Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appealant failed to properly value the subject matter of the appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a labor court decision regarding the amount of a war invalidity pension. The appellant's lawyer failed to specify the appeal value initially, and the appellate court rejected the appeal as inadmissible for not meeting the statutory minimum threshold. The Supreme Court upheld this rejection, ruling that the appellate court correctly verified the appellant's calculation and found the claimed value insufficient.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 pkt 1 KPC; Art. 19-24 KPC: The appellate court may verify the value of the subject matter of the appeal if the appellant fails to specify it correctly, and an incorrectly calculated value below the statutory threshold does not render the appeal admissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 18 października 2000 r.
II UZ 124/00
W uzasadnionych przypadkach wskazana przez wnoszącego kasację
wartość przedmiotu zaskarżenia podlega sprawdzeniu przez sąd apelacyjny,
który bada, czy jej oznaczenie nastąpiło zgodnie z regułami określonymi w art.
19-24 KPC.
Przewodniczący SSN Beata Gudowska (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Krystyna Bednarczyk, Roman Kuczyński.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 października 2000 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Agnieszki T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych-Oddziałowi w N.S. o rentę inwalidy wojennego, na skutek zażalenia
wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 2 sierpnia
2000 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
o d d a l i ć zażalenie.
Uzasadnienie
Agnieszka T. wniosła apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z
dnia 30 marca 1999 r., zmieniającego decyzję Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w N.S. i przyznającego jej od dnia 3 czerwca 1997 r. prawo do renty z tytułu
częściowej niezdolności do pracy pozostającej w związku z działaniami wojennymi.
W apelacji domagała się przyznania wyższego świadczenia przez ustalenie, że jej
niezdolność do pracy jest całkowita.
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem
z dnia 11 kwietnia 2000 r. apelację oddalił.
Kasacja ubezpieczonej oparta została na podstawie naruszenia przepisów art.
217 i 233 KPC i zawierała wniosek o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego i przeka-
zanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącej,
wbrew obowiązkowi z art. 3933 in fine KPC (w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2000 r.),
nie określił wartości przedmiotu zaskarżenia. Uzupełniając ten brak na wezwanie
Sądu, w piśmie z dnia 11 lipca 2000 r. wskazał, że skarżąca domaga się 1200 zł
miesięcznie, czyli skarży wyrok co do kwoty 14400 zł.
Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2000 r. Sąd Apelacyjny kasację odrzucił
jako niedopuszczalną z mocy art. 393 pkt 1 KPC.
W zażaleniu pełnomocnik ubezpieczonej wniósł o uchylenie tego postanowienia twierdząc, że jej roszczenie w skali miesięcznej wynosi różnicę pomiędzy kwotą
otrzymywanej renty (809,03 zł) a kwotą bazową, ogłoszoną w dniu 11 maja 2000 r.
przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (1540,20 zł), czyli kwotą 731,17 zł,
co za okres 12 miesięcy stanowi sumę 8774,04 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W orzecznictwie przyjmuje się, że sprawa - jak niniejsza - w której ubezpieczona żąda przyznania wyższej renty przez stwierdzenie całkowitej niezdolności do
pracy, jest sprawą o świadczenie w rozumieniu przepisu art. 393 pkt 1 KPC, albowiem nie dotyczy prawa do świadczeń, lecz ich wysokości (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 10 października 1996 r., II UKN 4/96, OSNAPiUS 1997 nr 8,
poz. 138; z dnia 14 stycznia 1997 r., II UKN 51/96, OSNAPiUS 1997 nr 17, poz. 329,
czy z dnia 22 kwietnia 1999 r. II UKN 596/98, OSNAPiUS 2000 nr 16, poz. 629).
Oznacza to, że dopuszczalność kasacji w rozpoznawanej sprawie zależy od wartości
przedmiotu zaskarżenia nie niższej od 5000 zł.
Sąd Apelacyjny powziął wątpliwość co do prawidłowości oznaczenia tej wartości przez pełnomocnika skarżącej i dokonał zbadania, czy wyliczenie wartości
przedmiotu zaskarżenia nastąpiło zgodnie z regułami określonymi w art. 19 - 24
KPC. W jego wyniku stwierdził błąd polegający na porównywaniu niewłaściwych kwot
jako należnych świadczeń. Sąd Apelacyjny stwierdził, że zgodnie z art. 10 ustawy z
dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) renta inwalidy wojennego
przyznana ubezpieczonej wyrokiem Sądu Okręgowego wynosi 75 % kwoty bazowej
obowiązującej w dniu wydania przez Sąd drugiej instancji wyroku, co stanowi
1029,33 zł, a renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wynosi 100 % kwoty ba-
zowej, czyli 1372,44 zł. Różnica wysokości świadczeń w skali rocznej to kwota
4111,32 zł, a nie kwota podana przez skarżącego.
Sąd Apelacyjny był uprawniony do takiej kontroli, albowiem przepis art. 393
pkt 1 KPC ma charakter bezwzględny i wyklucza dowolność stron przy oznaczeniu
wartości przedmiotu zaskarżenia tylko w celu uzyskania dostępu do trzeciej instancji
(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 1997 r., I CKN 46/97, OSNC 1997
11, poz. 180), zatem wartość przedmiotu zaskarżenia określona przez wnoszącego
kasację z naruszeniem reguł art. 19 - 24 KPC nie jest dla oceny dopuszczalności
kasacji wiążąca (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 1997 r., II CKN
47/97 i z dnia 20 czerwca 1997 r., II CKN 245/97 - nie publikowane).
Sąd Najwyższy wyraził przytoczony pogląd na tle art. 3938 § 1 KPC, lecz ma
on odniesienie także do sytuacji normowanej przepisem art. 393 5 KPC, tak więc w
uzasadnionych więc wypadkach wskazana przez wynoszącego kasację wartość
przedmiotu zaskarżenia podlega sprawdzeniu przez sąd drugiej instancji.
Trzeba podkreślić, że wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia dokonane
przez Sąd drugiej instancji są prawidłowe i odnoszą się do właściwych wartości obliczenia świadczeń. Wartość żądania wskazana w kasacji nie może być wyższa niż
wynika ze stanu rzeczy istniejącego w dacie wydania wyroku Sądu Apelacyjnego,
dlatego kwota bazowa w niej wskazana nie może być uwzględniona. Gdyby zresztą
nawet dopuścić jej zmianę, to wartość przedmiotu zaskarżenia wyliczona według
wskazówek Sądu Apelacyjnego wynosi kwotę 4620,60 zł.
W konsekwencji zażalenie jako bezzasadne ulega oddaleniu (art. 385 w
związku z art. 39319 KPC).