Social security contributions case dismissed; individual contribution bases determine appeal value, not total sum.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant company's cassation appeal regarding the calculation of social security contribution bases for multiple employees. The court held that the appeal value must be calculated separately for each insured employee based on their individual contribution decisions, rather than summing the amounts. Consequently, the appeal was rejected for each individual as it failed to meet the statutory threshold for admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 21 k.p.c. w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.; art. 19 § 2 w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.; The appeal value in a cassation action must be determined separately for each insured employee when a single judgment covers multiple contribution decisions, rather than aggregating the amounts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 11/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk (przewodniczący)SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "A. " spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.z udziałem zainteresowanych: A. B., B. F., Z. L. i J. N.o ustalenie podstawy wymiaru składek,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 września 2014 r.,zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 31 października 2013 r., sygn. akt III AUa (…), oddala zażalenie
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 11 października 2012 r. oddalił apelację skarżącej Spółki od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 26 maja 2011 r. Przedmiotem sporu była wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zainteresowanych (ubezpieczonych). Spółka wniosła skargę kasacyjną i wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na 31.986 zł. Sąd zweryfikował tę wartość biorąc za podstawę wysokość należnych składek obliczoną od przychodów ubezpieczonych osobno w każdej zaskarżonej decyzji.Zaskarżonym postanowieniem z 31 października 2013 r.
Sąd Apelacyjny w (…) ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach zainteresowanych: A. B. na 3.534 zł, B. F. na 2.940 zł, Z. L. na 2.196 zł i J. N. na 2.065 zł. W konsekwencji odrzucił skargę kasacyjną w stosunku do tych zainteresowanych jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.), której nie aprobował jako sumy odrębnych wartości przedmiotów zaskarżenia, wynikających z indywidualnych decyzji.W zażaleniu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie:
1) art. 21 k.p.c. w związku z art. 39821 „§ 2” (?) k.p.c. przez niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej wynosi w stosunku do zainteresowanego A. B. 3.534 zł, B. F. 2.940 zł, Z. L. 2.196 zł i J. N. 2.065 zł, a w konsekwencji jej niezasadne odrzucenie, jako niespełniającej wymogu zakreślonego w art. 3982 § 1 k.p.c.;
2) art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. przez niezasadne przyjęcie, iż zainteresowani – pracownicy – występują w sprawie na zasadzie współuczestnictwa formalnego. W uzasadnieniu podano, że spór toczył się pomiędzy powodem a organem rentowym, co wykluczało przyjmowanie jakiegokolwiek współuczestnictwa zainteresowanych w znaczeniu art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. i jednostkowego wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia indywidualnie w stosunku do poszczególnych zainteresowanych. Roszczenia powinny być więc zsumowane i określać wartość przedmiotu zaskarżenia. Występowanie w sprawie wielu zainteresowanych nie świadczy o współuczestnictwie formalnym prowadzącym do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia odrębnie dla każdego z nich. Skarżąca odwołała się do postanowień Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2009 r., II UZ 12/09 i z 11 maja 2012 r., I UZ 17/12).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.Sprawa wywołała zagadnienie prawne – „Czy objęcie jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających płatnikowi składek (pracodawcy) i wskazanym w tych decyzjach pracownikom podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oznacza, że w skardze kasacyjnej płatnika roszczenia z nich wynikające podlegają zsumowaniu przy ustalaniu wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 21 k.p.c. w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.), czy też wartość przedmiotu zaskarżenia należy liczyć odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika?”Skład powiększony Sąd Najwyższego w uchwale z 12 czerwca 2014 r., sygn.
II UZP 1/14, stwierdził, że „W razie objęcia jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających płatnikowi składek (pracodawcy) i wskazanym w tych decyzjach pracownikom podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną oznacza się odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika (art. 19 § 2 w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.)”.Zarzuty zażalenia naruszenia art. 21 k.p.c. i art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. okazały się zatem niezasadne, jako że decyduje indywidualny pracowniczy stosunek podlegania ubezpieczeniom społecznym.
Na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie nie składa się więc suma wartości przedmiotów zaskarżenia w sprawach zainteresowanych, w stosunku do których skarga kasacyjna została zasadnie odrzucona.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.