Supreme Court dismisses appeal as late, ruling appointment of counsel does not extend filing deadlines.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's decision to reject a request for reinstatement of the appeal period. The applicant's lawyer argued that a certified letter sent on April 6, 2010, contained both the appeal and a request to extend the deadline, but the court found no evidence of the latter request in the file. The court held that the statutory deadline for filing the appeal runs against the appointed lawyer regardless of when they were appointed, and the absence of an explicit request for reinstatement means the appeal was untimely.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.: The appointment of a lawyer by the court does not interrupt or extend the statutory period for filing an appeal, and the period expires against the lawyer even if appointed after the deadline has passed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 16/11
POSTANOWIENIE
Dnia 17 czerwca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Józef Iwulski
SSN Romualda Spyt
w sprawie z wniosku R. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy - skarga o
wznowienie postępowania,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 czerwca 2011 r.,
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 27 stycznia 2011 r., 9,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
wnioskodawczyni R. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem tego Sądu z dnia 11 stycznia 2007 r.
W związku z jej wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem
wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 17 marca
2010 r. Sąd Apelacyjny ustanowił pełnomocnika z urzędu w osobie radcy
prawnego, wyznaczonego przez Okręgową Izbę Radców Prawnych.
Wnioskodawczyni w dniu 6 kwietnia 2010 r., działając przez pełnomocnika,
wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r.,
które Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 9 września 2010 r., II UZ 19/10
odrzucił, stwierdzając, że zostało ono złożone po terminie, niezawierając wniosku o
jego przywrócenie. Odpis tego orzeczenia pełnomocnik wnioskodawczyni z urzędu,
radca prawny M. K., otrzymał w dniu 1 grudnia 2010 r. W dniu 8 grudnia 2010 r.
pełnomocnik odwołującej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia
zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r.,
jednocześnie składając zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9
grudnia 2009 r.
Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w dniu 30 marca 2010 r. odebrał
zawiadomienie Sądu Apelacyjnego o ustanowieniu go pełnomocnikiem R. K.,
niezwłocznie sporządził wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia
na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postepowania oraz samo
zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego, a w dniu 6 kwietnia 2010 r. wysłał
listem poleconym oba pisma procesowe.
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r., Sąd Apelacyjny oddalił wniosek
w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia i odrzucił je, jako
spóźnione po myśli art. 394 § 2 k.p.c. w związku z art. 394 1 § 3 k.p.c. W ocenie
Sądu, wnioskodawczyni otrzymała postanowienie z dnia 9 grudnia 2009 r., w dniu
28 stycznia 2010 r., zaś zażalenie na nie zostało złożone w dniu 6 kwietnia 2010 r.,
a więc po ustawowym terminie (termin ten upływał w dniu 4 lutego 2010 r.) i nie
zawierało - wbrew twierdzeniom pełnomocnika - wniosku o jego przywrócenie.
Ustanowienie przez Sąd pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do wniesienia
zażalenia, może stanowić okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu, jednak
niezbędne jest sformułowanie takiego wniosku (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. I PZ 1/07, (OSNP 2008 nr 13-14,
poz. 195), a konieczną przesłankę przywrócenia terminu procesowego stanowi brak
winy po stronie osoby zamierzającej dokonać określonej czynności procesowej.
Powyższe
postanowienie
zaskarżył
zażaleniem
pełnomocnik
wnioskodawczyni i zarzucając naruszenie prawa procesowego – art. 165 § 2 w
związku z art. 233 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c., wniósł o jego „uchylenie w całości i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu (…)”. W
uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał, że „wydaje się
bezsporne, że dnia 06.04.2010 r. pełnomocnik skarżącej nadał przesyłkę poleconą
skierowaną do Sądu Apelacyjnego” oraz, „że złożenie wniosku w dniu 06.04 2010 r.
zostało potwierdzone przez pełnomocnika skarżącej i nie ma podstaw, by jego
twierdzenia nie uznać za wystarczające (…)”.
