Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial request due to lack of statutory grounds and unfounded bias claims.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the appellate court's rejection of her request for a retrial. The applicant argued that the lower court violated procedural rights by treating her letter as a revocation of counsel and by failing to address her requests to recuse judges. The court found these arguments baseless, noting the applicant actively participated in proceedings and that her vague accusations of bias lacked specific factual substantiation required by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 410 § 1 k.p.c.; Art. 50 § 1, § 2 k.p.c. in conjunction with Art. 52 k.p.c.: A request for retrial must be based on specific statutory grounds, and a party must substantiate claims of judicial bias with concrete facts rather than general dissatisfaction or unsubstantiated accusations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 15/19 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Bohdan BieniekSSN Krzysztof Rączka w sprawie z wniosku S. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w W. o wznowienie postępowania,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 9 lipca 2019 r.,zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt III AUa (…), 1. oddala zażalenie, 2. przyznaje adwokatowi O. J.O. (O.) Kancelaria Adwokacka w W. od Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego w (…)) kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz wnioskodawczyni w postępowaniu zażaleniowym.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 10 maja 2018 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny w (…), odrzucił wniesioną przez S. K. (wnioskodawczyni) w dniu 27 października 2016 r. skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 grudnia 2013 r., III AUa (…), a także wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2015 r., II UK 377/14 (LEX nr 2288936). W uzasadnieniu skargi wnioskodawczyni powołała się na nieważność postępowania, już przed organem rentowym, która ostatecznie doprowadziła do błędnego obliczenia wysokości emerytury i niezasadnego wstrzymania renty rodzinnej.
Jednocześnie orzekające w sprawie sądy nie wypełniły swej konstytucyjnej roli, dopuszczając się wadliwego ustalenia stanu faktycznego.W ocenie Sądu Apelacyjnego, wniesiona skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu z mocy art. 410 § 1 k.p.c. nie została bowiem oparta na ustawowych podstawach wymienionych w art. 401, 4011 i art. 403 k.p.c.W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącej, zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 120 k.p.c. w związku z art. 117 § 1, § 2 oraz § 5 k.p.c. poprzez „zwolnienie przez Sąd Apelacyjny r.pr.
J. M. J. z obowiązku pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu skarżącej (…) pomimo obiektywnie nasuwającej się potrzeby reprezentacji skarżącej przez pełnomocnika profesjonalnego, dostrzeżonej przez Sąd Apelacyjny na wcześniejszym etapie postępowania, co skutkowało ograniczeniem skarżącej możliwości skutecznej obrony jej interesów i praw przed Sądem Apelacyjnym w (…)”, art. 410 w związku z art. 401 ust. 2 k.p.c. poprzez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, co stanowi pozbawienie skarżącej możliwości działania w procesie, oraz art. 50 § 1 i § 2 k.p.c. w związku z art. 52 k.p.c. poprzez „rozpoznanie sprawy i wydanie skarżonego postanowienia przez skład orzekający, w którym zasiadali sędziowie, co do których skarżąca, jak wynika z treści jej kolejnych pism, wnosiła wnioski o wyłączenie od orzekania w jej sprawie - a które to wnioski nie zostały merytorycznie rozpoznane przed wydaniem skarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi”.
Pełnomocnik wniósł o „uchylenie skarżonego postanowienia (…) w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) do dalszego procedowania” oraz orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego z urzędu wg. norm przepisanych, które nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jako nieuzasadnione podlega oddaleniu.W ocenie Sądu Najwyższego podniesione w nim zarzuty naruszenia prawa procesowego - art. 120 k.p.c. w związku z art. 117 § 1, § 2 oraz § 5 k.p.c., nie znajdują potwierdzenia skoro w piśmie procesowym złożonym przez skarżąca w dniu 28 lipca 2017 r. jako „wniosek procesowy powódki” skarżąca wskazała – „moja wolą jest by Pani mec.
J. M. J. przestała być moim pełnomocnikiem z urzędu. Ponadto oświadczam, że nie chcę być reprezentowana przez żadnego innego pełnomocnika z urzędu” (k. 94 akt). Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 17 sierpnia 2017 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny potraktował pismo skarżącej jako wypowiedzenie pełnomocnictwa pełnomocnikowi z urzędu, radcy prawnemu J. M. J. zgodnie z art. 118 k.p.c. w związku z art. 94 § 1 k.p.c.Za niezasadne należy uznać także podnoszone w zażaleniu naruszenie art. 410 w związku z art. 401 ust. 2 k.p.c., skoro pełnomocnik skarżącej powyższego zarzutu w żaden sposób nie uzasadnił, trudno też odszukać jakiekolwiek argumenty w tym zakresie w uzasadnieniu złożonego zażalenia.
Zarzut ten jest nadto, w ocenie Sądu Najwyższego, o tyle niezrozumiały, że jak wynika z akt sprawy skarżąca brała czynny udział na każdym etapie postępowania, złożyła szereg pism procesowych, a obecnie reprezentujący ją pełnomocnik, jest już drugim wyznaczonym przez Sąd Apelacyjny pełnomocnikiem z urzędu.Natomiast w zakresie zarzutów naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 50 § 1 i § 2 k.p.c. w związku z art. 52 k.p.c., należy zauważyć że zarzuty pod adresem organu rentowego, Sądu Apelacyjnego oraz pracowników tych instytucji, wywiodła skarżąca w piśmie z dnia 18 stycznia 2018 r. wskazując ogólnikowo, iż „wszystkie orzeczenia S.O. i S.A. są obarczone fałszem intelektualnym”, sądy działały w złej woli (…)”.
Pełnomocnik skarżącej wskazał także na wcześniejsze pismo skarżącej z dnia 15 września 2017 r., w którym „skarżąca wskazała na brak bezstronności Sądu Apelacyjnego, w tym sędziów w nim orzekających, oraz wskazała na prowadzoną w Sądzie Apelacyjnym w (…) działalność przestępczą wpływającą negatywnie na postępowanie i naruszające jej gwarantowane konstytucyjnie prawo do sądu”, a zwłaszcza zarzutów zawartych w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r., w którym „obszernie odniosła się po raz kolejny bardzo krytycznie do działań całości Sądu Apelacyjnego, wnosząc, jak wynika z treści uzasadnienia jej pisma, o wyłączenie całości Sądu Apelacyjnego”.Wobec powyższych zarzutów, należy przypomnieć, że formalnie wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów danego sądu jest w istocie równoznaczny z wnioskiem o wyłączenie sądu.
Wyłączenie sądu miałoby więc miejsce wówczas, gdyby między jedną stroną lub jej przedstawicielem a wszystkimi sędziami danego sądu zachodził stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności każdego z nich. Żądając wyłączenia sędziego, strona musi wskazać imiennie, kogo wniosek dotyczy i ma podać okoliczności uprawdopodobniające przyczyny wyłączenia (art. 50 § 1 k.p.c.). W tym zakresie jednak skarżąca w pismach procesowych stawiała sędziom zarzuty, które nie zostały w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione.
Niezadowolenie z rozstrzygnięcia innych spraw, jak i sprawy obecnie rozpatrywanej samo w sobie nie uzasadnia wniosku o wyłączenie sędziów, a przede wszystkim nie uprawnia do posądzania ich o niegodną zależność i stronniczość.Wszystko to należycie ocenił Sąd Apelacyjny, stąd zarzuty zażalenia nie są trafne.Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie § 15 ust. 2 oraz § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18).