Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 18/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on work accident pension as it concerns amount adjustment, not granting rights.

Numero d'incarto II UZ 18/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the appellate court's rejection of a cassation complaint regarding a work accident pension. The applicant argued that the case involved granting a total disability pension, which should bypass the monetary threshold for cassation, but the court found the dispute was merely about adjusting the pension amount based on disability degree. Consequently, the court ruled that since the right to the pension was already established, the matter fell under the monetary limit for cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 476 § 2 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible in social security cases where the subject matter value is below ten thousand zlotys, unless the case concerns the granting or withholding of a pension; however, disputes solely regarding the calculation amount of an already granted pension do not qualify as 'granting' a pension.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation inadmissibility social security law pension amount adjustment work accident disability monetary threshold limit

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3982 § 1 k.p.c.
3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną J.
art. 3986 § 2 k.p.c.
uchylenie i zarzucił naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art.
art. 3941 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 476 § 2 k.p.c.
Przepis art. 476 § 2 i 3 k.p.c.
art. 12 of the Act on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
w związku z art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
art. 3982 § 1 k.p.c
3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną J.
art. 39814 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2004 r., I UZ 37/04
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2008 r., II UZ 4/08
uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., I UZP 5/05
uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2009 r., II UZP 1/09
wyrok z dnia 3 marca 1999 r., II UKN 500/98
wyrok z dnia 18 maja 2000 r., II UZ 36/00
wyrok z dnia 17 września 2008 r., I UZ 14/08
wyrok z dnia 6 listopada 2008 r., II UZ 47/08
wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., II UZ 22/09

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 18/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gersdorf

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość renty w związku z wypadkiem przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 września 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 9 kwietnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny, na podstawie art.

3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną J. S. od wyroku

tego Sądu z dnia 17 listopada 2009 r. z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia

wynoszącą poniżej 10.000 zł.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł o jego

uchylenie i zarzucił naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 zdanie drugie

k.p.c. w związku z art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przedmiotem roszczenia

wnioskodawcy jest żądanie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w

miejsce przyznanego przez organ rentowy świadczenia rentowego z tytułu

częściowej niezdolności do pracy. Niniejsza sprawa jest zatem sprawą o

przyznanie renty w rozumieniu art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c., w której skarga

kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. W tym

zakresie skarżący powołał się na pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu

Najwyższego z dnia 3 listopada 2004 r., I UZ 37/04.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w

sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia w

sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych jest niższa niż

dziesięć tysięcy złotych. Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych

skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w

sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Przepis art. 476 § 2 i 3 k.p.c. wyjaśnia

ustawowe pojęcia spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, stanowiąc w § 2 pkt

2, iż należą do nich między innymi sprawy, w których wniesiono odwołanie od

decyzji organów rentowych, dotyczących emerytur i rent. Zakres rozpoznania i

orzeczenia (przedmiot sporu) w tych sprawach wyznaczony jest zatem w pierwszej

kolejności

przedmiotem

decyzji

organu

rentowego

zaskarżonej

do

sądu

ubezpieczeń społecznych, a w drugim rzędzie przedmiotem postępowania

sądowego, określonego zakresem odwołania od decyzji organu rentowego do

sądu. Oznacza to, że żądanie niebędące przedmiotem rozpoznania sądu nie może

stanowić

przedmiotu

zaskarżenia

skargą

kasacyjną

decydującego

o

jej

dopuszczalności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2008 r., II

UZ 4/08,OSNP 2009 nr 11-12, poz. 163 i orzeczenia tam powołane).

Skarżący, powołując się na pogląd zaprezentowany w postanowieniu Sądu

Najwyższego z dnia 3 listopada 2004 r., I UZ 37/04 (OSNP 2005 nr 15, poz. 236),

wywodzi, że art. 62 ust. 1 i 2 w związku z art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.

z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm., zwanej dalej ustawą) rozróżnia dwa rodzaje

renty, tj. dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy oraz dla osoby częściowo

niezdolnej do pracy. Pogląd ten trudno podzielić, gdyż art. 12 ustawy zawiera

jedynie definicję niezdolności do pracy oraz definicję stopni tej niezdolności, a art.

62 nie odnosi się do warunków stanowiących o prawie do renty, ale jednoznacznie

dotyczy sposobu obliczania wysokości świadczenia i uzależnienia tej wysokości od

stopnia niezdolności do pracy (zgodnie z ust. 2 wskazanego artykułu, renta dla

osoby częściowo niezdolnej do pracy wynosi 75% renty dla osoby całkowicie

niezdolnej do pracy). Przesłanki świadczenia rentowego określone zostały w art. 57

ustawy, z treści którego wynika, że stopień niezdolności do pracy jest przesłanką

prawa do renty tylko w przypadku nabywania do niej prawa na warunkach

określonych w ust. 2 wymienionego artykułu (por. uchwały składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., I UZP 5/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz.

305 i z dnia 16 kwietnia 2009 r., II UZP 1/09, OSNP 2009 nr 19-20, poz. 263). Taka

sytuacja w odniesieniu do skarżącego nie zachodzi.

Przedmiotem sporu na etapie postępowania sądowego wynikającego z

odwołania wnioskodawcy od decyzji organu rentowego nie było przyznanie

świadczenia rentowego, gdyż kwestia ta została rozstrzygnięta korzystnie dla

skarżącego na etapie postępowania przed organem rentowym, ale ustalenie

stopnia niezdolności do pracy, a w rezultacie wysokości przyznanej renty. Inaczej

rzecz ujmując, prawo skarżącego do świadczenia rentowego zostało ustalone oraz

świadczenie to zostało przyznane przez organ rentowy i w tym zakresie nie ma

sporu przeniesionego na drogę postępowania sądowego. Pozostał jedynie spór o

przyznanie świadczenia w określonej wysokości, uzależnionej od stopnia

niezdolności do pracy. W konsekwencji brak jest podstaw do zakwalifikowania tej

sprawy do kategorii spraw o przyznanie renty. Taka interpretacja pojęcia sprawy o

przyznanie renty w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. znajduje oparcie w orzecznictwie

Sądu Najwyższego (por. postanowienia z dnia 3 marca 1999 r., II UKN 500/98,

Prokurator i Prawo - wkł. 1999 nr 6, s. 44; z dnia 18 maja 2000 r., II UZ 36/00,

OSNAPiUS 2002 nr 4, poz. 97; z dnia 17 września 2008 r., I UZ 14/08, OSNP 210

nr 3-4, poz. 54; z dnia 6 listopada 2008 r., II UZ 47/08, OSNP 2010 nr 9-10, poz.

128; z dnia 16 lipca 2009 r., II UZ 22/09, LEX nr 536857) i jest w pełni podzielana

przez skład rozpoznający niniejsze zażalenie.

Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art.

39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.