Civil court fees: appeal letters by lawyers require basic fee payment or automatic dismissal under CPC Art. 1302.3.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the lawyer's appeal regarding the automatic rejection of an appeal letter due to non-payment of the basic court fee. The lawyer argued that the statutory consequence of dismissal under Article 1302 § 3 of the Civil Procedure Code applied only to fixed and proportional fees, not the basic fee. The court ruled that the term 'fixed fee' in this context has a broader arithmetic meaning encompassing the basic fee, thereby mandating its payment to avoid dismissal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 11 ust. 1; Art. 14 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: The term 'fixed fee' in Article 1302 § 3 of the Civil Procedure Code encompasses the basic court fee, meaning failure to pay it by a professional lawyer results in the automatic rejection of the appeal letter.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 2 czerwca 2006 r.
II UZ 14/06
Skutek określony w art. 1302 § 3 k.p.c. dotyczy także pism oraz środków
odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej.
Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk,
Beata Gudowska (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca
2006 r. sprawy z odwołania Antoniny B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G.W. o przyznanie renty w związku z deportacją, na skutek zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z dnia 23 marca 2006 r. [...],
o d d a l i ł zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 marca 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonej Antoniny B. od wyroku tego Sądu z dnia 1 grudnia 2005 r. Stwierdził, że pełnomocnik skarżącej - adwokat, wnoszący skargę w dniu 13 marca 2006 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Nr 167, poz. 1398), powinien uiścić bez wezwania opłatę podstawową w wysokości
30 zł.
W zażaleniu pełnomocnik ubezpieczonej wniósł o uchylenie postanowienia
jako oczywiście niezasadnego, podnosząc, że wynikające z art. 1302 k.p.c. zobowiązanie profesjonalnych pełnomocników do uiszczenia opłaty bez wezwania ogranicza
się tylko do opłaty stałej i stosunkowej, a zatem rygor odrzucenia pisma (środka zaskarżenia) podlegającego opłacie nie dotyczy opłaty podstawowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398), opłata uiszczana przy wnoszeniu do sądu
pism podlegających opłacie jest stała, stosunkowa albo podstawowa. Z kolei art.
1302 § 3 k.p.c., normujący skutki nieuiszczenia opłat od środków odwoławczych i
środków zaskarżenia wnoszonych przez zawodowych pełnomocników, posługuje się
pojęciem „opłata w wysokości stałej”. Pojęcie to, różniące się od używanego w ustawie o kosztach sądowych pojęcia „opłata stała”, ma szerszy zakres znaczeniowy,
obejmuje bowiem także opłaty, które nie są opłatami stałymi w znaczeniu normatywnym, określonym przez ustawę, ale ich wysokość jest stała w sensie arytmetycznym.
Dotyczy to w szczególności opłaty podstawowej, ustalonej przez ustawodawcę na
kwotę 30 zł (art. 14 ust. 3 ustawy). Należy podkreślić, że gdyby ustawodawca zamierzał ograniczyć skutki określone w art. 1302 k.p.c. tylko do pism podlegających opłacie stałej w rozumieniu art. 11 ustawy o kosztach sądowych, posłużyłby się - mając
na względzie jednolitość systemu prawa oraz troskę o spójność terminologiczną tym właśnie pojęciem; użycie sformułowania „opłata w wysokości stałej” wskazuje na
zamiar ustawodawcy nadania temu określeniu innego, szerszego znaczenia. Poza
tym, zważywszy że jednym z celów nowej ustawy o kosztach sądowych oraz zmian
wprowadzonych do kodeksu postępowania cywilnego w zakresie skutków niezachowania wymagań formalnych pism procesowych (między innymi art. 1302 i 1303 oraz
art. 370, 3701, 3986 i 4246) było przyspieszenie i usprawnienie postępowania, nie ma
żadnych argumentów dla twierdzenia, iż ustawodawca chciał wyłączyć sankcję
przewidzianą w art. 1302 k.p.c. w odniesieniu do uchybień w zakresie uiszczenia
przez zawodowych pełnomocników opłaty podstawowej, której wysokość jest stała.
Należy także podnieść, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu
uchwały z dnia 22 lutego 2006 r., III CZP 6/06 (BSN 2006 nr 2, s. 5), że prawodawca,
nakładając na profesjonalnych pełnomocników zaostrzone wymagania w zakresie
spełniania stawianych przez ustawę wymagań formalnych oraz oczekując od nich
spełniania wysokich standardów zawodowych, za elementarne zadanie warsztatowe
uznaje prawidłowe od strony formalnej sporządzanie pism procesowych, w tym środków odwoławczych i środków zaskarżenia, oraz uiszczanie należnych, określonych
przez ustawę opłat.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (39814 w związku z art. 3941 § 3
k.p.c.).