Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 11/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal when lawyer submits oral request for judgment reasoning instead of written form.

Numero d'incarto II UZ 11/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of a request for a written judgment reasoning. The appellant's legal representative, a lawyer, attempted to submit this request orally to the court protocol after the judgment was announced. The court held that such requests must be in written form under civil procedure law, and the specific exception allowing oral submissions for unrepresented parties does not apply to professional lawyers.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 125 § 1 k.p.c.; Art. 466 k.p.c.: A request for a written judgment reasoning must be submitted in written form; the exception permitting oral submissions for unrepresented parties does not apply to parties represented by lawyers or advocates.

Parole chiave

Generato dall'IA
written form requirement judgment reasoning request oral submission invalidity professional legal representative civil procedure law art 466 k.p.c. art 125 k.p.c.

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 125 § 1 k.p.c.
Stosownie do art. 125 § 1 k.p.c. pisma procesowe obejmują wnioski i
Art. 466 k.p.c.
związku z art. 466 k.p.c., poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu,
Art. 326 § 2 k.p.c.
Ogłoszenie wyroku następuje na posiedzeniu jawnym (art. 326 § 2 k.p.c.), lecz po
Art. 316 § 1 in principio k.p.c.
zamknięciu rozprawy (art. 316 § 1 in principio k.p.c.), co oznacza, że wniosek
Art. 369 § 2 k.p.c.
apelacji, stosownie do art. 369 § 2 k.p.c., biegł od dnia, w którym upłynął termin do
Art. 370 k.p.c.
373 w związku z art. 370 k.p.c., poprzez ich zastosowanie
Art. 373 k.p.c.
M., powołując się na art. 373 k.p.c. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że 11 sierpnia
Art. 398 § 14 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 373 k.p.c
M., powołując się na art. 373 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2005 r., I PZ 44/05
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2000 r., I PKN 579/99
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2000 r., I PKN 579/99,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 11/12

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z wniosku M. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanego M. M.

o ustalenie istnienia bądź nieistnienia ubezpieczeń społecznych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 listopada 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 30 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację M.

R.od wyroku Sądu Okręgowego z 11 sierpnia 2011 r. w sprawie o ustalenie,

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, z udziałem zainteresowanego M.

M., powołując się na art. 373 k.p.c. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że 11 sierpnia

2011 r. profesjonalny pełnomocnik ubezpieczonej będący radcą prawnym, po

ogłoszeniu wyroku przez Sąd Okręgowy, wniósł o sporządzenie jego uzasadnienia.

Wniosek ten złożył w formie ustnej do protokołu. Sąd Apelacyjny uznał, że art. 466

k.p.c. dający prawo do ustnego zgłoszenia w sądzie wniosku o doręczenie wyroku z

uzasadnieniem nie dotyczy pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym i

uznał za nieskuteczny wniosek pełnomocnika o sporządzenie uzasadnienia

zgłoszony do protokołu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie: 1)

art. 87 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na wyjściu

przez Sąd Apelacyjny poza dopuszczalne granice wykładni, skonstruowaniu normy

nieprzewidzianej przez ustawodawcę i oparcie rozstrzygnięcia na tej normie; 2) art.

466 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że

uniemożliwia on profesjonalnemu pełnomocnikowi złożenie wniosku o sporządzenie

uzasadnienia wyroku ustnie do protokołu rozprawy publikacyjnej; 3) art. 328 w

związku z art. 466 k.p.c., poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu,

że pełnomocnik ubezpieczonej nie złożył skutecznie wniosku o sporządzenie

uzasadnienia wyroku; 4) art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c., poprzez

sporządzenie uzasadnienia bez wyjaśnienia w stopniu wystarczającym podstawy

prawnej rozstrzygnięcia; 5) art. 369 § 1 k.p.c., poprzez jego niezastosowanie; 6) art.

