
POSTANOWIENIE
Dnia 9 października 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Krystyna Bednarczyk
SSN Józef Iwulski
w sprawie z odwołania A. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.
o emeryturę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 października 2006 r.,
zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego we W.
z dnia 31 marca 2006 r., sygn. akt III AUa …/04,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2006 r., III AUa …/04, Sąd Apelacyjny we
W. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy A. K. od wyroku tego Sądu z dnia 14
grudnia 2005 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
Oddziałowi w O. o emeryturę, uznając ją za niedopuszczalną, po stwierdzeniu, że
nie spełniła ona wymogu wynikającego z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., niezawierając
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a skarżący nie wskazał i
szczegółowo nie uzasadnił, że w sprawie występują przesłanki określone w art.
3989 § 1 k.p.c.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił, że
zaskarżone postanowienie „koncentruje się na istnieniu luki w części wstępnej
skargi kasacyjnej z pominięciem jej uzasadnienia i merytorycznych wywodów
tamże zawartych, które w ocenie autora skargi kasacyjnej w pełni czynią zadość
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W poprzednim stanie prawnym, warunek przedstawienia okoliczności
uzasadniających rozpoznanie kasacji został ujęty w pkt 3 art. 393³ § 1 k.p.c., obok
pozostałych warunków kasacji, tj. oznaczenia orzeczenia, od którego kasacja
została wniesiona, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz
wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego
uchylenia. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji miały być
argumenty,
wykazujące
dlaczego
uzasadnione
jest
przyjęcie
kasacji
do
rozpoznania. Skarżący winien wskazać, że w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości albo wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC
2002, nr 2, poz. 22 , z dnia 5 lipca 2001 r., V CKN 176/01, nie publikowane, z dnia
4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147 i z dnia 9 listopada
2000 r., II CKN 1385/00 – OSNC 2001/3/51). Mógł także przedstawić argumenty
wskazujące na oczywiste naruszenie prawa lub nieważność postępowania (por.
uchwałę połączonych Izb Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i
Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC
2003/4, poz. 92).
Zaskarżony wyrok został wydany w dniu 14 grudnia 2005 r., a więc do oceny
złożonej skargi kasacyjnej należało stosować przepisy kodeksu postępowania
cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie
ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) – art. 3 ustawy a contrario.
Stosownie do art. 3984 k.p.c. skarga kasacyjna powinna, poza czynieniem
zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, zawierać oznaczenie
orzeczenia, od którego jest wniesiona ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w
całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,
wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o
uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i
zmiany. Oznacza to, że nie zmieniły się „składniki skargi” – a więc winna ona w
dalszym ciągu zawierać wymienione wyżej elementy, mające charakter tzw.
konstrukcyjny, bezwzględny, a więc pociągające - w razie ich braku - nie tylko
niemożność ich uzupełnienia, ale czyniące kasację niedopuszczalną. Stanowisko to
jest tym bardziej uzasadnione, gdy się zważy, że w aktualnym stanie prawnym
skarga kasacyjna, nie jest środkiem odwoławczym, dotyczy bowiem wyroku
prawomocnego, ale ma – w przeważającej części - charakter publicznoprawny.
W
dotychczasowym
orzecznictwie
kasacyjnym
Sądu
Najwyższego,
utrwalony był pogląd, że brak bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej
uzasadnienia stanowił wadę, która uniemożliwiała traktowanie pisma jako skargi
kasacyjnej i wykluczała jej uzupełnienie (por. np. postanowienie z dnia 6 listopada
1996 r., II UKN 12/96 – OSNAPiUS 1997/10/173). W ten sam sposób należało - w
poprzednim stanie prawnym - traktować brak polegający na nieprzedstawieniu w
kasacji okoliczności uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania, a obecnie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem,
nawiązującym – co wydaje się oczywiste - do przesłanek przyjęcia skargi do
rozpoznania, wymienionych wyczerpująco w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. W
obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art.3989 § 1 k.p.c. –
przyjmuje skargę kasacyjną jeżeli
prawne,
w sprawie występuje istotne zagadnienie
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów, zachodzi
nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przedstawienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 3 k.pc.), jest jej istotnym elementem, którego brak
nie pozwala na ocenę czy w sprawie występują przesłanki ustawowe dla poddania
kasacji rozpoznaniu. W tym zakresie zachowały aktualność poglądy Sądu
Najwyższego wyrażone w dotychczasowym, powołanym wyżej orzecznictwie,
dotyczące
skutków
prawnych
nieprzedstawienia
w
kasacji
okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie. W orzecznictwie tym, zachowującym również w
tej części pełną aktualność, uznaje się ponadto, że jeżeli skarżący nie wskazał w
skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich
przedstawienia nie jest spełniony, choćby dały się wywieść z uzasadnienia kasacji
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00,
OSN 2001 nr 10, poz. 156). Okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji
(obecnie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej z uzasadnieniem, o których mowa w
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), powinny być – podobnie jak pozostałe elementy
przewidziane w tym przepisie – przedstawione w kasacji, jako odrębny element
pisma procesowego (postanowienie z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC
2002 nr 2, poz. 22).
W ocenianej sprawie, wbrew zarzutom podniesionym w zażaleniu, nie
zawarto wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej (nota bene nazywanej kasacją) i
faktu tego nie może zmienić twierdzenie, że „powołanie się przez skarżącego w
części wstępnej kasacji na przesłanki art. 3984 § 1 k.p.c. i zawarte w uzasadnieniu
kasacji wywody co do wymagania kasacji przewidzianego w art. 398 9 § 1 pkt 2
k.p.c. przez przytoczenie argumentacji przemawiającej za potrzebą wykładni art. 32
ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS i § 1 ust. 1
oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie w
sprawie
wieku
emerytalnego
pracowników
zatrudnionych
w
szczególnych
warunkach lub w szczególnym charakterze, czyni zadość art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.”.
W
tym
stanie
rzeczy,
stanowisko
Sądu
Apelacyjnego
zawarte
w
zaskarżonym postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc to pod
uwagę, należało orzec jak w postanowieniu, zgodnie z art. 398 14 w związku z art.
3941 § 3 k.p.c.