Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 20/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of request to admit cassation under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II UZ 20/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject the cassation complaint. The appellant argued that citing legal grounds satisfied the requirement to request admission, but the court held that a separate, explicit request and detailed justification are mandatory under Article 3984 § 1 point 3 of the Civil Procedure Code. Consequently, the absence of this specific procedural element rendered the cassation inadmissible regardless of the substantive legal arguments presented.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation complaint must contain a distinct request for its admission to consideration and a detailed justification linking the arguments to statutory grounds; failure to include these elements renders the complaint inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation complaint admission requirement Civil Procedure Code procedural defect inadmissible appeal justification necessity supreme court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
nie spełniła ona wymogu wynikającego z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., niezawierając
Art. 3989 § 1 k.p.c.
rozpoznania, wymienionych wyczerpująco w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
zaskarżonym postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc to pod
Art. 39814 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
nie spełniła ona wymogu wynikającego z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., niezawierając
art. 3989 § 1 k.p.c
rozpoznania, wymienionych wyczerpująco w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c.
art. 393³ § 1 k.p.c
uzasadniających rozpoznanie kasacji został ujęty w pkt 3 art. 393³ § 1 k.p.c., obok
art. 3984 k.p.c
Stosownie do art. 3984 k.p.c.
art. 3984 § 1 k.p.c
części wstępnej kasacji na przesłanki art. 3984 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2001 r., V CKN 176/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00
uchwała połączonych Izb Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00,
postanowienie z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96
III CZP 72/02
Supreme Court allows cassation when applicant claims obvious legal violation or procedural invalidity under Art. 393-3 § 1 pkt 3 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 20/06

POSTANOWIENIE

Dnia 9 października 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krystyna Bednarczyk

SSN Józef Iwulski

w sprawie z odwołania A. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 października 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego we W.

z dnia 31 marca 2006 r., sygn. akt III AUa …/04,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 marca 2006 r., III AUa …/04, Sąd Apelacyjny we

W. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy A. K. od wyroku tego Sądu z dnia 14

grudnia 2005 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

Oddziałowi w O. o emeryturę, uznając ją za niedopuszczalną, po stwierdzeniu, że

nie spełniła ona wymogu wynikającego z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., niezawierając

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a skarżący nie wskazał i

szczegółowo nie uzasadnił, że w sprawie występują przesłanki określone w art.

3989 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił, że

zaskarżone postanowienie „koncentruje się na istnieniu luki w części wstępnej

skargi kasacyjnej z pominięciem jej uzasadnienia i merytorycznych wywodów

tamże zawartych, które w ocenie autora skargi kasacyjnej w pełni czynią zadość

art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W poprzednim stanie prawnym, warunek przedstawienia okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji został ujęty w pkt 3 art. 393³ § 1 k.p.c., obok

pozostałych warunków kasacji, tj. oznaczenia orzeczenia, od którego kasacja

została wniesiona, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz

wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego

uchylenia. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji miały być

argumenty,

wykazujące

dlaczego

uzasadnione

jest

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania. Skarżący winien wskazać, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości albo wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC

2002, nr 2, poz. 22 , z dnia 5 lipca 2001 r., V CKN 176/01, nie publikowane, z dnia

4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147 i z dnia 9 listopada

2000 r., II CKN 1385/00 – OSNC 2001/3/51). Mógł także przedstawić argumenty

wskazujące na oczywiste naruszenie prawa lub nieważność postępowania (por.

uchwałę połączonych Izb Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i

Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC

2003/4, poz. 92).

Zaskarżony wyrok został wydany w dniu 14 grudnia 2005 r., a więc do oceny

złożonej skargi kasacyjnej należało stosować przepisy kodeksu postępowania

cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) – art. 3 ustawy a contrario.

Stosownie do art. 3984 k.p.c. skarga kasacyjna powinna, poza czynieniem

zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, zawierać oznaczenie

orzeczenia, od którego jest wniesiona ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w

całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,

wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o

uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i

zmiany. Oznacza to, że nie zmieniły się „składniki skargi” – a więc winna ona w

dalszym ciągu zawierać wymienione wyżej elementy, mające charakter tzw.

konstrukcyjny, bezwzględny, a więc pociągające - w razie ich braku - nie tylko

niemożność ich uzupełnienia, ale czyniące kasację niedopuszczalną. Stanowisko to

jest tym bardziej uzasadnione, gdy się zważy, że w aktualnym stanie prawnym

skarga kasacyjna, nie jest środkiem odwoławczym, dotyczy bowiem wyroku

prawomocnego, ale ma – w przeważającej części - charakter publicznoprawny.

W

dotychczasowym

orzecznictwie

kasacyjnym

Sądu

Najwyższego,

utrwalony był pogląd, że brak bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej

uzasadnienia stanowił wadę, która uniemożliwiała traktowanie pisma jako skargi

kasacyjnej i wykluczała jej uzupełnienie (por. np. postanowienie z dnia 6 listopada

1996 r., II UKN 12/96 – OSNAPiUS 1997/10/173). W ten sam sposób należało - w

poprzednim stanie prawnym - traktować brak polegający na nieprzedstawieniu w

kasacji okoliczności uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania, a obecnie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem,

nawiązującym – co wydaje się oczywiste - do przesłanek przyjęcia skargi do

rozpoznania, wymienionych wyczerpująco w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. W

obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art.3989 § 1 k.p.c. –

przyjmuje skargę kasacyjną jeżeli

prawne,

w sprawie występuje istotne zagadnienie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów, zachodzi

nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przedstawienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 3 k.pc.), jest jej istotnym elementem, którego brak

nie pozwala na ocenę czy w sprawie występują przesłanki ustawowe dla poddania

kasacji rozpoznaniu. W tym zakresie zachowały aktualność poglądy Sądu

Najwyższego wyrażone w dotychczasowym, powołanym wyżej orzecznictwie,

dotyczące

skutków

prawnych

nieprzedstawienia

w

kasacji

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie. W orzecznictwie tym, zachowującym również w

tej części pełną aktualność, uznaje się ponadto, że jeżeli skarżący nie wskazał w

skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich

przedstawienia nie jest spełniony, choćby dały się wywieść z uzasadnienia kasacji

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00,

OSN 2001 nr 10, poz. 156). Okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji

(obecnie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej z uzasadnieniem, o których mowa w

art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), powinny być – podobnie jak pozostałe elementy

przewidziane w tym przepisie – przedstawione w kasacji, jako odrębny element

pisma procesowego (postanowienie z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC

2002 nr 2, poz. 22).

W ocenianej sprawie, wbrew zarzutom podniesionym w zażaleniu, nie

zawarto wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej (nota bene nazywanej kasacją) i

faktu tego nie może zmienić twierdzenie, że „powołanie się przez skarżącego w

części wstępnej kasacji na przesłanki art. 3984 § 1 k.p.c. i zawarte w uzasadnieniu

kasacji wywody co do wymagania kasacji przewidzianego w art. 398 9 § 1 pkt 2

k.p.c. przez przytoczenie argumentacji przemawiającej za potrzebą wykładni art. 32

ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS i § 1 ust. 1

oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie w

sprawie

wieku

emerytalnego

pracowników

zatrudnionych

w

szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze, czyni zadość art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.”.

W

tym

stanie

rzeczy,

stanowisko

Sądu

Apelacyjnego

zawarte

w

zaskarżonym postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc to pod

uwagę, należało orzec jak w postanowieniu, zgodnie z art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c.