Supreme Court dismisses appeal on social security contribution base, ruling individual claim values must be calculated separately per insured worker.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant company's appeal against the appellate court's decision to reject individual cassation complaints based on insufficient claim values. The appellant argued that claim values should be aggregated because the dispute involved multiple insured workers in a single proceeding, while the lower court calculated them separately for each worker. The court ruled that since each insured worker has an individual employment relationship subject to social security, the value of the subject matter must be determined separately for each person, precluding aggregation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 21 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.; The value of the subject matter of a cassation complaint must be calculated separately for each insured worker when multiple decisions concerning individual employment relationships are combined in one judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 17/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk (przewodniczący)SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Usługowo - Handlowego "A." spółki z o. o. z siedzibą w W.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych z udziałem zainteresowanych […]o wysokość podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 września 2014 r.,zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 13 listopada 2013 r., oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 18 września 2012 r. oddalił apelację skarżącej Spółki od wyroku Sądu Okręgowego z 30 maja 2011 r. Przedmiotem sporu była wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zainteresowanych (ubezpieczonych). Spółka wniosła skargę kasacyjną i wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na 90.418 zł. Sąd zweryfikował tę wartość biorąc za podstawę różnicę należnych składek obliczoną od przychodów ubezpieczonych osobno w każdej zaskarżonej decyzji.Zaskarżonym postanowieniem z 13 listopada 2013 r.
Sąd Apelacyjny ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach zainteresowanych: J. O. na 7.960 zł, M. P. na 3.519 zł, W. P. na 4.424 zł, J. P. na 14.376 zł, D. P. na 7.139 zł, D. S. na 377 zł. W konsekwencji z wyłączeniem J. P. odrzucił skargę kasacyjną w stosunku do tych zainteresowanych, jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.), której nie aprobował jako sumy odrębnych wartości przedmiotów zaskarżenia, wynikających z indywidualnych decyzji.W zażaleniu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie:
1) art. 21 k.p.c. w związku z art. 39821 § 2 k.p.c. przez niezastosowanie i błędne ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej w stosunku do zainteresowanych, a w konsekwencji jej niezasadne odrzucenie, jako niespełniającej wymogu zakreślonego w art. 3982 § 1 k.p.c.;
2) art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. przez niezasadne przyjęcie, iż zainteresowani – pracownicy – występują w sprawie na zasadzie współuczestnictwa formalnego. W uzasadnieniu podano, że spór toczył się pomiędzy powodem a organem rentowym, co wykluczało przyjmowanie jakiegokolwiek współuczestnictwa zainteresowanych w znaczeniu art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. i jednostkowego wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia indywidualnie w stosunku do poszczególnych zainteresowanych. Roszczenia powinny być więc zsumowane i określać wartość przedmiotu zaskarżenia. Występowanie w sprawie wielu zainteresowanych nie świadczy o współuczestnictwie formalnym prowadzącym do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia odrębnie dla każdego z nich. Skarżąca odwołała się do postanowień Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2009 r., II UZ 12/09 i z 11 maja 2012 r., I UZ 17/12).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.Sprawa wywołała zagadnienie prawne – „Czy objęcie jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających płatnikowi składek (pracodawcy) i wskazanym w tych decyzjach pracownikom podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oznacza, że w skardze kasacyjnej płatnika roszczenia z nich wynikające podlegają zsumowaniu przy ustalaniu wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 21 k.p.c. w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.), czy też wartość przedmiotu zaskarżenia należy liczyć odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika?” Skład powiększony Sąd Najwyższego w uchwale z 12 czerwca 2014 r., sygn.
II UZP 1/14, stwierdził, że „W razie objęcia jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających płatnikowi składek (pracodawcy) i wskazanym w tych decyzjach pracownikom podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną oznacza się odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika (art. 19 § 2 w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.)”. Zarzuty zażalenia naruszenia art. 21 k.p.c. i art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. okazały się zatem niezasadne, jako że decyduje indywidualny pracowniczy stosunek podlegania ubezpieczeniom społecznym.
Na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie nie składa się więc suma wartości przedmiotów zaskarżenia w sprawach zainteresowanych, w stosunku do których skarga kasacyjna została zasadnie odrzucona.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.