Supreme Court dismisses appeal for missing appeal deadline due to lack of court guidance when absent.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a labor court's refusal to appoint a lawyer and rejection of a late appeal. The appellant argued that the court failed to inform him about the appeal deadline and the necessity of legal representation. The court ruled that since the appellant was properly notified of the hearing but absent, he cannot expect the court to provide procedural guidance upon receiving the judgment copy.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 327 § 1 KPC; Art. 3932 KPC; Art. 3934 KPC; Art. 168 § 1 KPC: A court is not obligated to instruct a party on appeal procedures if the party was properly notified of the hearing but absent, and the party failed to act with the diligence required by law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie dnia 18 stycznia 2000 r.
II UZ 157/99
Sąd drugiej instancji nie ma obowiązku udzielania wskazówek o sposobie i terminie wniesienia kasacji, przy doręczeniu na wniosek odpisu wyroku
wraz z uzasadnieniem stronie, która pomimo prawidłowego zawiadomienia o
terminie rozprawy, nie była obecna przy ogłaszaniu wyroku.
Przewodniczący SSN Maria Tyszel, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski (sprawozdawca), Barbara Wagner.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2000 r. na posiedzeniu
niejawnym sprawy z wniosku Edmunda K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w R. o wysokość emerytury, na skutek zażalenia wnioskodawcy od
postanowienia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 1999 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
o d d a l i ć zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu postanowieniami z dnia 8 listopada 1999 r. [...] odmówił Edmundowi K. ustanowienia adwokata, jak też odrzucił kasację wniesioną przez wnioskodawcę osobiście i po upływie
ustawowo określonego terminu. Odbiór odpisu wyroku tegoż Sądu z dnia 8 czerwca
1999 r. [...] wraz z uzasadnieniem potwierdził bowiem wnioskodawca w dniu 21 lipca
1999 r., a więc miesięczny termin do wniesienia kasacji (art. 3934 KPC) upłynął w
dniu 21 sierpnia 1999 r., podczas gdy faktycznie nastąpiło to dopiero w dniu 1 października 1999 r., a poza tym skarżący uczynił to osobiście, a więc bez zachowania
przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 3932 KPC).
Na powyższe postanowienie zażalił się wnioskodawca podnosząc, że nie został pouczony „co ma dalej czynić z krzywdzącym go wyrokiem, jaki ma termin do ka-
sacji i czy konieczny musi być do kasacji adwokat”. Z tego powodu „termin do wniesienia kasacji winien być przewrucony (pisownia oryginału) i ustanowiony adwokat
powinien złożyć stosowną kasację”.
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 1999 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie w
części dotyczącej odmowy ustanowienia adwokata.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne i podlega oddaleniu. Zgodnie bowiem z art. 327 § 1
KPC, który ma – zgodnie z art. 391 KPC – odpowiednie zastosowanie do postępowania w drugiej instancji, sąd udziela wskazówek co do sposobu i terminów wniesienia środka zaskarżenia tylko stronie działającej bez adwokata lub radcy prawnego i
obecnej przy ogłoszeniu wyroku. Jeżeli więc strona, prawidłowo zawiadomiona o
terminie rozprawy, nie skorzystała z prawa obecności przy ogłaszaniu wyroku w drugiej instancji, to nie może liczyć na to, że przy doręczeniu zażądanego przez nią odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem będzie ją sąd pouczał o zasadach wnoszenia
skarg kasacyjnych. Strona zachowująca choćby minimum staranności w życiowo
ważnych dla niej sprawach powinna więc sama poszukiwać stosownych informacji,
łatwo zresztą dostępnych w sądzie, również drogą telefoniczną.
Naruszenie miesięcznego terminu do wniesienia kasacji (art. 393 4 KPC) jest
więc wyrazem braku staranności wnioskodawcy, a zatem przywrócenie tego terminu
byłoby niezgodne z art. 168 § 1 KPC. Wobec zawinionego spóźnienia kasacji bezprzedmiotowe było też rozpatrywanie zawartego w niej wniosku o ustanowienie adwokata, a osobiste wniesienie skargi przez wnioskodawcę nie mającego kwalifikacji
prawniczych określonych w art. 3932 § 2 KPC jest – w świetle § 1 tego przepisu –
niedopuszczalne.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 19 w związku z
art. 397 § 1 i art. 385 KPC postanowił jak w sentencji.