369 § 2 k.p.c., poprzez jego zastosowanie pomimo niezaistnienia przesłanek jego

zastosowania; 7) art. 373 w związku z art. 370 k.p.c., poprzez ich zastosowanie

pomimo niezaistnienia przesłanek ich zastosowania.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanego

postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w postępowaniu zwykłym strona

lub reprezentujący ją pełnomocnik może złożyć wniosek o sporządzenie

uzasadnienia wyroku do protokołu posiedzenia wyznaczonego w celu jego

publikacji, gdyż art. 328 § 1 k.p.c. nie zawiera żadnego ograniczenia w tym

względzie. W ocenie skarżącej dokonana przez Sąd Apelacyjny interpretacja art.

466 k.p.c. pogarsza sytuację procesową strony działającej przez profesjonalnego

pełnomocnika w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych w

stosunku do sytuacji procesowej takiej strony w postępowaniu zwykłym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 125 § 1 k.p.c. pisma procesowe obejmują wnioski i

oświadczenia stron składane poza rozprawą. Przepis ten wskazuje ogólną zasadę

obowiązującą w postępowaniu cywilnym, z której wynika, że czynności procesowe

poza rozprawą dokonywane są w formie pism procesowych. Posiedzenia jawne

dzielą się na rozprawy oraz inne posiedzenia jawne niebędące rozprawami.

Ogłoszenie wyroku następuje na posiedzeniu jawnym (art. 326 § 2 k.p.c.), lecz po

zamknięciu rozprawy (art. 316 § 1 in principio k.p.c.), co oznacza, że wniosek

strony o sporządzenie uzasadnienia wyroku, składany jest poza rozprawą i musi

być złożony w formie pisma procesowego. Wyjątek od tej zasady ustanowiony

został w art. 466 k.p.c., zgodnie z którym pracownik lub ubezpieczony działający

bez adwokata lub radcy prawnego może zgłosić w sądzie właściwym ustnie do

protokołu

powództwo

oraz

treść

środków

odwoławczych

i

innych

pism

procesowych. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu w postępowaniu

zwykłym wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie może być złożony w

formie ustnej do protokołu. O formie tego wniosku decyduje bowiem art. 126 k.p.c.,

a nie art. 328 § 1 k.p.c. Wskazać nadto należy, że wykładnia językowa art. 466

k.p.c. jest jednoznaczna. Przepis ten dotyczy pracownika lub ubezpieczonego

działającego bez adwokata lub radcy prawnego. Odstępstwo od jasnego i

oczywistego sensu przepisu wyznaczonego jego jednoznacznym brzmieniem mogą

uzasadniać tylko szczególnie istotne i doniosłe względy prawne, społeczne,

ekonomiczne lub moralne. Przepis art. 466 k.p.c. ma na celu przyznanie

podmiotom procesowym, z reguły nieposiadającym wiedzy prawniczej, uprawnień

pozwalających na odstępstwo od formalnych wymagań obowiązujących w

postępowaniu

cywilnym.

Udział

profesjonalnego

pełnomocnika

po

stronie

pracownika lub ubezpieczonego powoduje, że względy, dla których ustanowiono

powyższy przywilej, przestają istnieć (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21

kwietnia 2005 r., I PZ 44/05, OSNP 2006 nr 1-2, poz.16). W przypadku strony

działającej przez adwokata lub radcę prawnego gwarancją skutecznego dokonania

czynności procesowej jest właśnie fachowe zastępstwo, nie ma zatem w takim

przypadku potrzeby odformalizowania reguł dotyczących czynności procesowych

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2000 r., I PKN 579/99,

OSNAPiUS 2001 nr 15, poz. 488). Prawidłowo zatem przyjął Sąd Apelacyjny, że

wniosek o uzasadnienie wyroku zgłoszony przez radcę prawnego ustnie do

protokołu nie był prawnie skuteczny. Stąd dwutygodniowy termin do wniesienia

apelacji, stosownie do art. 369 § 2 k.p.c., biegł od dnia, w którym upłynął termin do

żądania uzasadnienia. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia apelacji

upłynął 1 września 2011 roku, zaś profesjonalny pełnomocnik ubezpieczonej wniósł

apelację 19 października 2011 roku, a więc po upływie ustawowego terminu, zatem

odrzucenie apelacji na podstawie art. 370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c. przez

Sąd drugiej instancji uznać należało za zasadne.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak sentencji.