Sąd Najwyższy wziął pod uwagę co następuje:
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że zażalenie na postanowienie z
dnia 9 grudnia 2009 r., sporządzone w imieniu wnioskodawczyni przez
pełnomocnika
ustanowionego
tygodniowego
terminu
od
z
urzędu,
doręczenia
zostało
stronie
wniesione
odpisu
po
upływie
postanowienia
z
uzasadnieniem (art. 394 § 2 k.p.c.). Postanowienie to zostało doręczone
wnioskodawczyni w dniu 28 stycznia 2010 r., natomiast zażalenie na nie złożono w
dniu 6 kwietnia 2010 r., a więc po upływnie ustawowego terminu w dniu 4 lutego
2010 r.
W
rozpoznawanym
przez
Sąd
Najwyższy
zażaleniu
pełnomocnik
wnioskodawczyni podniósł, że w dniu 6 kwietnia 2010 r. nadał przesyłkę poleconą
skierowaną do Sądu Apelacyjnego, a „złożenie wniosku w dniu 06.04 2010 r.
zostało potwierdzone przez pełnomocnika skarżącej i nie ma podstaw, by jego
twierdzenia
nie
uznać
za
wystarczające”.
W
istocie
więc
pełnomocnik
wnioskodawczyni w zażaleniu twierdzi (w żaden sposób tej okoliczności nie
wykazując), że przesyłka z dnia 6 kwietnia 2010 r. zawierała zarówno wniosek o
przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jak i samo zażalenie na postanowienie
Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2009 r.
Stanowisko to nie może być uznane za trafne. Termin przewidziany w art.
394 § 2 k.p.c. - liczony od chwili doręczenia samej stronie odpisu postanowienia z
uzasadnieniem - wiąże bowiem również pełnomocnika strony, nawet w sytuacji, gdy
dopiero po tej dacie został on ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu. Wystąpienie
przez stronę z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu pozostaje bez
wpływu na bieg terminu do złożenia środka odwoławczego, w szczególności nie
powoduje jego przedłużenia bądź przerwania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
(w odniesieniu do skargi kasacyjnej) przyjmuje się jednolicie, że bieg terminu do
wniesienia skargi nie ulega przerwaniu ani przedłużeniu ze względu na złożenie
przez stronę wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (por. między innymi
postanowienia Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 1997 r. II CZ 35/97, OSNC 1997 nr
10, poz. 151, z 8 października 1998 r. II CZ 106/98, z 6 czerwca 2000 r., I CZ
76/00, z 23 lipca 2002 r., II CZ 81/02, z 29 kwietnia 2003 r., V CZ 42/03, z 18 lutego
2004 r., I CZ 4/04, niepublikowane). Stanowisko to pozostaje aktualne w przypadku
zażalenia - zarówno co do zasady, jak i w odniesieniu do okoliczności
rozpoznawanej sprawy. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia
zażalenia w czasie, kiedy upłynął już termin do jego wniesienia, może stanowić
okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia tego środka
zaskarżenia. Nie sposób natomiast znaleźć uzasadnienia dla stanowiska
prezentowanego w zażaleniu, zgodnie z którym przesyłka z dnia 6 kwietnia 2010 r.
zawierała zarówno wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jak i
samo zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2009
r., ponieważ, jak to już wskazał Sąd Apelacyjny w postanowieniu z dnia 27 stycznia
2011 r. III WSC U77/10, złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia
zażalenia nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Tym samym należy uznać,
iż nadane w dniu 6 kwietnia 2010 r. zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia z dnia 9 grudnia 2009 r., nie zawierało - wbrew twierdzeniom pełnomocnika wniosku o przywrócenie terminu.
Z tych względów oddalenie wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu do
złożenia zażalenia - jako nieuzasadnionego oraz w konsekwencji odrzucenie
zażalenia pełnomocnika wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego z
dnia z dnia 9 grudnia 2009 r., jako spóźnionego było prawidłowe, zaś kwestionujące
to rozstrzygnięcie zażalenie podlegało oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w
związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.